Όταν ήδη είχα καθίσει στη θέση μου, το βράδυ της Κυριακής, στην αίθουσα 125 του ΚΕΠΑΒΙ, η οποία συγκεντρώνει για μας όλες τις μυρωδιές των εποχών, αμφιταλαντεύτηκα, αντικρίζοντας το σκηνικό με τον τοίχο στη μέση, αν ήταν σωστή η θέση όπου καθόμουν. Θα μπορούσα να δω τους δύο πρωταγωνιστές από οποιαδήποτε γωνία;
Ήταν αυτό ακριβώς το θέμα που έθιξε η συγγραφέας του βραβευμένου έργου «Καλά Χριστούγεννα, αγαπητέ Τσάρλι», Σοφιάννα Θεοφάνους, στο τέλος της ομώνυμης θεατρικής παράστασης, απαντώντας στις ερωτήσεις των θεατών, σε μια κουβέντα με το κοινό. Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα: όπου κι αν καθόταν ο θεατής, είχε μπροστά του τα πάντα.
Ο τοίχος-γέφυρα, αλληγορικά, και οι δύο πρωταγωνιστές, από τη μια πλευρά του και από την άλλη, να συμμετέχουν με όλες τις αισθήσεις σε μια τρυφερή και συγκινητική απόδοση. Φίλος είσαι ή εχθρός; Πώς μυρίζουν άραγε οι χώρες του κόσμου; Και οι θεατές, μικροί και μεγάλοι, να παίρνουν μέρος με τον τρόπο τους σε όσα διαδραματίζονταν στη σκηνή.
Πώς είναι να μιλάς με κάποιον χωρίς να γνωρίζεις καθόλου ποιος είναι στην πραγματικότητα; Χωρίς να αντικρίζεις τις συσπάσεις στο πρόσωπό του και τις κινήσεις του σώματός του, καθώς βρίσκεται από την άλλη πλευρά ενός τοίχου που υψώνεται και σας χωρίζει;
Η Στέλλα Αξιώτη και ο Σπύρος Σιούτας είναι οι ηθοποιοί που ερμηνεύουν τους ρόλους, επιστρατεύοντας όλη τη δύναμη, το ταλέντο και την υποκριτική τους δεινότητα. Υποδύονται το αγόρι και το κορίτσι του έργου ή, αλλιώς, τον Τσάρλι και το Σνούπι.
«Εμείς, στο Εθνικό, την εποχή του 2018, είχαμε να μιλήσουμε με περισσότερα από είκοσι ασυνόδευτα παιδιά από διαφορετικές χώρες, τα οποία γνώριζαν ή δεν γνώριζαν αγγλικά. Κι εκείνα που ψέλλιζαν μερικές λέξεις βοηθούσαν τα υπόλοιπα, για να τα καταλάβουμε. Μας διηγούνταν τις ιστορίες τους».
Η συγγραφέας του έργου μίλησε για τις επαφές της με παιδιά τα οποία ήρθαν από άλλες χώρες και καθένα από αυτά είχε να διηγηθεί, με τον δικό του τρόπο, την προσωπική, συγκινητική και ενίοτε τραγική ιστορία του.
Ήταν το μεταναστευτικό που είχε στο μυαλό της ή βασίστηκε γενικότερα στον συλλογισμό γύρω από τη ζωή δύο παιδιών, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού, με γνώμονα τις διαφορετικές ζωές που έζησαν; Και πώς μπορεί ένας τοίχος να γίνει η γέφυρα που θα τα ενώσει, θα διώξει τη μοναξιά και θα γεννήσει τη φιλία και όμορφα συναισθήματα;
«Εγώ το έγραψα», είπε, «ύστερα το άφησα στα χέρια, στο ένστικτο, στη γνώση και στο μυαλό εκείνων που θα του έδιναν ζωή στο θέατρο».
Η Γιολάντα Καπέρδα, σε αυτή τη θεατρική παράσταση, που είναι ιδανική για όλη την οικογένεια, έδωσε τη δική της εκδοχή. Με το προσωπικό της κριτήριο και το ένστικτό της, τη σφράγισε με τη δική της σκηνοθετική πινελιά.
