5η και τυχερή της Elena Armas
Όταν η αγάπη σε βρίσκει την πέμπτη φορά…
Τέσσερις βέρες έμειναν αχρησιμοποίητες και μια ολόκληρη οικογένεια αναρωτιέται αν η Τζόσι Μουρ θα φτάσει ποτέ νυφικό στην εκκλησία. Στο νέο της ρομαντικό best-seller «5η και τυχερή;» (εκδ. Διόπτρα, μτφρ. Ουρανία Τουτουντζή), η Elena Armas στήνει μια κωμωδία παρανόησης, όπου ένας ψεύτικος αρραβώνας γίνεται το μοναδικό σωσίβιο -και ίσως η μεγαλύτερη ευκαιρία- για δύο ανθρώπους που ζουν ανάμεσα σε οικογενειακές προσδοκίες και προσωπικούς φόβους.
Από την πρώτη σκηνή ένιωσα την αμηχανία να σταλάζει πάνω στην Τζόσι· το σόι της μετρά ήδη τέσσερις «αρραβώνες-φιάσκο» και τώρα απαιτεί μια πειστική εξήγηση. Η λύση πέφτει από τα χείλη της πριν καλά-καλά το σκεφτεί: «Είμαι ξανά αρραβωνιασμένη με τον Μάθιου». Και κάπως έτσι, ο ήρεμος, υπερβολικά ευγενικός κολλητός της αδελφής της γίνεται ο άνθρωπος που πρέπει να παίξει τον ρόλο του τέλειου μέλλοντα γαμπρού. Η Armas μετατρέπει την κλασική φόρμουλα του fake dating σε προωθητήρα αμηχανίας, μέχρι που ο αναγνώστης νιώθει ότι κάθε οικογενειακό τραπέζι είναι ικανό να εκραγεί με μία μόνο λάθος ατάκα.
Με γρήγορους διαλόγους και αβίαστο χιούμορ, το βιβλίο καλλιεργεί μια συνεχή ένταση ανάμεσα στον φόβο της Τζόσι για ένα ακόμη «ναυάγιο» και στη γνήσια τρυφερότητα του Μάθιου, που δεν αναλώνεται σε μεγαλόστομες δηλώσεις προτιμά να βρίσκεται εκεί, παρών, κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν. Αυτό το σταθερό χέρι γίνεται ο καθρέφτης που αναγκάζει την ηρωίδα να κοιτάξει κατάματα τους λόγους πίσω από τις προηγούμενες φυγές της· κι ακριβώς τότε το ψέμα αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με αλήθεια.
Αν και ορισμένες σκηνές επαναλαμβάνουν τις ίδιες ανασφάλειες -κάτι που με έκανε να θέλω ένα κλικ πιο γρήγορο ρυθμό- η Armas κερδίζει το παιχνίδι με το slow-burn∙ αφήνει σταδιακά να ξεδιπλωθεί μια αυθεντική οικειότητα, μέχρι το χαμόγελο να γίνει ανακούφιση για τον αναγνώστη που βλέπει δύο ανθρώπους να επιλέγουν, επιτέλους, την ειλικρίνεια. «5η και τυχερή;» δεν υπόσχεται εκπλήξεις στην πλοκή· προσφέρει όμως ακριβώς αυτό που ζητά ένα καλοκαιρινό ρομαντικό ανάγνωσμα: έξυπνο πείραγμα, χαρακτήρες με ελαττώματα που τους κάνουν αληθινούς και το διακριτικό μήνυμα ότι το να ρισκάρεις ξανά -έστω και για πέμπτη φορά- αξίζει, όταν ο άλλος στέκεται δίπλα κι όχι απέναντί σου.
Διάφανα νερά της Ευαγγελίας Ευσταθίου
Όταν οι μνήμες γίνονται πιο επικίνδυνες από τη λήθη…
Στο νέο της μυθιστόρημα «Διάφανα νερά» (εκδ. Μίνωας), η Ευαγγελία Ευσταθίου ταξιδεύει τον αναγνώστη από το ανέμελο Λιμένι της Μάνης το 2008 σ’ ένα παρόν διαποτισμένο από ενοχές, έρωτα και μυστικά∙ ένας θανατηφόρος καλοκαιρινός δρόμος γίνεται αφετηρία για μια ιστορία όπου καθετί καθαρό κρύβει από κάτω θολούς βυθούς.
Η συγγραφέας μας συστήνει δύο ήρωες σημαδεμένους από το ίδιο δυστύχημα: την Αλίνα, που μοιάζει παγιδευμένη σε μια ζωή «δανεική», και τον Άρη, πρώην ανέμελο φίλο, νυν ιδιωτικό ερευνητή με κέλυφος σκληρό όσο οι ενοχές του. Δεκαέξι χρόνια μετά, ένα τυχαίο -ή μήπως σκηνοθετημένο;- γεγονός τούς ξαναφέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με ό,τι άφησαν θαμμένο στα βράχια της Μάνης. Η Ευσταθίου αποτυπώνει τον πρώτο τους διάλογο σαν αναμέτρηση δύο πληγών: κανένα χάδι δεν είναι αθώο, καμία ανάμνηση ακίνδυνη.
Καθώς οι σελίδες κυλούν, το παρελθόν ξετυλίγεται κομμάτι-κομμάτι, κάθε αποκάλυψη λειτουργεί σαν μικρή έκρηξη που αναγκάζει τον αναγνώστη να αναθεωρήσει όσα νόμιζε δεδομένα. Η ένταση ανάμεσα στο εφηβικό ειδύλλιο που δεν πρόλαβε να ωριμάσει και στην ενήλικη ανάγκη για κάθαρση κρατά το βιβλίο σε διαρκές σασπένς. Η Μάνη με τα κρυστάλλινα -και όμως απειλητικά- νερά γίνεται τρίτος πρωταγωνιστής, θυμίζοντας ότι το φως μπορεί να δείχνει τα πάντα κι όμως να κρύβει τα ουσιώδη.
Το μεγαλύτερο όπλο του μυθιστορήματος είναι η αυθεντικότητα των χαρακτήρων: η Αλίνα δεν φοβάται να δείξει ρωγμές, ο Άρης καλύπτει τη δική του τρυφερότητα με κυνισμό, και οι δευτερεύοντες ήρωες οικογένεια, φίλοι, «σκιές» του παρελθόντος κουβαλούν μικρές, πειστικές αντιφάσεις. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι το ερώτημα πόσο βαθιά μπορεί να βουτήξει κανείς στην αλήθεια προτού πάψει να αναπνέει· γιατί στα διάφανα νερά, η ορατότητα είναι δώρο και απειλή ταυτόχρονα.
Στο Τέλος του Δρόμου…
Ο Δρόμος του Cormac McCarthy
«Ο Δρόμος» του Cormac McCarthy έχει πλέον τη δική του, πρωτότυπη ζωή σε μορφή graphic novel χάρη στον Manu Larcenet, μια διασκευή πλήρως εγκεκριμένη από την κληρονομιά του McCarthy, που κυκλοφόρησε πρωτότυπα στη Γαλλία από τη Dargaud στις 29 Μαρτίου 2024 και στα αγγλικά από την Abrams Comic Arts στις 17 Σεπτεμβρίου 2024. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Anubis. Η μετάφραση ανήκει στον Χρήστο Τσέλιο.
Ένα μέλλον χωρίς ελπίδα για το ανθρώπινο είδος. Ένας βαθύς στοχασμός για το καλύτερο και το χειρότερο που είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Ο ουρανός έχει καλυφθεί από τέφρα, οι πόλεις έχουν καταντήσει σωροί συντριμμιών και ο πολιτισμός μοιάζει να είναι πια ξεχασμένο όνειρο. Σ’ αυτόν τον αφιλόξενο τόπο, ένας πατέρας και ο μικρός του γιος βαδίζουν στον “δρόμο” προς τα νότια, κουβαλώντας μόνο την πίστη τους πως κάπου εκεί υπάρχει ένα καταφύγιο.
Αυτό το ταξίδι ξυπνά μέσα σου μια πρωτόγνωρη αίσθηση ευθραυστότητας -γιατί δεν είναι απλώς μια ιστορία επιβίωσης, αλλά η προσπάθεια δύο ανθρώπων να κρατήσουν ζωντανή την ανθρωπιά τους, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Στον αυθεντικό «Δρόμο» του Cormac McCarthy, η σιωπή μιλά πιο δυνατά από τις λέξεις και η απελπισία γίνεται σύντροφος. Ο Manu Larcenet, βραβευμένος δημιουργός κόμικ, κατάφερε να μεταφέρει αυτή ακριβώς την αμείλικτη απαισιοδοξία σε graphic novel. Με λιτές, μαυρόασπρες σελίδες γεμάτες σκιά και γραμμές, πέτυχε μια εικονογράφηση με αδρές, μαύρες γραμμές που αναδεικνύουν τη σκληρότητα και την απόγνωση του κόσμου μετά την καταστροφή. Ο Larcenet, γνωστός κυρίως για τις δυνατότητές του στην ανθρώπινη ψυχογραφία και το δραματικό του χιούμορ, αφιέρωσε ενάμισι χρόνο «κόλαση» -όπως ο ίδιος την περιέγραψε για να αποδώσει στην κόλλα του τα έρημα τοπία και τις ξεσκισμένες ψυχές του σπαραχτικού και συναισθηματικά συνταρακτικού πρωτοτύπου.
Οι σιωπές ανάμεσα στα λόγια αποκτούν βάρος, οι σκηνές με τους κανίβαλους σκοτεινιάζουν τις σελίδες και κάθε καρέ δείχνει το αριστοτεχνικό παιχνίδι φωτός-σκιάς του Larcenet. Η αδιάκοπη πορεία προς την ακτή, η απελπισμένη ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, όλα αποδίδονται με μια μελαγχολική διάθεση που σε τραβάει μέσα στην αληθινή θλίψη και διαφθορά που περιγράφει η ιστορία. Μα χωρίς να στερεί από τον αναγνώστη το συναίσθημα και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Αν αγαπάς την αυθεντική λογοτεχνία και θέλεις να τη δεις να μεταμορφώνεται σε εικόνα, αυτή η διασκευή δε θα σε απογοητεύσει, καθώς κάθε σελίδα έχει γραμμές που μιλούν βαθιά στην ψυχή του αναγνώστη, φέρνοντας νέες πτυχές στην επιβλητική, παγερή ερημιά του McCarthy.
