Θριαμβική, όσο και προεκλογικώς παραπλανητική εμφάνιση σήμερα του υπουργού οικονομίας. Ειπώθηκε:
1ον Για πρώτη φορά μετά την έναρξη της κρίσης μετάπτωση από αρνητικά σε θετικά πλεονάσματα (Λάθος αυτό συνέβη πρώτα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2016).
2ον Για πρώτη φορά, μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, αλλαγή της οικονομίας από την ύφεση σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης (Λάθος αυτό συνέβη πρώτα επί ΣΥΡΙΖΑ το 2016).
3ον Για πρώτη φορά γίνεται αναδιανομή του πλεονάσματος υπέρ των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Λάθος (εν επιγνώσει): για πρώτη φορά ευημερούν οι αριθμοί, ενώ στην πραγματικότητα υποφέρουν οικονομικά σε πρωτόγνωρο βαθμό τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα (δημιουργική λογιστική).
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ: Μακράν ο μεγαλύτερος κοινωνικός ψεύτης, λαϊκιστής και παραμορφωτής της εικόνας της κοινωνικής πραγματικότητας.
Ενώ δεν έχει καμία πραγματική σχέση με τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, διαλάθει της ορθής ανάγνωσης των συγκεκαλυμμένων προθέσεών της από την πλευρά του κοινού, ενώ τεχνηέντως καταφέρνει να εξαπατά την κοινή γνώμη και, με την στήριξη ισχυρών μηχανισμών διαστρέβλωσης και ανακατασκευής της αλήθειας, να αυτοπροβάλλεται ως προστάτης οικονομικών τάξεων με τις οποίες μόνο ανταγωνιστική οικονομική σχέση μπορεί αντικειμενικά να έχει, εφόσον η κοινωνική της αποστολή, και αυτό που στην πράξη με ταξική συνέπεια υπηρετεί, είναι η υποστήριξη των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας (κανείς δεν μπορεί να κρατάει δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη).
Τον κοινωνικό ρόλο της Πολιτικής Δεξιάς στην Ελλάδα ουδείς, μέχρι αυτή την στιγμή, μπόρεσε να αποδομήσει και «φιλοτεχνήσει» καλύτερα από τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Στην εξουδετέρωση κυρίως του «ριζοσπάστη εκείνου αριστερού» (κατά τον δικό του αυτοπροσδιορισμό), αποσκοπούσε εξάλλου και η επιβολή της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας, η οποία επικράτησε ως τελική επιλογή από το βαθύ κράτος της ενιαίας αυτής παράταξης, για την αντιμετώπιση του «συστημικού κινδύνου» που εκείνος συνιστούσε, αφού οι γνωστοί μεταβατικοί αντιπερισπασμοί της ιουλιανής αποστασίας και των παλατιανών εκτροπών που προηγήθηκαν δεν έδιναν οριστική λύση στο «πρόβλημα».
Κάθε δημοκράτης προοδευτικός πολίτης μπορεί να στοχαστεί τι ίσως θα σήμαινε, για την ανάπτυξη και τον εκδημοκρατισμό της Ελλάδας, η περίπτωση ενός Ανδρέα κατά συνολικά δεκατρία χρόνια νεότερο (επτά της δικτατορίας συν έξι της μεταπολίτευσης μέχρι το 1981) στην διακυβέρνηση της χώρας;
Μπορεί η σημερινή Δεξιά βεβαίως να μη βρίσκονταν για πάντα στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας όμως θα είχε στην διάθεσή της όλο τον απαραίτητο χρόνο για να πάρει και η ίδια πολλά μαθήματα δημοκρατίας και εκσυγχρονισμού της κοινωνίας, ώστε σήμερα να μη παρουσιάζει αυτό το απαράδεκτο πρόσωπο της ιδιοκτησιακής αντίληψης του κράτους, της παλινδρόμησης σε σκοτεινές εποχές διασπάθισης δημοσίου χρήματος, διαφθοράς και σκανδάλων που προσβάλουν την δημοκρατία και το κράτος δικαίου, εποχές ρουσφετιού, διαπλοκής, αναξιοκρατίας και πολιτισμικής υποβάθμισης.
