Είναι φορές που ό, τι κι αν πεις δεν έχει ουσία… Είναι μια φράση με τα αρχικά SKP την οποία αλιεύσαμε σε κάποια από τις περιηγήσεις μας στο Κάστρο, γραμμένη πάνω στον τοίχο ενός σπιτιού, που σήμερα είναι ερείπιο. Αυτή την εικόνα την κρατώ στο αρχείο μου και χθες στην Κυριακάτικη βόλτα στο Κάστρο την εντόπισα και πάλι.
Εδώ και τρία χρόνια είχαμε φωτογραφίσει το σπίτι που βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Σταύρου Τσαπαλάμου και Θανάση Βάγια. Σήμερα βρίσκεται σε άκρως επικίνδυνη κατάσταση και καθώς μας μίλησε για το σπίτι η ιδιοκτήτριά του, αισθανθήκαμε και πάλι εκείνη τη θλίψη που μας διακατέχει με όλα όσα χάνονται σ΄ αυτή την πόλη.
Είναι εκείνα τα ανώνυμα ιδιωτικά παλιά σπίτια, τα οποία ο κάθε περιπατητής συναντά στους ιστορικούς δρόμους της πόλης μας και δη της Καστροπολιτείας. Στέκουν σιωπηλά στη δίνη του χρόνου, χωρίς να μπορούν να διηγηθούν την ιστορία τους. Πίσω όμως από τα κλειστά τους πορτοπαράθυρα είναι σαν να ακούγεται ο αχός της ζωής της πάλαι ποτέ ευημερούσας κοινωνίας των Ιωαννίνων. Κι αν η ώχρα του τοίχου τους έχει παλιώσει, εκείνα ζητούν να σωθούν.
Κυρίως όμως μιλώντας με την γυναίκα, αισθανθήκαμε μαζί αγανάκτηση κι οργή για όσα της συμβαίνουν, ενώ προσπαθεί όχι μόνο να σώσει την περιουσία της, συγχρόνως την παλιά πόλη κι ακόμη περισσότερο ανησυχεί για τον περαστικό που θα τύχει να περάσει από το επικίνδυνο σημείο όπου βρίσκεται το οικογενειακό της σπίτι.
Τι της συμβαίνει; Μα είναι απλό. Η κάθε υπηρεσία την παραπέμπει στην άλλη, χωρίς να της επιτρέπουν να προβεί στις απαραίτητες εκείνες εργασίες, ώστε να σώσει το σπίτι της.
Την ώρα εκείνη του απομεσήμερου συναντιόμαστε και με άλλους κατοίκους της περιοχής, με τους γείτονές της με τους οποίους εκείνη ανταλλάσσει απόψεις. Αντιμετωπίζουν κι εκείνοι την ίδια αδιαφορία από την πολιτεία.
Όσο για το οίκημα που περιγράφουμε, το μόνο που έκαναν οι αρμόδιοι είναι να τοποθετήσουν την γνωστή κόκκινη κορδέλα, η οποία δεν σώζει κανέναν. Όντως εδώ ταιριάζει απόλυτα το αναγραφόμενο στον τοίχο αυτού του άτυχου σπιτιού.
Σε αντιπαράθεση έρχεται η εικόνα από το πέτρινο παραδοσιακό οίκημα στην οδό Στρατηγοπούλου, το οποίο στέκεται ολόρθο έστω με κλειδαμπαρωμένη την είσοδό του. Από το διπλανό ανοιχτό παράθυρο ακούγεται μοντέρνα μουσική με τον ράπερ, σε μια εντελώς τυχαία συνάντηση με το πεπρωμένο, να τραγουδά… τα φαντάσματα.
Η αισθητική της παρακμής
Mε αφορμή όλα αυτά που γράφουμε για την περιήγηση στο Κάστρο, θα θέλαμε να σημειώσουμε και κάποια άλλα που εντοπίσαμε περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια του.
Εκεί που δεν τα περιμένεις ξεφυτρώνουν καφενεδάκια, τα οποία σε γυρίζουν παλιά στο χρόνο. Με πέντε-έξι πελάτες, άλλοι να επιδίδονται στο τάβλι και κάποιοι να απολαμβάνουν το γλυκό απομεσήμερο μαζί με τον ελληνικό καφέ τους, πολλά βαρύ και όχι.
Στην πλατεία Μίνωα Μάτσα κουρεύτηκε το δέντρο και θα απλώσει πάλι τη σκιά του πάνω στα δυο παγκάκια. Αφημένη δίπλα πάνω στον κορμό του στέκεται η κατασκουριασμένη σιδερένια κατασκευή, που απόμεινε εκεί για να προκαλεί, συγχρόνως να ελλοχεύει κινδύνους το σίδερο που προεξέχει και να θυμίζει την αδιαφορία μας, όσο την άποψή μας περί αισθητικής.
Ο ξένος που θα επισκεφθεί το Κάστρο, θα τη βρει μπροστά του και δεν θα διστάσει να πετάξει πάνω της τη σακούλα με τα αποφάγια του. Σ’ αυτή την πλατεϊτσα, ένα κάπως όχι κι ωραίο…
