Είπε ο φιλόσοφος, ο ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν, πως ο άνθρωπος πεθαίνει σταδιακά σε κομμάτια, πεθαίνει μέσα από τις απώλειες δικών του ανθρώπων, μέσα από τις απώλειες τις προσωπικές κι εκείνες ακόμη των ονείρων και των οραμάτων. Όταν έρχεται ο τελικός θάνατος, μαζεύει τα κομμάτια, που έχουν ήδη πεθάνει.
Τι λέξεις όμως και ποια λόγια να εκστομίσεις, όταν χάνεται ένα παλικάρι τόσο πρόωρα; Συγκλονισμένα ήταν και παραμένουν όλα τα Γιάννενα σ’ αυτόν τον παράκαιρο, τον παράταιρο, τον εντελώς άδικο χαμό του παιδιού.
Βουβή όλη η πόλη παραβρέθηκε στην κηδεία του Γεράσιμου, του γιου του Σίμου Παπαδόπουλου την Παρασκευή στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Κοπάνων. Ανείπωτη η τραγωδία.
Κι οι δικοί του άνθρωποι, αυτοί οι ωραίοι αξιοπρεπείς Γιαννιώτες, που άφησαν το στίγμα τους το διακριτικό, το μεγαλειώδες στα Γιάννενα σε όλες τις εκφάνσεις ς της ζωής τους και ως πολίτες έντιμοι άνθρωποι και ως επιχειρηματίες, πώς να μαζέψουν τα κομμάτια τους;
Ο βαθύς πόνος είναι βουβός, έλεγαν παλιά.
Ο Ηπειρωτικός Αγών, που συνδέθηκε μαζί τους και παρακολούθησε όλα τα χρόνια τη σεμνή, την αθόρυβη πορεία της οικογένειας από τον αλησμόνητο Γεράσιμο ως τη Φωφώ, που στέκεται βράχος ως σήμερα, τους συλλυπείται βαθύτατα κι η θεία δύναμη από ψηλά ας δίνει παρηγοριά σε κείνους που απόμειναν να συνεχίζουν τη ζωή…
