Δε θέλησε να πει κάτι για το θέμα της αξιοποίησης του παλιού Ασύλου Ανιάτων ο αντιδήμαρχος Θανάσης Μανταλόβας χθες, αν και του δόθηκε η ευκαιρία σε συνέντευξη τύπου για άλλο θέμα. Ωστόσο, απάντηση έδωσε, μέσω κοινωνικών δικτύων. Κοινοποιώντας το ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής σελίδας του Η.Α. για τις δηλώσεις Ελισάφ από το πρώην Άσυλο Ανιάτων, ο κ. Μανταλόβας σχολίασε πως όχι μόνο υπάρχει όραμα και σχέδιο για την αξιοποίηση, αλλά έχει ολοκληρωθεί το σύνολο των απαιτούμενων μελετών (αρχιτεκτονική, στατική, ηλεκτρομηχανολογική) για τη δημιουργία ενός «Κέντρου για το Παιδί», ο δήμος είναι στη φάση της έγκρισης της οικοδομικής άδειας και έχουν προβλεφθεί οι απαιτούμενοι πόροι στο πλαίσιο του σχεδίου για τη Βιώσιμη Αστική Ανάπτυξη. Μάλιστα, εκφράζει και την αισιοδοξία του για εξασφάλιση χρηματοδότησης εντός του 2019. Απάντηση δίνει και για τις καθυστερήσεις, αφήνοντας αιχμές για το παρελθόν, λέγοντας πως δεν υπήρχε κάποια προεργασία, δεν υπήρχε κάποια πρόταση, αλλά όλα έγιναν από την αρχή, από αυτή τη δημοτική αρχή. Και κλείνει, λέγοντας: «Δε χρειάζεται να γυρίσουμε στο 2014. Θα ήταν καταστροφική επιλογή». Τώρα, γιατί επελέγη αυτή η ημιεπίσημη απάντηση και όχι ενώπιον όλων των ΜΜΕ, είναι κάτι που το ξέρει ο ίδιος. Για εμάς, πάντως, τιμητικό ήταν, που επέλεξε να εκφράσει τη θέση του μέσω του www.agon.gr και κατά συνέπεια οφείλαμε και από εδώ να του δώσουμε βήμα.
Α.Τ.
Δεν είχαν λάβαρα
Τη διαμαρτυρία τους για το ότι δεν είχε ανακοινωθεί η επίσκεψη του υπουργού Υγείας στο Νοσοκομείο «Χατζηκώστα» εκφράζει η Επιτροπή Αγώνα του ΠΑΜΕ Υγείας-Πρόνοιας στο νοσηλευτικό ίδρυμα, σημειώνοντας πως δε δόθηκε η δυνατότητα στους εργαζόμενους «να εκφράσουν με τον δικό τους αγωνιστικό τρόπο, τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και να απαιτήσουν λύσεις». Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι αν μπόρεσαν ή δεν μπόρεσαν τελικά να τα ‘πουν με τον υπουργό, αλλά το ότι δεν το ήξεραν νωρίτερα για να απλώσουν πανό και να σηκώσουν λάβαρα. Λες και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου, που οργανώθηκε κινητοποίηση, ο Ξανθός τους είδε και θα αλλάξει άρδην την πολιτική στον χώρο της υγείας.
Α.Τ.
Το ΚΙΝΑΛ της Φώφης
Στις επερχόμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στις εθνικές, η Κεντροαριστερά της Φώφης Γεννηματά, είναι ο χώρος που θα παλέψει να ξεφύγει από την ασφυξία, που του προκαλεί η αυξημένη δύναμη της ΝΔ, και η «νέα» κεντροαριστερά του Αλέξη Τσίπρα, η οποία εξακολουθεί και ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάσταση για το ΚΙΝΑΛΛ δεν είναι καθόλου εύκολη. Ένα μικρό και απογοητευτικό ποσοστό στις εκλογές γρήγορα θα οδηγήσει σε αποδόμηση του κόμματος και, κατά συνέπεια, στην ολοκληρωτική κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το νέο δίπολο, εξάλλου, είναι ήδη εδώ. Απλά θα πρέπει ίσως να περιμένουμε την σταθεροποίησή του. Και στα κομματικά δίπολα έχει μεγάλη παράδοση η χώρα. Το ΚΙΝΑΛ της Φώφης καλείται να μην παίξει τον ρόλο του φτωχού και καταφρονημένου κομπάρσου. Πράγμα πολύ δύσκολο.
Π.Ζ.
Το αυτονόητο
Το στοίχημα για τον επόμενο δήμαρχο της πόλης μας, θα είναι ένα. Η καλυτέρευση της καθημερινότητας των πολιτών. Ναι, είναι ακριβώς αυτά που σκέφτεστε. Συγκοινωνίες, κυκλοφοριακό, λακκούβες, πλημμύρες, ατμοσφαιρική ρύπανση, μετακίνηση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, ο καθαρισμός και η επιβίωση της λίμνης. Μπορείτε να βάλετε και άλλα, όσα ο καθένας νομίζει πως θα πρέπει να λυθούν ώστε η καθημερινότητά του να είναι ευχάριστη. Γιατί θεωρούμε πως αυτό είναι επίτευγμα, ενώ είναι το αυτονόητο. Εδώ και δεκαετίες όμως, αυτά τα προβλήματα παραμένουν, με τις διαφοροποιήσεις τους και τις μισο-λύσεις τους. Όμως παραμένουν. Το ζητούμενο για τον νέο δήμαρχο της πόλης είναι να κάνει το αυτονόητο. Και θα το κάνει αυτός που κάθε μέρα θα συμπεριφέρεται σαν ένας απλός πολίτης που νοιάζεται για την πόλη. Αυτό θα αρκούσε. Α, και σε σχέδιο. Με απλό σχέδιο που θα λαμβάνει υπόψη τη ζωή της πόλης σε βάθος χρόνου.
Π.Ζ.
What is the matter with you, Matisse?
Σε μια –παλιά πια, αφού μιλάμε για τη δεκαετία του ’80- ταινία με τον τίτλο «Το μούτρο του Μπέβερλι Χιλς», σε μία πολυτελέστατη βίλα ζει ένας σκύλος, ο Matisse, που τα αφεντικά του θεωρούν ότι δεν είναι καλά ψυχολογικά. Γι’ αυτό και καλούν έναν ψυχίατρο σκύλων για να τον βοηθήσει να πάρει τα πάνω του. Ο ψυχίατρος προσεγγίζει το τετράποδο με γνήσιο ενδιαφέρον και επαγγελματισμό. Η χαρακτηριστική ερώτηση που πολύ σοβαρά του κάνει, μόλις πρωτοσυναντιούνται είναι: «What is the matter with you, Matisse?» (τι σου συμβαίνει, Matisse;)
Εδώ και πολλά χρόνια αυτή η ερώτηση (στην πρωτότυπη εκδοχή της) έρχεται στο μυαλό μου κάθε φορά που συναντώ εγωκεντρικές συμπεριφορές συμπολιτών μου. Ανθρώπους που νωρίς το βράδυ διασχίζουν με τα δίκυκλά τους ανάποδα έναν μονόδρομο (χωρίς να φορούν κράνος), που μόλις πρόσθεσαν στον τοίχο της φρεσκοβαμμένης πολυκατοικίας μια καινούρια ακατάληπτη μουντζούρα, που άναψαν το τσιγάρο τους στο διπλανό τραπέζι όταν πέρασε λίγο η ώρα και κόντευαν μεσάνυχτα, που μπαίνουν τρεις τρεις στον προθάλαμο της τράπεζας, παρόλο που υπάρχει σχετική απαγορευτική ένδειξη στην είσοδό της, που πετάνε το χαρτί από την τσίχλα κάτω στον δρόμο. Παλιότερα συνήθιζα να θυμώνω μαζί τους. Πάει αρκετός καιρός, όμως, που δεν αποδίδω την ανεπαίσθητη σε πολλούς και ελαφρώς ελεγχόμενη παραβατικότητά τους μόνο στην απουσία ενσυναίσθησης ή στη μη επιβολή κυρώσεων και προστίμων. Πρέπει να έχει να κάνει και με μια γενικότερη απορρύθμιση της ψυχικής μας λειτουργίας ως μέλη ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Κάτι μας συμβαίνει. Περίπου σαν αυτό που έπαθε ο Matisse και χρειάστηκε ψυχολόγο για να συνέλθει. Να βρούμε κι εμείς έναν.
Τ.Τ.
