«Μπορεί η γομολάστιχα να σβήσει ουτοπίες; Κι ο ξένος που βρίσκεται δίπλα μας ποιος είναι; Αχ, μαμά μου… μαμά μου…»
Μέσα στο ημίφως, στο Θυμωμένο Πορτρέτο, την Κυριακή το βράδυ, σε μια προσπάθεια να εξηγήσω τα ανεξήγητα της ποίησης, χάθηκα μέσα στις σκέψεις. Και καθώς τους έβλεπα και τους αισθανόμουν όλους εκείνους τους ανθρώπους, ρέκτες της τέχνης, αφοσιωμένους σε όσα διαδραματίζονταν στην πολύχρωμη σκηνή, κατέληξα στο συμπέρασμα: Ποιος είπε ότι δεν γίνονται ωραία πράγματα στα Γιάννενα;
«Ποίηση, μουσική, ζωγραφική. Συνωμοσία τρυφερών ανθρώπων, Πράξη 1η».
Από τον Αφηγηματικό Νου και την ποίηση της Γιάννας Κούλα οι απαγγελίες. Στα τραπέζια, μπροστά από τους θεατές, τα ποιήματά της: «Στην αριστερή τσέπη».
Έτυχε να φτάσω στον χώρο την ώρα που η Χαριτίνη Κούκου, με τη λυγερόκορμη παρουσία της, λικνιζόταν στους ρυθμούς της μουσικής του Παναγιώτη Μίτση και του Παναγιώτη Κατσικιώτη. Οι φοιτήτριες της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όρθιες μπροστά από τα καβαλέτα τους η Βάλια Γκαρτζονίκα και η Μυρτώ Κατσαρού, καθιστές, σκυμμένες πάνω από χαρτιά ακουαρέλας η Βάγια Γιαννακοπούλου, η Ιωάννα Κουτέλα και η Νεφέλη Δήμου, έβαζαν τις πρώτες πινελιές στα έργα τους.
Κατά τον Άντον Τσέχωφ, «στον άνθρωπο όλα πρέπει να είναι ωραία: και το πρόσωπο και το ντύσιμο και η ψυχή και οι σκέψεις». Να ένας ωραίος τρόπος με τον οποίο εκφράζεται συχνά ένας σπουδαίος Έλληνας ζωγράφος, ενδυματολόγος και σκηνογράφος, ο Γιάννης Μερτζικώφ. Το σκηνικό πίσω από τους μουσικούς μοιάζει σαν να το επιμελήθηκε ο ίδιος. Κι ας μην είναι ένα από τα έργα του.
Όταν βρέθηκα ανάμεσα στον κόσμο της τέχνης την Κυριακή, στον κόσμο των θαυμάτων, όπως τον χαρακτηρίζει ο Μερτζικώφ, είχα στον νου όλα όσα πήγαινα να δω. Σαν έτοιμη από καιρό, σαν προετοιμασμένη… Όμως ήταν κάτι τις παραπάνω αυτή η βραδιά για μας. Ήταν προσωπικό.
Γιατί έβλεπα δυο μικρά κοριτσάκια τεσσάρων περίπου χρονών, τη Βάλια και τη Μυρτώ, πιασμένες χέρι-χέρι να διασχίζουν δρόμους της πόλης, να περνούν διαβάσεις, να βρίσκονται σε παιδικές χαρές, μαζί σε αίθουσες σχολείων, από το νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, στο λύκειο. Μαζί σε αίθουσες χορού του δήμου. Στο εικαστικό εργαστήρι μετά. Και τώρα, στο Θυμωμένο Πορτρέτο, δυο μέλλουσες εικαστικοί μπροστά μας.
Στο τέλος αυτής της γιορτής, η Γιάννα Κούλα ευχαριστεί όλους και καλεί τις φοιτήτριες της Σχολής Καλών Τεχνών, που ζωγραφίζουν ακατάπαυστα επί δύο ώρες, όσο διαρκεί η διαφορετική αυτή παράσταση, να δείξουν τα έργα τους.
Στέκονται όρθιες και υποκλίνονται μπροστά στο κοινό τους.
