Εδώ και τέσσερα χρόνια μαίνεται ένας πόλεμος στο μέσο της Ευρώπης. Η Ουκρανία είναι η μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή χώρα μετά τη Ρωσία. Η ισχύς της Ρωσίας είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, ασύγκριτα μεγαλύτερη από της Ουκρανίας. Ξεκίνησε ο πόλεμος με την προσδοκία ότι θα τέλειωνε μέσα σε λίγες μέρες ή εβδομάδες. Να όμως που τώρα διαρκεί περισσότερο από όσο η προέλαση των Ρώσων από το Στάλινγκραντ ως το Βερολίνο και δεν φαίνεται πώς και πού θα τελειώσει. Θυμίζει τους πολέμους της άλλης υπερδύναμης που ηττήθηκε στο Βιετνάμ, ηττήθηκε στο Αφγανιστάν και τώρα περιμένομε το τέλος του πολέμου με το Ιράν που ξεκίνησε με την προσδοκία πως θα τέλειωνε μέσα σε 2-3 εβδομάδες. Να όμως που τώρα δεν φαίνεται πώς και πού θα τελειώσει.
Εμείς εξ αρχής ταχτήκαμε στο πλευρό της Ουκρανίας. Νιώθομε, δικαιολογημένα, αλληλεγγύη με τον αδύναμο που δέχεται επίθεση από τον ισχυρό. Νιώθομε ακόμη πως ο επιτιθέμενος παραβίασε τα παραδεδεγμένα σύνορα, όπως είχε κάνει η Τουρκία στην Κύπρο. Πολύ επικίνδυνο! Και αντιδράσαμε άμεσα. Στείλαμε αμέσως στην Ουκρανία ανθρωπιστική βοήθεια που σώζει ζωές, αλλά και όπλα που αφαιρούν ζωές από τους αντιπάλους. Φυσικά δεν είχαμε καμιά δέσμευση να στείλουμε τέτοια βοήθεια. Η Ουκρανία δεν είναι μέλος ούτε του ΝΑΤΟ ούτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).
Βέβαια, οι αντίπαλοί της παρουσιάζουν διάφορες δικαιολογίες, αλλά ποιος τους πιστεύει. Λένε π.χ. πως ο εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας, που ήταν φιλορώσος, έπεσε με δυτικότροπο πραξικόπημα. Πως στις Ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας ζουν Ρώσοι και Ρωσόφωνοι που δέχονταν τρομοκρατικές πιέσεις από παρακρατικούς και από την κυβέρνηση που ακολούθησε, με χιλιάδες φόνους πολιτών και απαγόρευση χρήσης της Ρωσικής γλώσσας. Ακόμη πως, ενώ το Σύνταγμα της Ουκρανίας προβλέπει ότι θα μείνει μια ουδέτερη χώρα ανάμεσα στη Ρωσία και τις χώρες του ΝΑΤΟ, ετοιμαζόταν τόσο από τη Δύση όσο και από την Ουκρανία να γίνει ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Οι πύραυλοι από την άλλη άκρη του Ωκεανού, για να φτάσουν στη Μόσχα χρειάζονται αρκετή ώρα, τόση που επιτρέπει στη Ρωσία να αμυνθεί, ενώ από την Ουκρανία ως τη Μόσχα χρειάζονται λίγα λεπτά.
Κι εμείς στο πλευρό της Ουκρανίας. Και εναντίον της Ρωσίας. Με τους Ρώσους βρεθήκαμε πάντα στο ίδιο πλευρό στους μεγάλους πολέμους και συνέβαλαν αποφασιστικά, μαζί με Γάλλους και Άγγλους στην απελευθέρωσή μας με τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. Εμείς βέβαια είχαμε στείλει στρατό να εισβάλει στη Ρωσία, στην Κριμαία, με ολέθρια αποτελέσματα για το συμπαγή Ελληνισμό που υπήρχε τότε εκεί. Και σήμερα υπάρχει συμπαγής Ελληνικός πληθυσμός στη Ρωσία και στη Ρωσική (αυτή τη στιγμή) Μαριούπολη (γύρω στις 300 000 ως 400 000). Τι θα γίνουν άραγε αυτοί τώρα; Επίσημα οι Ρώσοι μας έχουν καταγράψει στον κατάλογο των εχθρών τους. Και αυτό ήδη το πληρώνομε, αγοράζοντας πανάκριβους υδρογονάνθρακες από άλλους. Βοηθήσαμε τους Ουκρανούς όχι μόνο με τη βοήθεια που τους στείλαμε, αλλά και διπλωματικά, φέρνοντας Έλληνουκρανούς να μιλήσουν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Και τι έχουν κάνει ως τώρα οι Ρώσοι σε αντίποινα εναντίον μας;
Καταστράφηκε ο μόνος αγωγός πετρελαίου που έφερνε στην Ευρώπη από τη Ρωσία ενέργεια, το Nord Stream. Βέβαια οι Ρώσοι ζήτησαν να διεξαχθεί αντικειμενική έρευνα για το ποιος ανατίναξε τον αγωγό, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε από τους δυτικούς συμμάχους. Ακόμη οι όποιες έρευνες έγιναν από δυτικούς εμπειρογνώμονες ενοχοποιούν τους Ουκρανούς ότι αυτοί το έκαναν, διότι ο αγωγός παρέκαμπτε την Ουκρανία που ήθελε να εξαρτάται από αυτήν η παροχή Ρωσικής ενέργειας στη Δύση. Ποιος τους πιστεύει όμως!
Τελευταία είδαμε και κάτι ειδικότερο για μας. Στη Λευκάδα βρέθηκε Ουκρανικός δρόνος γεμάτος εκρηκτικά που αν είχε εκραγεί θα προκαλούσε αφάνταστες ζημιές στην πατρίδα μας.
Και άρχισα να σκέφτομαι κι ανάποδα. Φοβόμαστε την Τουρκία κι ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς να την αποκρούσουμε αν τολμήσει να εφαρμόσει τις απειλές της. Με εξαίρεση την εισβολή στην Κύπρο πριν από μισό αιώνα, οι απειλές της είναι ρητορικές. Πολύ έντονες, πάντως ρητορικές με τις ισχυρότερες βέβαια δεσμεύσεις, όπως με νόμο, ψηφισμένο από τη βουλή τους, που υποχρεώνει οποιαδήποτε κυβέρνηση να μας κάνει πόλεμο, αν ενεργήσουμε όπως μας επιτρέπει το διεθνές δίκαιο. Πάντως ρητορικές, χωρίς πράξεις. Οι ενέργειες της Ουκρανίας δεν είχαν απειλές, είχαν πράξη, τον αγωγό στη Βόρεια Ευρώπη, που έθιξε κι εμάς, και, πρόσφατα το δρόνο με τα εκρηκτικά στην πατρίδα μας, που είναι μέρος της ΕΕ. Βέβαια οι Ουκρανικές πράξεις δεν στόχευαν εμάς, εμείς είμαστε παράπλευρες απώλειες. Και τώρα ποιον να φοβάμαι περισσότερο τους Τούρκους ή τους Ουκρανούς που τους παρέχομε βοήθεια για να μας βλάπτουν; Δύσκολη απόφαση! Και ποιοι απειλούν ΝΑΤΟ και ΕΕ; Ρώσοι ή Ουκρανοί;
Με τους Τούρκους τα διλήμματα δεν είναι πιο εύκολα. Οι μόνοι με τους οποίους έχομε κάνει συνθήκες τέτοιες και μπορούμε κάπως να βασιστούμε είναι οι Ισραηλινοί. Εξάλλου, εξαπολύονται εκατέρωθεν τρομερές ύβρεις και απειλές. Ναι, αλλά για δες πώς συμπεριφέρονται αυτοί στους Παλαιστίνιους. Εντάξει κι αυτοί, δεν ήταν άγιοι. Η Χαμάς εξαπέλυσε απρόκλητη επίθεση και απήγαγε κάπου 150 ομήρους. Και το Ισραήλ σε αντίποινα σκότωσε πολλές δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους, χωρίς μ΄ αυτό τον τρόπο να απελευθερωθούν οι όμηροι. Τελικά με διαπραγματεύσεις επιστράφηκαν λίγες δεκάδες επιζώντες. Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει το τρομερό ολοκαύτωμα 4-6 εκατομμυρίων θυμάτων των ναζί ανθρώπων που κύριο έγκλημά τους ήταν ότι ήταν αυτό που ήταν, δηλαδή Εβραίοι, κομμουνιστές, Ρωμά κλπ. Τα αισθήματα των λαών που ως τότε ήταν εναντίον τους, για 2000 χρόνια, έγιναν ξαφνικά ευνοϊκά κι έτσι οι Ισραηλινοί απέκτησαν κράτος. Χωρίς βέβαια να ερωτηθούν οι γηγενείς κάτοικοι. Πώς να τους συμπαθούμε τώρα; Ναι άλλα σκέφτομαι πως δεν θέλω κανένα ξένο στρατό πάνω στο έδαφος της πατρίδας μας. Και ενώ την Άνοιξη του 1941 δεν είχαμε κανένα ξένο ένοπλο εδώ, έκτοτε έχομε διαδοχικά Γερμανούς, Ιταλούς, Βουλγάρους, Άγγλους, Αμερικανούς. Πάντως Ρώσους και Ισραηλινούς δεν είχαμε ποτέ. Οι Ρώσοι δεν έχουν πάψει να στηρίζουν τη Κύπρο. Και οι Ισραηλινοί μας πουλούν όπλα προηγμένης τεχνολογίας. Οι Αμερικανοί έχουν βάσεις στο έδαφός μας. Αυτό, έχει αποδειχθεί, καθιστά στόχο το έδαφός μας. Ως την ώρα, εμείς υπερασπιζόμαστε τις βάσεις, όχι αυτές εμάς. Αν ο μη γένοιτο γίνει πόλεμος με τη γείτονα, θα μας στηρίξουν; Ή θα μας ζητήσουν αυτοσυγκράτηση (βρείτε τα μόνοι σας!) και θα έχουν μπλοκάρει τους κωδικούς των όπλων που μας έχουν πουλήσει;
