fantaroi genikh
Αίθουσα ΣύνταξηςΕπικαιρότητα

Η Ελλάδα πληρώνει τη θητεία… δύο φορές; Έρευνα της ΔΑΚΕ/ΠΕ Ιωαννίνων για το συνταξιοδοτικό καθεστώς στην Ε.Ε.

Τη διαφορετική μεταχείριση της στρατιωτικής θητείας στην Ελλάδα σε σχέση με τις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύει έρευνα της ΔΑΚΕ/ΠΕ Ιωαννίνων, θέτοντας ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και ίσης μεταχείρισης.

Την ανάγκη επανεξέτασης του τρόπου με τον οποίο αναγνωρίζεται η στρατιωτική θητεία στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα αναδεικνύει έρευνα της ΔΑΚΕ/ΠΕ Ιωαννίνων, την οποία παρουσιάζει ο πρόεδρός της, Διονύσης Υφαντής.

Όπως επισημαίνεται, στην Ελλάδα η στρατιωτική θητεία δεν αναγνωρίζεται αυτόματα ως συντάξιμος χρόνος, αλλά μόνο μέσω εξαγοράς από τον ίδιο τον ασφαλισμένο, γεγονός που –κατά τη ΔΑΚΕ/ΠΕ– δημιουργεί μια «βαθιά προβληματική κατάσταση» για όσους εκπλήρωσαν υποχρεωτικά τη θητεία τους.

Στην παρέμβασή του, ο κ. Υφαντής σημειώνει ότι οι άνδρες που υπηρετούν τη στρατιωτική τους υποχρέωση υφίστανται διπλή απώλεια: αφενός χάνουν χρόνο εργασίας και εισοδήματος και αφετέρου καλούνται να πληρώσουν ώστε η θητεία να αναγνωριστεί ασφαλιστικά.

Η έρευνα συγκρίνει το ισχύον καθεστώς στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταγράφοντας αν η θητεία είναι υποχρεωτική, εθελοντική ή έχει καταργηθεί και πώς αντιμετωπίζεται συνταξιοδοτικά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες όπου υπήρξε ή εξακολουθεί να υπάρχει υποχρεωτική θητεία, αυτή αναγνωρίζεται αυτόματα ως συντάξιμος χρόνος, είτε με κρατική κάλυψη εισφορών είτε χωρίς οικονομική επιβάρυνση για τον πολίτη.

stratiwtikh thhteia EE CustomΗ Ελλάδα εμφανίζεται ως η μοναδική χώρα με υποχρεωτική στρατιωτική θητεία όπου η αναγνώριση γίνεται αποκλειστικά με εξαγορά.

Η ΔΑΚΕ/ΠΕ Ιωαννίνων υποστηρίζει ότι, παρότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκή οδηγία που να επιβάλλει συγκεκριμένο μοντέλο αναγνώρισης της θητείας, η ελληνική πρακτική συνιστά «ευρωπαϊκή εξαίρεση» που εγείρει ζητήματα αναλογικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

«Το ερώτημα δεν είναι πλέον νομικό, αλλά βαθιά πολιτικό και κοινωνικό: είναι δίκαιο ο πολίτης να πληρώνει για μια υπηρεσία-υποχρέωση προς το κράτος που ήδη εκπλήρωσε;», καταλήγει η παρέμβαση του Διονύση Υφαντή.