Έργα γλυπτά –κεραμικά, δραπετεύουν από τα όρια των γκαλερί και των μουσείων και έρχονται να εκτεθούν στον φυσικό τους χώρο, σε μια αυλή, αναζητώντας μια διαφορετική σχέση αλληλεπίδρασης με το κοινό. Γάιδαροι, κότες και κοκόρια, με όσο το δυνατόν γνησιότερη προέλευση από το τόπο μας, βρίσκονται στην «αυλή των πλασμάτων» της δημιουργού τους, στην κοινόβια αυλή, που έχει πλέον εκλείψει, όπου συνυπάρχουν ιστορίες καθημερινές, αγωνίες διαχρονικές, πάθη, χιούμορ, τραγούδι, όνειρα. Αν και η υποχρεωτική συμβίωση σε μια αυλή γεννά όλες τις προβληματικές μορφές μιας μικροκοινωνίας, όπου ο καθένας μοιράζεται τον χώρο του, τον χρόνο του, τον κόσμο του, τα πλάσματα της αυλής διατηρούν την επικοινωνία, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά τους.
Ο επισκέπτης θα έχει την δυνατότητα να δει έργα, δουλεμένα με πηλό, εικαστικά, χρηστικά-διακοσμητικά μικρού και μεγάλου μεγέθους, εγκαταστάσεις με θέματα από τη φύση, την παράδοση και γενικά θέματα καθημερινότητας, σε συνδυασμό με την σύγχρονη πραγματικότητα.
Η Δήμητρα Σταύρου γεννήθηκε στα Ιωάννινα, σπούδασε στο Πολυτεχνείο Πατρών, εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός και παράλληλα λειτουργεί το δικό της εργαστήριο-εκθετήριο «κέραμος και πλίνθοι» όπου παραδίδει μαθήματα κεραμικής. Η επαφή της με την τέχνη του πηλού ξεκίνησε το 2002 και είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και διακρίθηκε το 2016 με το δεύτερο βραβείο στον 54ο Πανελλήνιο διαγωνισμό Κεραμικής. Δημιουργεί την ομάδα «Συν…Τεχνίτες πηλού» και σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού οργανώνει και επιμελείται έκθεση κεραμικής στα Ιωάννινα. «Η σχέση μου με την κεραμική είναι “χημεία”, σχέση απαιτητική και απρόβλεπτη όπως ο έρωτας. Στιγμές δημιουργίας, ευχαρίστησης, αγωνίας, προσπάθειας, εμπειριών, ικανοποίησης, απογοήτευσης, αποτυχίας, επιμονής εναλλάσσονται κάνουν τον κύκλο τους, παράλληλα με τον κύκλο της ζωής. Μέσα από το πείραμα, τις παράδοξες δοκιμές, κάποιες φορές ανορθόδοξες λύσεις, συνεχές ψάξιμο στη φόρμα, στην τεχνική, τα υλικά και λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν κάθε φορά στο καμίνι και στον τρόπο ψησίματος, το έργο που δημιουργείται είναι μοναδικό και όχι πάντα προβλέψιμο», αναφέρει η ίδια.
