Τη φαντασία ο Αϊνστάιν την τοποθετούσε πάνω από τη γνώση του ανθρώπου. Η γνώση περιγράφει όσα γνωρίζουμε και κατανοούμε στον κόσμο, η δύναμη της φαντασίας μάς ωθεί να οραματιστούμε νέα πράγματα και να τα ανακαλύψουμε. Στο μυθιστόρημά του «Θετός γιος» ο συμπολίτης Γιάννης Καραγιάννης επιστράτευσε και τα δύο προσόντα του, και τη φαντασία και τη γνώση, τα οποία έντυσε με εμπειρίες ζωής.
Το βιβλίο παρουσιάστηκε την Κυριακή το πρωί στην ιστορική αίθουσα της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, όπου ο συγγραφέας έλαβε τα πρώτα νάματα της παιδείας ως παιδί, όπως ο ίδιος είπε, αναφέροντας τα ονόματα σπουδαίων ανθρώπων των γραμμάτων, οι οποίοι ήταν οι δάσκαλοι και οι μέντορές του. Με πρώτο τον πατέρα του, τον ωραίο δάσκαλο Ντίνο Καραγιάννη, ο οποίος τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε στον ναό των γραμμάτων και του πνεύματος, όπως είναι η ΕΗΜ.
Ήταν η πρώτη παρουσίαση βιβλίου αφιερωμένη στο Έτος Κώστα Φρόντζου. Θα ακολουθήσουν και άλλες, όπως τόνισε η πρόεδρος Κατερίνη Λιάμπη, καλώντας τον συγγραφέα να γίνει μέλος της ΕΗΜ, πρόσκληση την οποία αποδέχτηκε ο ίδιος.
Το βιβλίο παρουσίασαν η αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Ιωαννιτών Βάσω Μέγα και ο φιλόλογος Σπύρος Γόγολος, ο οποίος είχε την επιμέλειά του. Συντόνιζε η Τιτίκα Τζάλλα, κι εκείνη φιλόλογος.
Το βιβλίο επιφυλάσσομαι να το διαβάσω, γιατί μου κέντρισε το ενδιαφέρον όχι τόσο η αστυνομική πλοκή του, που αποτελεί και προσωπικά ένα στοιχείο πρόκλησης, αλλά ο λόγος του ίδιου του συγγραφέα, που μας καθηλώνει. Πολλά πράγματα μου προκάλεσαν εντύπωση από αυτή την παρουσίαση και έχουν σχέση με τον Γιάννη Καραγιάννη. Κυρίως ο λόγος του, με τις αφηγήσεις του για δύσκολους καιρούς, για γεγονότα που σημάδεψαν τον ίδιο και την ανθρωπότητα ολόκληρη.
Η πλέρια γνώση του και οι εμπειρίες τις οποίες κουβαλά από την εν γένει πορεία της ζωής του, πολιτικής και επαγγελματικής, ήταν καθηλωτικές. Κι ένα σύγγραμμα δεν μπορεί παρά να τα περιέχει όλα αυτά. Η αναφορά, επίσης, στη σπουδαία εκείνη γενιά συγγραφέων και ποιητών του ’30, όπως και η άποψή του για τα καλολογικά στοιχεία ενός βιβλίου, αφήνουν τα σημάδια τους και σε μας. Είναι τα αποσιωπητικά και ο ρόλος που παίζουν αυτά στη συγγραφή ενός βιβλίου.
Η συγκίνηση περίσσευε για μας αυτό το μεσημέρι, καθώς έχουμε συνδεθεί οικογενειακά με τους θαυμάσιους γονείς του, τον Ντίνο και την αλησμόνητη Ευτυχία. Ήταν και παρέμειναν στα μάτια και στην ψυχή μας το ζευγάρι των γοητευτικών νέων φοιτητών της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας, φωτεινά παραδείγματα ως δάσκαλοι και παιδαγωγοί για όλους εμάς τους μετέπειτα.
Ξεχωρίζω από όλα όσα ακούστηκαν από τον συγγραφέα την παιδεία, την εμπειρία και τη γνώση, προτερήματα τα οποία κουβαλά παιδιόθεν.
