Αμέσως μόλις γεννήθηκε το Σύμπαν, άρχισαν να επενεργούν πάνω του ποικίλες δυνάμεις και νόμοι. Ο θεμελιώδης νόμος ήταν εκείνος της εντροπίας. Τα πάντα εξελίσσονταν από την τάξη προς την αταξία. Υπήρχαν επίσης τέσσερις δυνάμεις, η βαρυτική, η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή πυρηνική και η ασθενής πυρηνική. Οι πυρηνικές δυνάμεις έχουν εξόχως μικρή εμβέλεια, ενώ η βαρυτική και η ηλεκτρομαγνητική άπειρη, αλλά είναι συγκριτικά πολύ ασθενέστερες. Ουσιώδης διαφορά τους είναι ότι, ενώ η ηλεκτρομαγνητική δύναμη είναι θετική (ελκτική) και αρνητική (απωθητική), η βαρυτική είναι μόνον ελκτική. Μπροστά στην τεράστια εντροπία, οι βαρυτικές δυνάμεις δημιουργούν συσσωματώσεις ύλης, καθώς έλκονται το ένα με το άλλο τα στοιχεία του Σύμπαντος. Κι αυτό είναι μια πορεία προς τη μείωση της αταξίας, με τίμημα όμως ότι η εντροπία στο Σύμπαν μεγαλώνει περισσότερο από όσο μικραίνει από την οργάνωση των στοιχείων λόγω της βαρύτητας.
Κάποια ζώα ζουν σε αγέλες υποχρεωτικά, δηλαδή τα αντανακλαστικά που διαθέτουν τα αναγκάζουν να ζουν μονήρη ή σε ανοργάνωτες αγέλες. Κάποια άλλα, όπως κυρίως έντομα (π.χ. μυρμήγκια, μέλισσες κ.λπ.), ζουν υποχρεωτικά σε οργανωμένες κοινωνίες. Ειδικά οι άνθρωποι, χάρη στη μοναδική ικανότητά μας να δημιουργούμε δευτεροβάθμια εξαρτημένα αντανακλαστικά, μπορούμε να ζούμε όσο αγελαία και όσο κοινωνικά θέλουμε. Είμαστε πολιτικά όντα. Ελκτικές δυνάμεις μεταξύ μας υπάρχουν και είναι π.χ. ο κοινός τόπος που προσφέρει κατάλληλη ενέργεια για να ζούμε, αλλά ιδιαίτερες δυνάμεις μεταξύ μας (που υπάρχουν και στα αγελαία ζώα), όπως είναι τα αμοιβαία χειλεο-μαστικό και πεο-κολπικό αντανακλαστικά, δηλαδή τα ελκτικά αισθήματα στοργής και έρωτα. Και ειδικά στους ανθρώπους, η δυνατότητα να ζούμε συμπληρωματικά ή αντίθετα, ανταγωνιστικά ή μιμητικά (όπως τα αγελαία ζώα). Η συμπληρωματική διαβίωσή μας είναι δυνατή χάρη στα δευτεροβάθμια αντανακλαστικά που μόνον εμείς μπορούμε να αναπτύξουμε. Η τέχνη, που έχουνε οι άνθρωποι, αλλά δεν έχουν τα ζώα, έστω και αν έχουν συναισθήματα, συμβάλλει επίσης ενωτικά μεταξύ των ανθρώπων. Όπως η βαρύτητα οδηγεί σε συσσωματώσεις ύλης, έτσι κι αυτές οι ελκτικές δυνάμεις οδηγούν σε συσσωματώσεις ανθρώπων που δημιουργούν κοινωνίες και παραπέρα πολιτείες.
Σε μια ομάδα ζώων γεννιούνται διαρκώς καινούργια ζώα. Στα πολυκύτταρα ζώα αρχίζουν να υπάρχουν μόλις ενωθεί ένα πατρικό σπερματοζωάριο με ένα μητρικό ωάριο (αισθητό Εγώ). Στα θηλαστικά, με τη γέννησή τους αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους, διότι αρχίζουν εκείνη τη στιγμή να ξεχωρίζουν τον σταθερό, ισορροπημένο εσωτερικό εαυτό τους (νοητό Εγώ) να διαφέρει από το περιβάλλον τους. Ειδικά στον άνθρωπο, λίγο αργότερα, σχηματίζεται και το κοινωνικό Εγώ με την είσοδο του νεοφώτιστου στην κοινωνία.
Το νοητό Εγώ έχει την (ψευδ)αίσθηση ότι αυτό είναι το ισχυρό στοιχείο από τις τρεις όψεις του Εγώ: Εγώ ο νοητός είμαι ό,τι ο αισθητός Εγώ έχω και ό,τι ο κοινωνικός Εγώ θέλω. Όμως το νοητό Εγώ δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να έχει προϋπάρξει το αισθητό Εγώ, ενώ διαμορφώνεται αποκτώντας επίκτητα αντανακλαστικά από το κοινωνικό Εγώ. Αυτές οι αρχές παγιώνουν την ενότητα των τριών όψεων του Εγώ, ενώ ιδιαίτερα υποχρεωτικά το νοητό και το αισθητό Εγώ συμμετέχουν στο κύκλωμα της ταλάντωσης που υπάρχει στο συναίσθημα και τη βούλησή μας. Αυτό που ήλθε η ώρα να θέλω να κάνω (νοητό Εγώ) το κάνω (αισθητό Εγώ), ενώ στη συχνότητα και στον ουδό της ταλάντωσης συμβάλλει το κοινωνικό Εγώ. Για παράδειγμα, πεινάω, θέλω να φάω (νοητές λειτουργίες), τρώω (σωματική, αισθητή λειτουργία), θέλω να μη φάω μόλις χορτάσω, βαθμιαία, δεν αρχίζω μεν να θέλω να φάω, αλλά, αν μου παρουσιαστεί ένας ορεκτικός μεζές (περιβαλλοντικό στοιχείο, δηλαδή κοινωνική λειτουργία), ανοίγει η όρεξή μου (νοητή λειτουργία) και πάλι θέλω να φάω.
Όπως από τη συμβολή του αισθητού και του κοινωνικού Εγώ διαμορφώνεται το νοητό Εγώ, έτσι από τη συμβολή δύο αντίστοιχων παραγόντων διαμορφώνεται η ανθρώπινη πολιτεία. Η πολιτεία έχει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, μια ενότητα και ισορροπία μέσα της που την κάνουν να διαφέρει από κάθε άλλη πολιτεία. Όπως το νοητό Εγώ, και κάθε πολιτεία είναι μοναδική. Από τους δύο παράγοντες ένας είναι τα καθαρά αισθητά στοιχεία της. Περιλαμβάνουν κυρίως τον λαό που την αποτελεί, τον τόπο όπου κατοικεί αυτός ο λαός (πατρίδα) και την οικονομία της. Ο άλλος παράγοντας είναι η σχέση της πολιτείας με τις λοιπές πολιτείες, που καθορίζεται κυρίως από τη διπλωματία της. Διπλωματία ονομάζεται η τέχνη και πρακτική της διεξαγωγής διαπραγματεύσεων μεταξύ εκπροσώπων ομάδων ή πολιτειών σχετικά με θέματα που αφορούν την ειρήνη (ή πόλεμο), την οικονομία (βασικά εμπόριο), τον πολιτισμό, το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Κάθε άνθρωπος μοιάζει να έχει έναν σκοπό. Τα ζώα δεν έχουν σκοπό, ενεργούν από κάποιες αιτίες, όχι για κάποιον σκοπό. Από την πλευρά του αισθητού Εγώ επιδιώκει πάνω απ’ όλα την υγεία. Από την πλευρά του κοινωνικού Εγώ επιδιώκει την παιδεία, με την οποία μπορεί να επικοινωνεί με τα λοιπά μέλη της κοινωνίας. Χάρη στην παιδεία που έχει αποκτήσει, μπορεί να επιτύχει αναγνώριση από το περιβάλλον του, αλλά και αγάπη. Τελικά, από την πλευρά του νοητού Εγώ επιδιώκει την ευδαιμονία, την αυτοπραγμάτωση, να σχηματίσει μόνος του τον δικό του ειδικό σκοπό και να τον επιδιώκει. Ευδαιμονία είναι το ελληνικό ιδεώδες, ενώ άλλοι λαοί επιδιώκουν τη μακαριότητα (νιρβάνα) με ελαχιστοποίηση των επιθυμιών τους ή την ευτυχία, που εξαρτάται από την τύχη.
Αντίστοιχα, η κοινωνία σχηματίζει πολιτείες που καθεμιά της, όπως και το νοητό Εγώ, είναι μοναδική και ακέραιη. Την πολιτεία την αποτελούν τα αισθητά μέρη της, ο λαός της, η οικονομία της και η γεωγραφία της, δηλαδή η πατρίδα μας. Αντίστοιχα με το κοινωνικό Εγώ, η σχέση της πολιτείας με τις άλλες πολιτείες διαμορφώνεται σημαντικά από τη διπλωματία της. Η πολιτεία έχει μια είσοδο, την Επιστήμη, μια έξοδο, την Ηθική, και ένα συναίσθημα, την Τέχνη. Η επιδίωξη μιας πολιτείας είναι, αντίστοιχα με την υγεία, η ειρήνη. Υγεία είναι «κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι απλώς η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας». Αντίστοιχα, ειρήνη δεν είναι απλώς απουσία πολέμου, αλλά ύπαρξη ευδαιμονίας του λαού. Αντίστοιχα με την παιδεία είναι ο πολιτισμός της πολιτείας. Και κοινή επιδίωξη τόσο του πολίτη όσο και της πολιτείας είναι η ευδαιμονία, να μπορεί η πολιτεία και ο καθένας να διαμορφώνει τον σκοπό και να τον επιδιώκει στα όρια που δεν εμποδίζει την επιδίωξη του σκοπού του άλλου ατόμου και πολιτείας. Μόνο με δημοκρατία είναι δυνατή η πολιτική ευδαιμονία.
