Να ξαναζωντανέψουν οι γειτονιές
Ο προορισμός μου την Τετάρτη νωρίς το βράδυ, ήταν το πάρκο απέναντι από την Αγία Αικατερίνη. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι στις 8.30 το βράδυ το υπερυψωμένο πάρκο στην Αγία Αικατερίνη, το παρατημένο εν πολλοίς, θα είχε τόση ζωή. Βρίσκεται απέναντι από το σπίτι-μουσείο της ευεργέτιδας της πόλης Νίκης Καλούδη.
Το πρωί λειτουργεί ως πάρκο, όπου αναζητούν την δροσιά του και την απολαμβάνουν οι ηλικιωμένοι της περιοχής και τα παιδιά που παίζουν και το βράδυ μεταμορφώνεται σε ταβέρνα, όπου μπορείς να γευτείς όλα τα καλά του κόσμου. Ο Σάκης Ευθυμίου είναι ο εμπνευστής. Μα ούτε ένα λουλουδάκι δεν φύτεψε στα παρτέρια του ο δήμος που του ανήκει, υποθέτουμε. Όπως παράτησε και το σπίτι-μουσείο, παρομοίως κι εδώ. Ευτυχώς που η φύση με τα ψηλά δέντρα κάνει το θαύμα της.
Η πρόσκληση ήταν ιδιωτική, αλλά όπως όλα τέλεια τα οργανώνει αυτή η ομάδα των γυναικών, που την απαρτίζουν μέλη από νέες, έως ηλικιωμένες γυναίκες, ένα σκοπό είχε: Να ξαναντωνέψουν οι γειτονιές. Κι αυτό ήταν το θέμα που απασχόλησε την ομάδα. Γιατί να πηγαίνουμε στα κεντρικά τουριστικά σημεία και στο μώλο και να μην προτιμούσε τις γειτονιές και τα άσημα ταβερνάκια.
Έπεσαν πολλά θέματα στο τραπέζι, που μαζί με την κρύα μπύρα και το μεζεδάκι, όλα έμοιαζαν ότι έχουν πάρει το δρόμο τους στην πόλη μας. Μόνο που οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες σκοντάφτουν στις αποφάσεις των μεγάλων και στον τόπο τα βιολιά.
«Χαθείτε σεις όνειρα ωραία, πάσα ελπίς, μοι είν’ ματαία…» Τραγουδούσε στα σοκάκια της πόλης ο πονεμένος αοιδός, που τον είχε εγκαταλείψει η καλή του.
Στο γυρισμό από αυτή την γεμάτη ιδέες βραδιά, συνέβηκαν τα απρόσμενα.
Κι όμως αυτούς τους ανωτέρω στίχους-παραποιημένους αρκετά- δεν τους αλίευσα από κάποιο άσμα της εποχής, αλλά από μια μπάντα νεαρών μουσικών του δρόμου, που είχε στήσει μουσική συναυλία στην αρχή της οδού Τσακάλωφ σε κείνο το ξέφωτο με το ψηλό δέντρο. Μόλις τους είχαν διώξει από το Άλσος οι περίοικοι, γιατί τους ενοχλούσαν. Όταν τους πλησίασα στις 12 ώρα που σήμαναν μεσάνυχτα, ήταν η στιγμή που μια αγέλη σκύλων έπαιρνε το δρόμο για την 28ης Οκτωβρίου, ενώ είχε πια πέσει για καλά η νύχτα. Μου είπαν ότι το τραγούδι τους ήταν δική τους σύνθεση και είχε τον τίτλο «Σαν αγιοκέρια λάμπουν τ’ άστρα».
Πολλά είναι εκείνα που σου συμβαίνουν στους έρημους δρόμους μετά τις 12 τη νύχτα. Όπως για παράδειγμα η μπάντα ή τα σκυλιά που αν κρατάς στο χέρι σου τροφή, ίσως και να καταφέρεις να τους αποσπάσεις την προσοχή.
