«Εσύ δώσε μου το χέρι και σου δίνω το φτερό,
τα εμπόδια νικάμε, με βοηθάς και σε βοηθώ.
Θα κελαηδομιλάς, θα κελαηδομιλώ!
θα περπατοπετάς, θα περπατοπετώ.
Η αγάπη κι η φιλία ομορφαίνουν τη ζωή
κι από τη συνεργασία μοναχά καλό θα βγει».
Σίλεια Οικονόμου σε μουσική και ρυθμούς «Μενεξέδες και ζουμπούλια»
Όταν ξεκίνησα να πάω στο σχολείο της Όλγας Ντότη-Οικονόμου χθες την Τρίτη, την πιο ζεστή τελευταία ημέρα του Ιουνίου, είναι αλήθεια πως τα συναισθήματα ήταν έντονα. Το έκανα από μια παρόρμηση να πάω να συναντήσω παλιές θύμησες, όπως κάνουν οι μεγάλοι άνθρωποι, που συγκινούνται με το παρελθόν και με όλα εκείνα που τους συνδέουν με αυτό; Ίσως να είναι κι αυτός ένας λόγος.
Την αφορμή όμως της επίσκεψης αυτής, μου την έδωσε η φιλόλογος, ηθοποιός και σκηνοθέτης Μαίρη Βοσταντζή, -φίλη από τα παλιά- η οποία σε μια συνέντευξη που είχα μαζί της, μου ανέφερε το όνομα του ιδρυτή αυτού του ιδιωτικού σχολείου, του αλησμόνητου παιδαγωγού Γιώργου Οικονόμου. Με ευγνωμοσύνη αναφερόταν σε κείνον τον ακάματο εργάτη του πνεύματος, τον «άγιο» άνθρωπο, όπως τον χαρακτηρίζει η σύντροφος της ζωής του και μάνα των παιδιών του, η Όλγα.
Δασκαλοσόι όλοι τους, από παιδιά κι εγγόνια.
Η Έλλη η εγγονή τους, ένα από τα παιδιά της Άνθης και του Μάνθου, με υποδέχτηκε στην είσοδο, κι ύστερα η Όλγα στο κατώφλι εμφανίστηκε, ίδια κι απαράλλαχτη, όπως ήταν πάντα στο νου και στην καρδιά μας. Η άλλη κόρη η Σίλεια, η ψυχή και η εκσυγχρονίστρια του σχολείου έφτασε μετά, μόλις είχε βγει από την αίθουσα του καλοκαιρινού κάμπ, που λειτουργεί και θα μείνει ανοιχτό, ως το τέλος Ιουλίου.
Την χαρακτηρίζω έτσι, όχι τώρα, αλλά από χρόνια μετά από κάθε εκδήλωση, στην οποία έχω βρεθεί στο σχολειό τους. Και την ζηλεύω, που έχει έναν μοναδικό τρόπο να πλάθει ψυχές. Η Όλγα, η δασκαλομάνα, θυμήθηκε παλιούς μαθητές, κι ένα γράμμα που της έστειλε μαθητής της καθηγητής πανεπιστημίου στην Αμερική. Με αυτά τα όνειρα ζουν οι καλοί δάσκαλοι, ως το τέλος τους.
Η Έλλη, η νεαρή δασκάλα ως άριστη ξεναγός, με πηγαίνει στις αίθουσες. Δεν με ξεναγεί μόνο στο καλοκαιρινό σχολείο, αλλά και στα καινούρια παιδαγωγικά συστήματα, πρωτόγνωρα ίσως σε μας. Τι είναι το messyplay, που θα με πήγαινε μετά; Κάτι ανάλογο με κείνα που διακήρυττε η μεγάλη Ιταλίδα παιδαγωγός και φιλόσοφοςΜαρία Μοντεσόρι ή μήπως όχι; Αυτονομία και αυτοαγωγή, αυτενέργεια, μαζί και πρακτική εξάσκηση.
Στην πρώτη αίθουσα τα παιδιά με τους δασκάλους τους επιδίδονται στη ζωγραφική. Θέλουν α γίνουν ζωγράφοι οι περισσότεροι. Κι ένα από τα κορίτσια θέλει να γίνει δασκάλα, το άλλο δικηγόρος σαν τον φίλο της μαμάς της. Ένα θα ήθελε να ήταν πουλί να πετάει, λέει και μου κλείνει το μάτι, χαμογελώντας πλατιά.
Μετά βρισκόμαστε στην αίθουσα ξένων γλωσσών με την Αγγλίδα παιδαγωγό να απευθύνεται στους μαθητές της στη γλώσσα της. Κι εκείνα να της απαντούν παρομοίως.
Τι μελισσολόι ήταν εκείνο, που εμφανίστηκε, αμέσως μετά μπροστά μου στο κιόσκι! Είναι η προτίμηση των παιδιών, όπως ισχυρίζεται η δασκάλα που τα επιβλέπει. Εδώ στο ειδυλλιακό περιβάλλον, μέσα στο πράσινο και στο νερό, συναντώ όμορφες δεσποινίδες και γοητευτικούς νεαρούς μέσα στη λάσπη. Ήταν η παγκόσμια ημέρα της λάσπης, είπαν. Άλλοι κάνουν πήλιγκ, κι άλλοι βάφονται κλόουν. Η μάθηση μέσα στο χάος. Το αισθητηριακό παιχνίδι με τα απίστευτα αναπτυξιακά οφέλη είναι στο φόρτε του. Οι μαθητές αυτενεργούν χωρίς περιορισμούς, νιώθοντας εκτόνωση και χαρά. Παίζουν με τα υλικά της γης και με όλες τις αισθήσεις τους συμμετέχουν. Η Μοντεσόρι είναι εκεί και απολαμβάνει από ψηλά το ότι τα παιδιά έρχονται σε άμεση επαφή με τη φύση και συμμετέχουν με δημιουργικά πειράματα. Δεν την διαψεύδουν οι σημερινοί δάσκαλοι.
Φεύγουμε. Το λιοπύρι καίει το πρόσωπό μας. Έξω από εκείνο το θαυμάσιο μέρος, το δημιουργικό, το νεανικό, το γεμάτο όνειρα κι ελπίδα, οι μέρες, οι ώρες κυλούν αργές και ράθυμες. Έτσι που σου δημιουργείται η εντύπωση πως τα πάντα κινούνται γύρω από μια σταματημένη εικόνα. Η εικόνα είμαστε εμείς, ίδιοι κι απαράλλαχτοι σαν τις μέρες μας.
