Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018
|
ΣΤΡΑΤΗΣ ΚΑΡΤΙΝΗΣ

Οι κοψοχέρηδες

Οι «κοψοχέρηδες» είναι ένα ελληνικό είδος, που ευδοκιμεί θαυμάσια στη χώρα μας, όπου «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα και κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία», κατά τον Άγγελο Βλάχο, ποιητή και πολιτικό. Ουσιώδες εν επαρκεία το είδος, αρχίζει να αναπτύσσεται κυρίως ολίγο χρόνο μετά από εκλογές. Πρωτοεμφανίσθηκε ως κατηγορία είδους, ως «οικογένεια», δηλαδή, όπως λέμε στο φυσικό ή ζωικό βασίλειο, π.χ. οικογένεια των ψυχανθών ή των αιλουροειδών αντίστοιχα.

Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε να κάνει λόγο κανείς και για είδος που παρέμεινε στο πολιτικό μας στερέωμα με την ονομασία «οικογένεια» των κοψοχέρηδων ή για τους κακεντρεχείς με το επικρατέστερο οικογένεια Ο.Φ.Α. (Όπου Φυσά ο Άνεμος). Παραδοσιακό πλέον το είδος, τείνει να αναγνωρισθεί και διεθνώς και με την επιστημονική του ονομασία με λατινικούς χαρακτήρες και ελληνική προφορά, όπως γίνεται συνήθως στην επιστήμη της ιατρικής και όχι μόνο: «Familia Kopsoheri Greca». Όπως με το Kolotouba, όρος διεθνής πλέον .

Πριν η πολιτική αλλαγή λεγόταν ευγενικά: «Μεταστροφή του πολιτικού κλίματος», συνθηματολογικά: «Ο λαός στην εξουσία», ρεαλιστικά: «Μαύρισμα». Η πρώτη εμφάνιση του είδους με την ξεχωριστή ονομασία παρουσιάζεται, έστω δειλά, την πρώτη μεταπασοκική εποχή της δεκαετίας του ‘90, δεδομένου ότι ακόμη δεν είχε αποφασισθεί η ριζική αποκοπή των χειρών. Συνεχίσθηκε και πήρε την οριστική του μορφή μετά το τέλος εποχής Κώστα Καραμανλή του μικρού, για να φθάσει στα ύψη την περίοδο 2010-2015.

Τότε πραγματικά οι κοψοχέρηδες έδωσαν υπόσταση στο είδος. Ξεχύθηκαν στους δρόμους και τις πλατείες φωνάζοντας ενάντια στα μνημόνια, κατά των προσκυνημένων πρώην συντρόφων τους, χτυπώντας ό,τι πράσινο κινούνταν στον ορίζοντα. Ο μετανοιωμένος ψηφοφόρος ήταν θυμωμένος, οργισμένος, έτοιμος να αρπαχτεί με τον όποιο γερμανοτσολιά ψέλλιζε «ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση, εθνική ομοψυχία» και, χεριών μη υπαρχόντων λόγω του γνωστού κοψίματος, ο κοψοχέρης «δάγκωνε» με λέξεις με το στόμα οχετό κατά των κατά φαντασία αντιπάλων.

Τον τελευταίο καιρό, μετά μια περίοδο περίεργης σιωπής, όπως αυτή που προηγείται της καταιγίδας, οι κοψοχέρηδες κάνουν θορυβωδώς την εμφάνισή τους. Η εικόνα γνωστή στους ανά τη χώρα καφενέδες: «Ψήφισα Αλέξη και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μας εξαπάτησαν, μας είπαν ψέματα». «Ο Τσίπρας είναι σαν τους άλλους», λες και οι καινούργιοι κατέβηκαν από άλλον πλανήτη και δεν είναι γέννημα θρέμμα δυστυχώς του ιδίου πολιτικού μας μαιευτηρίου. Ο κοψοχέρης συνοδεύει την οργισμένη διαπίστωση με τη γνωστή κίνηση του μετανιωμένου ψηφοφόρου, αυτή του «κοψοχέρη» με τεντωμένη την παλάμη και χειρονομία κοπής, δίκην μαχαιριού του χεριού από τον αγκώνα. Ο ίδιος κοψοχέρης με την ίδια ευκολία θα βρίζει τον επόμενο του Τσίπρα, π.χ. τον Μητσοτάκη, τη Γεννηματά, τον όποιο πολιτικό, που δεν τηρεί τα υποσχόμενα, ή ό,τι καθένας από το είδος αναμένει από την κάθε κυβέρνηση.

Το φαινόμενο, πέραν του φαιδρού του θέματος, αποτελεί ένα επακόλουθο του νοσηρού πολιτικού μας συστήματος. Οι κοψοχέρηδες φυσικά δεν αποτελούν την αιτία του προβλήματος, αλλά το σύμπτωμα. Ο κακομαθημένος έλληνας ψηφοφόρος δεν προήλθε από παρθενογένεση. Κάποιοι τον κακόμαθαν με τις υποσχέσεις για «αυγά και πασχάλια». Ακόμη και σε κατάσταση οικονομικής κρίσης, αλλά και κρίσης θεσμών, οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών ακολουθούν τον δρόμο του ολέθρου. Οι κοψοχέρηδες ακολουθούν τους δημαγωγούς, αριστερούς και δεξιούς, ίδια τυφλοί. Το ποτάμι ξεχείλισε πια. Η οργή σε λίγο ίσως να μη φθάνει μόνο σε φαιδρότητες τύπου κοψοχέρηδων. Επισημαίνουμε, και από αυτή τη μικρή στήλη, τις ευθύνες όλων όχι μόνο για την ιστορία, αλλά για επανόρθωση, επάνοδο στον ίσο πολιτικό δρόμο, όπου η αλήθεια θα είναι ολόκληρη, ο λαϊκισμός κακό παρελθόν, ο πολιτικός θα στέκεται στο ύψος του, πιστός στον όρκο του στο Σύνταγμα, αλλά και στην κοινή λογική και εντιμότητα. Έτσι, θα εκλείψει και το φαινόμενο των κοψοχέρηδων, που ελπίζουμε να μετατραπούν σε υπεύθυνους σύγχρονους πολίτες, όταν δεν θα έχουν μπροστά τους  τα πρότυπα των δημαγωγών. Ζητάμε πολλά; Ίσως εκεί που φθάσαμε ή μας έφθασαν. Τέλος πάντων ας είμαστε… ρεαλιστές. Θα συνεχίσουμε να ζητάμε τα αδύνατα. Δεν συμβουλεύουμε κανέναν. Μακριά από μας η πολιτική διδασκαλία. Διαπιστώσεις κάνουμε και διατυπώνουμε τις ελπίδες μας. Ό,τι μας απόμεινε.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.11.18 | Το μυαλό του Αλέξη Τσίπρα

Πριν από λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας μας είπε πως με καθαρό μυαλό πήρε την απόφαση τον Ιούλιο του...

13.11.18 | Απορία ψάλτου… βηξ

Η έκφραση, αν και λαϊκή, έγινε γνωστή στην καθαρεύουσα. Ο ψάλτης, όταν έβρισκε τα σκούρα στα...

10.11.18 | Η αλαζονεία της εξουσίας

Ένα από τα σημαντικά προσόντα του ασκούντος οποιασδήποτε μορφής εξουσία, είναι ασφαλώς και η...

09.11.18 | Μια εξομολόγηση

Σήμερα θα προβώ σε μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι βέβαιος πως αυτά που γράφω αφορούν χιλιάδες...

07.11.18 | Το σύνδρομο της Καρμπαλά

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου, με επίκεντρο τη Γαλλία, τιμάται η επέτειος των 100 χρόνων από τη...

06.11.18 | Κληροδοτήματα: Μια παλιά ιστορία

Με τη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τα κληροδοτήματα στις αρχές του περασμένου μήνα, επανήλθε...

30.10.18 | Δόγματα και αρώματα

Με τη Δικαιοσύνη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η στήλη ασχολήθηκε πολλές φορές. Αρκετά τα...

27.10.18 | «Έρρωσθε άπαντες»

Το τελευταίο τεύχος της ενηµερωτικής και πολιτιστικής έκδοσης της αδελφότητας Δροσοπηγιωτών «Τα...