Τον φοκνερικό τίτλο του σημερινού κειμένου τον δικαιούται ο αγαπημένος συμπατριώτης τραγουδιστής της παράδοσης, του πόνου και της αμέριστης αγάπης, ο Λάκης Χαλκιάς.
Εμείς που έτυχε να τον γνωρίσουμε από όλες τις πλευρές της ήρεμης, της καλοσυνάτης προσωπικότητάς του, δικαιούμαστε να αναφερόμαστε σε εκείνον, όχι μόνο ως τραγουδιστή και απόγονο μιας γενιάς ωραίων ηπειρωτών μουσικών και δη του υπέροχου πατέρα του Τάσου, αλλά και ως άνθρωπο και διανοούμενο. Λίγοι ίσως γνωρίζουν και αυτή την πτυχή της προσωπικότητάς του.
Κρατάμε στην βιβλιοθήκη μας δυο σπάνια βιβλία του περίφημου αμερικανού συγγραφέα του Νότου Γουίλιαμ Φόκνερ, «Αββεσαλώμ» και «Φως στον Αύγουστο» χάρισμα από εκείνον για κάποιο προσωπικό σχόλιο που είχαμε γράψει στην Τσιμπίδα και τον είχε συγκινήσει. Και σε ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας κρατούμε τους δίσκους του, μερικούς από τους οποίους κόμιζε αυτοπροσώπως και φυσικά ιδιοχείρως στα γραφεία μας. Κι όταν μας αποκαλούσε με το μικρό μας όνομα στην ιταλική του εκδοχή και μας αγκάλιαζε με θέρμη, αισθανόμαστε πως όλα όσα πίστευε εκείνος ο αγνός μουσικός, τα διοχέτευε μέσα μας με έναν μοναδικό τρόπο.
«Ίσως να είχαν δίκιο που έβαλαν την αγάπη στα βιβλία», έλεγε, χρησιμοποιώντας τα λόγια του Γουίλιαμ Φόκνερ, «γιατί δεν θα μπορούσε να ζει πουθενά αλλού σήμερα».
Με την ευκαιρία να σημειώσουμε ότι στα βιβλία του θίγει ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας το ζήτημα των ανισοτήτων, του κοινωνικού αποκλεισμού και της ταυτότητας.
Πριν την πανδημία τον συναντήσαμε κάποιοι φίλοι Γιαννιώτες τον Λάκη κάπου στα Πομακοχώρια (εξ ού και η φωτογραφία), κάθισε ανάμεσά μας κι άρχισε να μας διηγείται ιστορίες για τις σπουδαίες γνωριμίες που είχε στην ζωή του, τις συνεργασίες του με σπουδαίους συνθέτες.
Ποτέ δεν μιλούσε για τις αμέτρητες προσωπικές του επιτυχίες, ήταν σεμνός κι απλός.
Θα πουν πολλά για εκείνον τώρα που βρίσκεται στην επικαιρότητα ο θάνατός του, αλλά μετά από αυτό θα περάσει στην αθανασία με τα θαυμάσια τραγούδια του. Γιατί το παρελθόν δεν είναι ποτέ νεκρό.
Όμως θα παραμένει πάντα ο αγαπημένος του συγγραφέας, να εκλιπαρεί για την αγάπη, που γίνηκε σπάνιο είδος στους καιρούς μας.
