Με αφορμή τη συζήτηση που έγινε την Παρασκευή 26-2-2010 στην ημερίδα του Τ.Ε.Ε. με θέμα την παρουσίαση της μελέτης για το Ρυθμιστικό Σχέδιο του Λεκανοπεδίου Ιωαννίνων θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου.
Το θέμα της ημερίδας ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για την περιοχή μας και εξ αυτού του λόγου όλοι οι παρευρεθέντες την παρακολούθησαν με εξαιρετικό ενδιαφέρον. 
Το πρώτο το οποίο θα ήθελα να επισημάνω είναι το ότι στη συζήτηση κυριάρχησαν δύο τύποι λόγου. Από τη μία ο επιστημονικός και από την άλλη ο πολιτικός. Δευτερευόντως ακούστηκαν και οι απόψεις κάποιων πολιτών οι οποίοι από την θέση τους δεν είχαν τη λογική να περιχαρακώσουν το λόγο τους στα πλαίσια κάποιας από τις δύο κατηγορίες που προανέφερα.
Όλοι μας γνωρίζουμε ότι ο επιστημονικός λόγος κινείται μέσα σε σαφή όρια τα οποία καθορίζει η επιστήμη στην οποία αναφέρεται, σε αντίθεση με τον πολιτικό που από την φύση του δεν έχει όρια, αφού συγκροτείται λαμβάνοντας υπόψη του πολλές παραμέτρους και συχνά αντικρουόμενες μεταξύ τους.
Η παγκόσμια κοινωνία στις μέρες μας βιώνει μια πρωτόγνωρη κρίση. Η κρίση είναι οικονομική, είναι όμως σίγουρα και πολιτική. Στη χώρα μας η κρίση αυτή έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ας δούμε λοιπόν πως αυτά σχετίζονται με το θέμα μας.
Επί δεκαετίες ολόκληρες στον τόπο μας ο πολιτικός λόγος και οι πολιτικές αποφάσεις φαίνεται να αγνοούν επιδεικτικά τις επιστημονικές απόψεις. Αποτέλεσμα αυτού είναι και η μη ισόρροπη ανάπτυξη του λεκανοπεδίου Ιωαννίνων με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες.
Στα πλαίσια λοιπόν μιας σύγχρονης αντίληψης ελήφθη η πολιτική απόφαση που εξουσιοδότησε ειδικούς επιστήμονες να μελετήσουν την οργάνωση του λεκανοπεδίου έτσι ώστε να προκύψει μια μακρόπνοη ανάπτυξη στη λογική της αειφορίας, με την εκπόνηση της μελέτης του Ρυθμιστικού Σχεδίου Ιωαννίνων.
Στη συνέχεια ετέθη -σωστά- η επιστημονική άποψη σε δημόσια διαβούλευση. Από το σημείο αυτό όμως και μετά φοβάμαι ότι επαναλαμβάνονται τα λάθη του παρελθόντος. Μερίδα του τοπικού πολιτικού προσωπικού, εγκλωβισμένη στην ανάγκη εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων και μικροπολιτικών, προσπαθεί να υποβαθμίσει ή και να ακυρώσει την επιστημονική άποψη, εστιάζοντας την διαβούλευση σε πολύ περιορισμένα σημεία της μελέτης, εκεί που έχει «ψωμί» για την άμεση πολιτική επιβίωσή της.
Σίγουρα σε μία κοινωνία εθισμένη σε πολιτικές αποφάσεις που γνώμονα έχουν την εξυπηρέτηση μικρών και βραχύβιας προοπτική συμφερόντων, είναι δύσκολο να περάσει μία άλλη αντίληψη.
Ο πολιτικός όμως ο οποίος έχει όραμα πρέπει να δίνει την μάχη ώστε να πείσει τους πολίτες ότι κάποιες αποφάσεις οι οποίες άμεσα μπορεί να φαίνεται ότι δεν λειτουργούν προς το συμφέρον τους, θα λειτουργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, για το καλό των πολλών και κυρίως των γενεών που έρχονται.
Φαίνεται, όμως, ότι τέτοιες επιλογές ευθύνης που υπηρετούν τον τόπο χωρίς ιδιοτέλειες και μικροπολιτικές σκοπιμότητες έχουν πολιτικό κόστος και γι’ αυτό κάποιοι τις αποφεύγουν συστηματικά και ανερυθρίαστα.