Στην πλατεία Μαβίλη. Ίσως το πιο διαδραστικό installation του Luminous Festival. Δύο ελαστικά υφάσματα, τοποθετημένα αντικριστά, κι ο επισκέπτης μπορούσε να περάσει ανάμεσά τους.
Ιστορίες

Lunimous Festival: η πιο φωτεινή γιορτή της πόλης

Έκανα back up σε έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο φωτογραφίες από το pc και έπεσα πάνω σ' εκείνες που είχα τραβήξει με το κινητό τέτοιες μέρες ακριβώς, πριν από τέσσερα χρόνια.
Στην Τράπεζα της Ελλάδας τα γεωμετρικά σχέδια εναλλάσσονταν πάνω στην πρόσοψή της.
Στατικοί φωτισμοί πάνω στα τείχη του Κάστρου, στον δρόμο που οδηγεί στη λίμνη.

Ήταν εκείνα τα Χριστούγεννα, που ο αέρας ήταν παγωμένος και προετοιμαζόταν να φυσήξει δυνατά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, σηκώνοντας κύμα ψηλό στη λίμνη, γκρεμίζοντας κλαδιά τεράστια από τα δέντρα και σκορπίζοντας ό,τι έβρισκε μπρος του. Το κρύο ήταν τσουχτερό, η βότκα στο ζεστό Θηρίο θελκτική, η παρέα πολύ κεφάτη και απρόθυμη να βγει έξω στην παγωνιά, μα εμένα δεν με χωρούσε ο τόπος.
Στην πόλη εκείνο το βράδυ όλες οι δράσεις και installations του Luminous Festival έπαιρναν ζωή και φως. Βγήκα μόνη μου έξω και πήγα στην Τράπεζα της Ελλάδας, στα τείχη του Κάστρου, στην πλατεία Μαβίλη, στην Καλλάρη, στο καφωδείο της Ανεξαρτησίας, στο παλιό μου σχολείο το Παπαζόγλειο.
Η πόλη και τα κτίρια της είχαν μεταμορφωθεί. Σαν να είχαν βγει από τη χρόνια ακινησία τους και να ζωντάνεψαν. Ήταν μια μεγάλη γιορτή. Μια γενναιόδωρη ματιά στο μέλλον λουσμένη μέσα σε φώτα νέον και μαγικές αντανακλάσεις. Όμοιά της εγώ δεν έχω ξαναζήσει στην πόλη. Ούτε η πόλη από τότε έχει γιορτάσει τόσο διαφορετικά τα Χριστούγεννα. 

Στην Καλλάρη, στις μεγάλες επιφάνειες των πολυκατοικιών, προβάλλονταν βίντεο. Ένα προσωρινό γκράφιτι, ζωντανό, σε κίνηση.
Ίσως η πιο μαγική στιγμή του Luminous. Το εγκαταλελειμμένο Καφωδείο της Ανεξαρτησίας έπαιρνε ζωή για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Γινόταν κόκκινο, πράσινο, μωβ, μπλε μέσα σε λίγα λεπτά.

Θυμάμαι τα πάντα από κείνη τη νύχτα. Θυμάμαι ακόμη και τη μυρωδιά των χρωμάτων και των φώτων, του κρύου και της πόλης, που για πρώτη φορά υποδεχόταν κάτι τόσο καινούριο και διαφορετικό. Και μετά ξανάκλεισε, σκοτείνιασε και χώθηκε μέσα στη γνώριμη ασφάλεια των γκρίζων, ζεστών σπιτιών της.

Μα κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, όσοι δεν φοβηθήκαμε το κρύο και βρεθήκαμε εκεί έξω, την ώρα που η πόλη άλλαζε για λίγο, θα θυμόμαστε την πιο φωτεινή γιορτή της. Και θα ελπίζουμε πάντα σε μια καινούρια, φωτεινότερη.

Πάνω στην πρόσοψη του Παπαζόγλειου προβάλλονταν από προτζέκτορα, που είχε τοποθετηθεί σε αίθουσα του απέναντι σχολείου, του Καπλάνειου, εικόνες που θύμιζαν πολύ καλειδοσκόπιο.

Σχετικά άρθρα

Ντοκουμέντο: Όταν ο Στάλιν δέσποζε στην κεντρική πλατεία!

Αλέκος Ράπτης

‘Εγχρωμα Γιάννενα από το 1953

Το χιονισμένο πρωινό της λίμνης

Πάνος Ζώης