Είδαμε την Πέμπτη το βράδυ στο φουαγιέ της Θεατρικής Συμπαιγνίας την γερμανική ταινία, τη δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα της νεαρής Μάσα Σιλίνσκι «In die sonne schauen» στα ελληνικά μεταφραζόμενος τίτλος «Ο ήχος της πτώσης», ο οποίος προήλθε από μετάφραση από την αγγλική γλώσσα. Έχει σημασία κι αυτό, το οποίο λειτουργεί σαν να προαναγγέλλει, τρόπον τινά, την πολυπλοκότητα της ταινίας. Στο Βραδεμβούργο διαδραματίζεται η ιστορία που κρατά σχεδόν δυόμιση ώρες και κάτι. Και μένει εκεί αποσβολωμένος ο θεατής, προσπαθώντας με τον νοερό μίτο της Αριάδνης να ανακαλύψει την υπόθεση. Δεν αναφερόμαστε στον υποψιασμένο, αλλά στον κανονικό θεατή που πηγαίνει να δει ένα φιλμ, να ξεδώσει και -γιατί όχι;- να προβληματιστεί.
Ο θάνατος το κυρίαρχο θέμα με όλες τις τελετουργίες, της περιποίησης του νεκρού, της ταφής σύμφωνα με τα γερμανικά ήθη και έθιμα. Ένα ρίγος διαπερνά όλο σου το είναι με την ωμότητα των σκηνών.
Η υπόθεση έχει ως εξής: Τέσσερις γενιές γυναικών που μεγαλώνουν, ζουν και πεθαίνουν στο ίδιο αγροτόσπιτο στη γερμανική επαρχία από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα. Κι αγωνίζεται ο θεατής να ανακαλύψει ποιος είναι ποιος, ποια είναι η μάνα, ποια η κόρη, ποιας εποχής, ποιος πέθανε και ποιος ζει.
Τέσσερις διαφορετικές εποχές, μια λίμνη ως σύνορο, που μπορεί να είναι και ποταμός κι όλα γίνονται λίγο πριν αρχίσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, λίγο πριν τελειώσει ο Β΄ Παγκόσμιος, λίγα χρόνια πριν πέσει το Τείχος του Βερολίνου και η Ανατολική Γερμανία ενωθεί με τη Δυτική. Προσπάθεια να χωρέσουν όλα σε μια ταινία με πισωγυρίσματα. Βλέπει ο μέσος θεατής εικόνες σε μια εξαιρετικά δύσκολη αφήγηση, χωρίς να καταφέρνει ως το τέλος περίπου, να βρει άκρη. Όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους κι επαναλαμβάνεται η πρώτη τραυματική, σοκαριστική σκηνή, ίσως βγάλει κάποιος μια άκρη.
Ένα μουντό κινηματογραφικό φιλμ, μια ταινία στην οποία επικρατεί χάος. Ένας αχταρμάς για τον απλό θεατή, που του επιτείνει τη σύγχιση η θολότητα της εικόνας, ίδιον της συγκεκριμένης οθόνης. Πιθανόν να βρίσκεται εκεί εν μέρει και η απόρριψη εκ μέρους μας, αν κρίνουμε ότι η ταινία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών και αλλού.
