«Λεπτή, λυγερή, γαλανομάτα…το βέβαιο είναι πως η ομορφιά της είχε τόση ψυχικότητα, ώστε το σώμα της, θα ‘λεγες εξαϋλωνόταν, και δεν έβλεπες παρά μια ψυχή, κάτι διάφανο κι αιθέριο». Κάπως έτσι την χαρακτήριζε τη Θεσσαλονικιά ποιήτρια Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου ο θαυμαστής της, ο μέγας Γρηγόριος Ξενόπουλος.
Αλλά ποια ήταν η καλλονή ποιήτρια, με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια πεζογράφος και θεατρική συγγραφέας, που έφυγε από τη ζωή στα 27 της χρόνια από φυματίωση το 1935;
Για την ποιήτρια ακούσαμε πρώτη φορά σε μια ιδιαίτερη παρουσίαση βιβλίου του Στέφανου Τσιτσόπουλου.
Πέρασε καιρός από τον χειμώνα του 2025, σχεδόν χρόνος, όταν βρεθήκαμε στο «Θυμωμένο Πορτραίτο» και είχαμε κάνει τότε μια αναφορά στην έντυπη έκδοσή μας στο βιβλίο του Τσιτσοπούλου, ένα μυθιστόρημα που έχει τον τίτλο «Η Ανθούλα Σταθοπούλου στην Εγνατία με νεύρα».
Τις μέρες του Πάσχα στη Σύρο ευρισκόμενη, έτυχε να διαβάσω πάλι για την σπουδαία Θεσσαλονικιά λογοτέχνιδα, η οποία παρά το νεαρό της ηλικίας της, άφησε ένα πολύ σημαντικό έργο, τόσο που την παρομοιάζουν και την αναφέρουν με το χαρακτηρισμό Πολυδούρη της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς η αρρώστια στέρησε τη ζωή στις δύο, σε τόσο νεαρή ηλικία.
Πολλά την κάνουν ξεχωριστή και στο σύντομο βίο της και στο έργο της γράφει μια άλλη συγγραφέας η Έλενα Χουζούρη, παρουσιάζοντας την ίδια στο βιβλίο της που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Επίκεντρο με τον τίτλο «Ψυχή ντυμένη αέρα». Είναι μια βιογραφική αφήγηση αναφορικά με την σπουδαία ποιήτρια της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης, γυναίκα του σπουδαίου επίσης ποιητή και μέλους της «Ομάδας των Μακεδονικών Ημερών» Γιώργου Βαφόπουλου. Πρόκειται για μια μελέτη και για τα δυο βιβλία της πολιτιστικής ζωής της Θεσσαλονίκης την εποχή εκείνη που έζησαν οι δυο λογοτέχνες. Ήταν η γενιά του 30.
«Κι αν μια αγάπη σφιχτά με κρατεί, τα δεσμά της θα σπάσω. Στη ζωή θα ριχτώ σαν τρελή, τη χαρά να χορτάσω».
Η ομορφιά συναγωνιζόταν το ταλέντο της. Και για τα δυο αυτά προσόντα της, την ξεχώρισε ο Βαφόπουλος. Αλλά έμεινε πολύ νωρίς χωρίς εκείνη.
Γνωστό είναι το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στην συμπρωτεύουσα. Όποιος έχει βρεθεί εκεί, σίγουρα θα έχει επισκεφθεί το περίφημο Πολιτιστικό Κέντρο, δωρεά του ζεύγους Γιώργου και Αναστασίας Βαφοπούλου της δασκάλας, μετέπειτα δεύτερης συζύγου του ποιητή. Με χρήματά τους αναγέρθηκε το κόσμημα αυτό της Θεσσαλονίκης που χτίστηκε με χρήματά τους σε οικόπεδο του δήμου. Μόνο ένας ποιητής και μια δασκάλα, θα μπορούσαν να αισθανθούν το κοινωνικό τους έργο με τόσο απλό τρόπο να αφήσουν την περιουσία τους στο δήμο με τόμους βιβλίων και με άλλα πολύτιμα περιουσιακά τους στοιχεία. Σ΄αυτά περιλαμβάνονται και τα βιβλία της Ανθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου. Όπως αυτό:
«Έργα ποιήματα, διηγήματα, δράματα». Πρόλογος Γρηγορίου Ξενόπουλου Θεσσαλονίκη 1936.
«Ωιμέ! Στα στήθη μου τι σπαραγμοί.
Παλεύουμε τα νιάτα με τον χάρο.
