Με βαθιά θλίψη αποχαιρετήσαμε πριν από λίγες μέρες τον Θοδωρή Γκέκα όλοι όσοι τον αγαπήσαμε ως άνθρωπο, ως συμπατριώτη Νησιώτη, ως εξαιρετικό οικογενειάρχη, ως εκλεκτό συνάδελφο φιλόλογο, ως άνθρωπο των Γραμμάτων, ως απόφοιτο της Ζωσιμαίας Σχολής, ως καλό φίλο.
Γέννημα και θρέμμα του Νησιού, μεγάλωσε στον απόηχο της ιστορίας του και έζησε, κατά τα παιδικά, εφηβικά και φοιτητικά του χρόνια, τη σκληρή καθημερινότητα των κατοίκων του, με τις ποικίλες επαγγελματικές υποχρεώσεις τους γύρω από τη λίμνη, διαφορετικές από τις αγροτικές των γειτονικών χωριών, με τη γειτνίαση και εξάρτηση από τα Γιάννενα και τον αστικό τρόπο ζωής.
Με διαμορφωμένη σ’ αυτό το περιβάλλον προσωπικότητα, εγκαταστάθηκε στις αρχές του 1980 στο Αλιβέρι Ευβοίας, ακολουθώντας την εκλεκτή της καρδιάς του, Μαρία, φιλόλογο κι εκείνη. Εκεί δημιούργησαν μια εξαιρετική οικογένεια με τρία παιδιά -όλα επιστήμονες- και δύο εγγόνια, ενώ σημαντική υπήρξε η υπηρεσία και η προσφορά του ως διορισμένου καθηγητή στη Μέση Εκπαίδευση, με ιδιαίτερη απήχηση στα παιδιά και στην τοπική κοινωνία, χάρη στην επιστημονική του κατάρτιση, την ευσυνειδησία, τις αρχές και την παιδαγωγική ευαισθησία.
Παράλληλα, η συμμετοχή του στα πολιτιστικά δρώμενα του δήμου άφησε έντονο αποτύπωμα και η απώλειά του «δυσαναπλήρωτο κενό», όπως εύστοχα παρατηρεί ο αρθρογράφος της εφημερίδας Eviathema, συμπληρώνοντας: «Η παρακαταθήκη που αφήνει για το πολυετές έργο του παραμένει ισχυρή στη συλλογική μνήμη».
Ουδέποτε, όμως, ξέχασε το αγαπημένο του Νησί, με συνεχείς επισκέψεις και παραμονή στο πατρικό του σπίτι, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, ξαναβρίσκοντας τους συγγενείς και τους παιδικούς του φίλους, περνώντας αξέχαστα βράδια, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα.
Κορύφωση της αγάπης του αυτής και του νόστου αποτελεί το πρωτότυπο βιβλίο του «Ιμείς οι Νσιώτες – Αφηγήσεις από την κοινωνία της Νήσου Ιωαννίνων των περασμένων δεκαετιών», εκδόσεις Εύμαρος, Αθήνα 2022. Στο βιβλίο αυτό, που είχα την τιμή να προλογίσω, ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας στην αφήγηση την ιδιότυπη ως προς την προφορά γλώσσα του Νησιού, διαγράφει παραστατικά, με χιούμορ και αλάθητο ένστικτο επιλογής, μέσα από ποικιλία θεμάτων, την ιδιαιτερότητα του τόπου και του τρόπου ζωής των κατοίκων. Αποτελεί ασφαλώς μια παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές και, για τη δική μας, μια «λαλέουσα πηγή μνήμης και συγκίνησης».
Θοδωρή, θα μου λείψεις. Θα μου λείψει το γέλιο σου και οι ατέλειωτες τηλεφωνικές επικοινωνίες Αθήνα-Αλιβέρι, με θέμα -τι άλλο;- το Νησί και τη Λογοτεχνία.
Ελένη Λάππα-Οικονόμου
Φιλόλογος, συγγραφέας
18-10-2026
