Μια περιήγηση στην πόλη μπορεί να οδηγήσει τα βήματα στα στενά του Αγίου Νικολάου Αγοράς, όπως ονομάζεται η παρακείμενη, κεντρική, πανέμορφη παλαιά εκκλησία της πόλης, στη σημερινή οδό Χατζηκώστα. Πεντακάθαρη μέσα και έξω, στεγάζει την πίστη, την ελπίδα και την προσευχή των ανθρώπων. Ανοιχτή η πόρτα της σε όποιον επιθυμεί να προσκυνήσει, να ανάψει ένα κερί ή σε εκείνον που επιλέγει να ξεκουραστεί στο παγκάκι της, όπως αυτό το απόγευμα της Τρίτης.
Παλιά ονομαζόταν Άγιος Νικόλαος του Λουτρού, προφανώς γιατί υπήρχαν χαμάμ στην περιοχή επί Τουρκοκρατίας. Εξάλλου, γνωστές είναι και οι ονομασίες Τουρκοπάλουκο ή Χαμάμ. Τουρκοπάλουκο, γιατί είχαν κατοικήσει στην περιοχή οι πρώτοι Τούρκοι, σύμφωνα με την παράδοση. Αργότερα, μουσουλμάνοι και χριστιανοί μπορεί να συνυπήρχαν σε μια πάλαι ποτέ χριστιανική συνοικία. Έτσι κάπως διαβάζονται σχετικά εδάφια, τα οποία αναφέρει ο Δημήτρης Σαλαμάγκας για την περιοχή.
Όλα αυτά ανακαλέστηκαν στον νου με τη φράση που ακούστηκε σε μια λυρική τοποθέτηση της φιλολόγου Νίκης Ζούκη για τους τρεις θεούς που είχαν πάνω από το κεφάλι τους τα Γιάννενα. Πορεύτηκαν οι Γιαννιώτες μαζί με πιστούς άλλης θρησκείας και συνδέθηκαν μαζί τους με δεσμούς φιλίας και συγγένειας εν πολλοίς. Σ’ αυτές τις σκέψεις ήρθαν να προστεθούν οι σημερινές τοποθετήσεις, αλλά και οι θύμησες συμπολιτών, των οποίων ήταν και είναι η αγαπημένη ενορία.
Παλιά, στη θέση της σημερινής ανακαινισμένης αίθουσας του πνευματικού κέντρου της εκκλησίας, όπως θυμάται Γιαννιώτισσα, υπήρχε το ονομαζόμενο «φαρμακείο των ελεών». Ήταν ένα γραφείο όπου οι πολίτες πήγαιναν τρόφιμα, αλλά και φάρμακα για τους απόρους. Πολλές φορές, μάλιστα, υπήρχαν εθελοντές που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες της ενορίας. Τότε ο ευπρεπιστής ή η ευπρεπίστρια του ναού τα πήγαιναν και στα σπίτια των φτωχών αρρώστων, οι οποίοι αδυνατούσαν να επισκεφθούν την εκκλησία.
«Κτίσθηκε το πρώτον κατά τας αρχάς της ΙΣΤ΄ εκατονταετηρίδος, αλλά ανηγέρθη και πάλι το 1837 με τη γενναία συνδρομή των αδελφών Ζωσιμάδων και του Γεωργίου Χατζηκώστα», όπως γράφει η φιλόλογος Μαίρη Κωστή σε αναφορά της στον ναό.
Αν σηκώσεις το κεφάλι σου προς τον ουρανό, θα αντικρίσεις το καμπαναριό του, που έγινε το 1912. Το έχει φιλοτεχνήσει και το έχει συμπεριλάβει στο βιβλίο της η Νίτσα Σινίκη.
Προσωπικά, ανακαλούμε στη μνήμη μια κρύα, παγωμένη πρωινή λειτουργία ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νικολάου, εκείνον τον Δεκέμβρη του 1982, ιερουργούντος του μακαριστού μητροπολίτη Ιωαννίνων Θεόκλητου, και το κάλεσμα συμφιλίωσης με την εφημερίδα μας, που του είχε ασκήσει κριτική για το παντοτινό ζήτημα της περιουσίας της Βελλάς.
