Όσο κι αν ακουστεί υπερβολικό και απίστευτο, τον Ευγένιο Ονέγκιν, τον ήρωα του Αλεξάντερ Πούσκιν και της όπερας του Τσαϊκόφσκι, τον έμαθα εντελώς ανορθόδοξα. Δεν είχα διαβάσει ποτέ γι’ αυτόν. Τον έμαθα από μια γυναίκα, η οποία σιγά σιγά και σταδιακά είχε αρχίσει να μην επικοινωνεί με τους γύρω της. Ενόσω είχε τα λογικά της, ό,τι βιβλίο έπεφτε στα χέρια της, το διάβαζε εξονυχιστικά. Τόμοι ολόκληροι πέρασαν από το αναγνωστικό της πεδίο.
Ήταν Πάσχα και βρισκόμασταν γύρω από ένα τραπέζι γιορτινό, σε ένα χωριό γνωστού νησιού του Αιγαίου. Ξαφνικά, εκεί που καθόμασταν πλάι πλάι με τη συγγενή μου, άρχισε να μου δίνει συμβουλές για το πώς πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου και να μην τον αφήνω αβοήθητο, γιατί εκείνη δεν τον φρόντισε όσο έπρεπε. Όλα σωστά, αληθινά και συγχρόνως συγκινητικά όσα έλεγε. Εκτός των άλλων λογικών και συμβουλών που μου ανέφερε, άρχισε να με ρωτάει για τον Ευγένιο Ονέγκιν και να θέλει να της λύσω τις απορίες της, αν τελικά παντρεύτηκε την Τατιάνα, όταν πήγε στην Αγία Πετρούπολη για δεύτερη φορά μετά το ειδύλλιό τους, ή αν εκείνη παρέμεινε πιστή στον άνδρα της. Ιδέα δεν είχα τότε περί αυτού.
Όλα αυτά σκεφτόμουν και άλλα πολλά γύρω από δικούς μου ανθρώπους, οι οποίοι είχαν το ίδιο πρόβλημα της άνοιας ή του Αλτσχάιμερ -όπως είναι γνωστό σήμερα-, όταν έφτανα την Παρασκευή που μας πέρασε στο λαμπερό κτίριο του Κέντρου ΙΝΙΜΑ Ιωαννίνων. Εκεί, στη μία το μεσημέρι, θα γίνονταν τα εγκαίνια της δομής Ολικής Φροντίδας για τους ανθρώπους που βρίσκονται στα πρώτα στάδια της άνοιας.
Στην είσοδο έτυχε να συναντήσω μια γνωστή μου γυναίκα από τα παλιά, η οποία πηγαίνει καθημερινά τον άνδρα της εκεί. Με αγκάλιασε, ενώ εκφράστηκε με ενθουσιασμό για τις υπηρεσίες οι οποίες προσφέρονται στον πάσχοντα σύντροφό της, αλλά και σε εκείνη. Φάνηκε από τις ευχαριστίες που της απηύθυναν οι εργαζόμενοι στη δομή ότι τους είχε στείλει για τα εγκαίνια, αντί για λουλούδια και γλυκά, όπως συνηθίζεται, μια συγκινητική ευχαριστήρια επιστολή.
Το κτίριο, που βρίσκεται από την άλλη πλευρά του Γηροκομείου, στην οδό Κομνηνών, το είδα να κτίζεται πετραδάκι πετραδάκι, να διαμορφώνεται σιγά σιγά σε Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας και να καταλήγει σε ένα πραγματικό κόσμημα για την πόλη. Κόσμημα με όλη τη σημασία της λέξης και ως οίκημα, κυρίως όμως ως προς την ευαισθησία των ανθρώπων οι οποίοι το υπηρετούν. Είναι εκείνοι που έχουν την έγνοια των ανθρώπων που το επισκέπτονται καθημερινά και περνούν την ημέρα τους εκεί.
Ομιλίες πολλές έγιναν στα εγκαίνια του Κέντρου Φροντίδας για την άνοια, το οποίο φέρει μάλιστα το όνομα «Καρδιά», όπως μεταφράζεται στα βλάχικα η λέξη ΙΝΙΜΑ. Άξια λόγου η φράση που είπε ο εμπνευστής των Κέντρων Ψυχικής Υγείας, γενικός διευθυντής Γιώργος Κούτας: «Ακόμη κι αν λαθεύουν ως προς το όνομά μας αυτοί οι συνάνθρωποί μας, ας τους χαρίσουμε το χαμόγελό μας».
«Είμαστε εμείς, εσείς… Ο καθένας μας μπορεί να είναι αύριο ασθενής». Με αυτά τα λόγια έδωσε την ευλογία του ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Μάξιμος, στο μεγάλο ενδιαφέρον του οποίου οφείλεται η λειτουργία της δομής στα Γιάννενα.
Ως επίλογο στο σημείωμα, χρήσιμο είναι να συμπληρώσουμε αυτό το οποίο κατά κόρον ειπώθηκε για τη νόσο από υπεύθυνα χείλη την ημέρα των εγκαινίων. Όταν αυτή βρίσκεται στα πρώτα στάδια, η πρόληψη έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Κι αυτός είναι ο σκοπός των κέντρων αυτών.
Να σημειωθεί επίσης ότι όλες οι υπηρεσίες προσφέρονται δωρεάν.
