Ξεκίνησε στις 5.20 το πρωί του Σαββάτου 29 Αυγούστου από την Πτολεμαΐδα. Η διαδρομή περνούσε από τη διασταύρωση Λεχόβου, την Κλεισούρα, την Καστοριά και το Νεστόριο. Από εκεί άρχιζε ίσως το δυσκολότερο κομμάτι της: η μεγάλη ανάβαση προς τη Νέα Κοτύλη, στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής, σε υψόμετρο 1.450 μέτρων.
Ακολούθησε η κατάβαση προς τα Στενά του Σαρανταπόρου. Δύσκολη κι αυτή, ιδιαίτερα για ποδήλατο δρόμου, εξαιτίας της τραχιάς ορεινής ασφάλτου. Στη συνέχεια η Κόνιτσα, η Τύμφη απέναντι, ένας τελευταίος ανεφοδιασμός και ακόμη μία ανηφόρα: η Βίγλα προς το Καλπάκι. Από εκεί απέμενε πια το τελευταίο κομμάτι μέχρι τα Ιωάννινα.
Ο Βασίλης Δεληγιάννης χρειάστηκε 11 ώρες και 42 λεπτά καθαρού χρόνου ποδηλασίας για να καλύψει τα 220 χιλιόμετρα. Μαζί με τις αναγκαίες στάσεις, η προσπάθεια κράτησε σχεδόν ολόκληρη την ημέρα.
Δεν είναι αθλητής που προέρχεται από την ποδηλασία αντοχής. Είναι προπονητής και αθλητής του fitness και του bodybuilding. Το αυξημένο μυϊκό βάρος, αναγκαίο για το άθλημά του, έκανε τις μεγάλες και συνεχόμενες ανηφόρες πολύ πιο απαιτητικές. Για 50 ημέρες προετοιμαζόταν ειδικά για αυτή τη διαδρομή με το ποδήλατο, χωρίς να εγκαταλείψει το καθημερινό βαρύ πρόγραμμα με τα βάρη στο γυμναστήριο.
Πίσω από τη διαδρομή υπήρχε ασφαλώς η προσωπική του αντοχή. Υπήρχαν, όμως, και οι άνθρωποι που τη στήριξαν. Ο προπονητής του, Σταύρος Παπαδόπουλος, είχε την ευθύνη της προετοιμασίας του. Οι φίλοι του, Δημήτρης Λαφαζανίδης και Πέτρος Μάγκος, τον ακολούθησαν με αυτοκίνητο σε όλη τη διαδρομή, φροντίζοντας την τροφοδοσία και κυρίως την ασφάλειά του στα απομονωμένα σημεία του βουνού.
«Με ακολουθούσαν με το αυτοκίνητο συνοδείας σε κάθε μέτρο και μου παρείχαν την απαραίτητη τροφοδοσία και ασφάλεια. Χωρίς τη βοήθειά τους, το εγχείρημα πολύ απλά δεν θα είχε πραγματοποιηθεί», λέει ο ίδιος.
Έπειτα από 220 χιλιόμετρα, ο Βασίλης Δεληγιάννης έφτασε στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων. Είχε περάσει δύο μεγάλους ορεινούς όγκους, είχε ξεπεράσει 3.500 μέτρα συνολικής ανάβασης και είχε δοκιμάσει τα όριά του σε μια διαδρομή που σχεδίαζε για χρόνια.
Πάνω απ’ όλα, όμως, είχε φτάσει με το ποδήλατό του εκεί όπου ονειρευόταν από παιδί να φτάσει.
