Υπάρχει ένας τρόπος να προσεγγίζεις κτίρια ή χώρους που κουβαλάνε ένα δυσβάσταχτο ειδικό βάρος. Να δίνεις τη δουλειά σε εκείνους που είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν στο βάρος. Όχι μόνο της αποπεράτωσης του έργου, αλλά, κυρίως, της σύλληψης της ιδέας. Και οι καταλληλότεροι δεν προκύπτουν ψάχνοντας στις υπηρεσίες, αλλά κάνοντας διαγωνισμούς, καλώντας όλα τα γραφεία της υφηλίου. Η μέθοδος δεν είναι καινούργια: είναι δοκιμασμένη και αξιόπιστη. Την καλύτερη ιδέα θα την φέρουν εκείνοι που την έχουν και όχι εκείνοι που βρήκαμε εύκαιρους στα γραφεία τους.

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να έχουμε στο νου μας είναι ότι κανείς δεν μας κάνει χάρη με την «Όαση». Το γεγονός ότι ο δήμαρχος ήθελε (και το ‘λεγε και χαρούμενος τρομάρα του) να την γκρεμίσει ή να την βάλει σε γυάλινο κουτί για να διοργανώνει γάμους χωρίς την απειλή της βροχής (!) δεν σημαίνει ότι πρέπει να πανηγυρίσουμε επειδή αποφάσισε να την κρατήσει στη θέση της. Μέτρο σύγκρισης δεν είναι η ασχετοσύνη της δημοτικής αρχής, αλλά οι σύγχρονες πόλεις. Θέλουμε και στα Γιάννενα αυτό που γίνεται σε όλο το σύγχρονο κόσμο.

Μια πόλη κρίνεται όχι μόνο στις λεπτομέρειες, αλλά κυρίως, από αυτά που κρίνει ως λεπτομέρειες. Η «Όαση» φτιάχτηκε για να είναι καφενείο-εστιατόριο. Αν ήθελε ο Κωνσταντινίδης να φτιάξει πινακοθήκη θα τη σχεδίαζε αλλιώς. Έχει δίκιο ο δημοτικός σύμβουλος Βασίλης Μασσαλάς που ζητάει να γίνει σεβαστή η πρόθεση του μεγάλου αρχιτέκτονα και με βάση αυτή να αναδειχθεί το κτίριο. Η πρόθεση του δημιουργού δίνει ταυτότητα στο κτίριο, το χτίζει. Αν ο δήμαρχος θεωρεί λεπτομέρεια τον προορισμό ενός κτιρίου το πρόβλημα δεν είναι της αντιπολίτευσης, αλλά εκείνου που δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος και το σμικραίνει για να το αντιληφθεί.

Στον Τάσο Παπασταύρο άρεσε η ιδέα της πινακοθήκης. Επειδή είναι φίλος του δημάρχου και αρχιτέκτονας ο ίδιος τον έπεισε. Τόσο απλά. Έτσι γίνονται οι διαγωνισμοί στα Γιάννενα. Ποιος θα σκεφθεί πρώτος κάτι και ποιος θα τρέξει γρήγορα να το πει στο δήμαρχο. Δυστυχώς έτσι διαμορφώνεται και ο χαρακτήρας της πόλης: όποιος προλάβει.