Είμαι ναζιστής. Tοποθετούμαι στο ειδικό γραφείο «διώξεως του ναζισμού». Μαντέψτε πώς θα ενεργώ. Αν κάνω ό,τι μου επιβάλλουν οι κανόνες, ενεργώ ενάντια στη συνείδησή μου. Είμαι, είπαμε, ναζιστής! Δεν το αντέχω. Είμαι, βλέπεις, και έντιμος άνθρωπος! Αν πάλι δεν κάνω ό,τι με διατάζουν, θα υποστώ τις ανάλογες ποινές, ενώ θα τοποθετηθεί στη θέση μου ένας άλλος που με ζήλο θα διώκει το ναζισμό. Και άχρηστη και επικίνδυνη για μένα η απειθαρχία μου. Γνήσιο αδιέξοδο.
Ο Πλανητάρχης εξουσιάζει τη χώρα με τη μεγαλύτερη ισχύ στον κόσμο. Στρατιωτική και οικονομική. Εξουσιάζει επομένως τον κόσμο. Εντάξει, όχι τελείως. Στρατιωτικά η Ρωσία έχει μεγάλη πυρηνική δύναμη και η Κίνα έχει ισχυρή οικονομία σαν τις ΗΠΑ. Και το πολύ πιο ανίσχυρο Ιράν δεν υποκύπτει στις πιέσεις του Πλανητάρχη. Δεν ξέρομε αυτή τη στιγμή ποια θα είναι η έκβαση του απίθανου αυτού πολέμου, πάντως δεν ήταν ένας απλός περίπατος. Αν οι ΗΠΑ δεν νικήσουν, αυτή θα είναι η τρίτη ήττα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (μετά το Βιετνάμ και το Αφγανιστάν). Βέβαια, ισχυρίζονται οι αντίπαλοί του ότι διανοητικά είναι κατώτερος από τις περιστάσεις και προσπαθούν να το τεκμηριώσουν. Δεν ξέρω. Αυτός ο Πλανητάρχης έχει συγκυριακά τεράστια ισχύ ελέγχοντας όλες τις εξουσίες, εκτελεστική (ο ίδιος), νομοθετική (Κογκρέσο) και δικαστική (διορίζει τους Ανώτατους Δικαστές). Ναι, αλλά υποδείξτε μου άλλον ικανότερο αντιπολιτευόμενο πολιτικό στις ΗΠΑ.
Στον τόπο μας έχομε έναν πρωθυπουργό που μπορούν να του καταλογισθούν πολλά αρνητικά. Ακρίβεια, σκάνδαλα, συγκαλύψεις, κλπ. Πνευματική ανεπάρκεια δεν μπορεί να του καταλογιστεί. Έχει τεκμηριωμένες άριστες σπουδές, έχει δείξει ότι αναγνωρίζεται σαν προσωπικότητα διεθνώς. Βέβαια εκτός από όσα αναφέρθηκαν, ακολουθεί μια πολιτική, που εγώ τουλάχιστον διαφωνώ κάθετα. Μια ασύγνωστη (και μη αναγκαία, θεωρώ) υποχωρητικότητα στις αξιώσεις των βουλιμικών γειτόνων μας, (μη αναγκαία) δημιουργία εχθρών (Ρώσων, Ιρανών). Όλα αυτά βλάπτουν το έθνος μας, και την πολιτεία μας. Ναι, αλλά υποδείξτε μου άλλον ικανότερο αντιπολιτευόμενο στην πατρίδα μας.
Ολόκληρη η Ευρώπη. Έχει αποσυρθεί από το προσκήνιο της διεθνούς πολιτικής. Σύρθηκε από τις ΗΠΑ σε μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Όταν κατέρρευσε ο Ρωσικός Κομμουνισμός, αντί να θεωρήσει ότι ήταν η ευκαιρία να εγκολπωθεί τις τεράστιες οικονομικές δυνατότητές της, διαλύοντας το ΝΑΤΟ και κάνοντας μέλος της τη μεγάλη χώρα, προτίμησε να υπακούσει στα (τότε) συμφέροντα των ΗΠΑ. Και εξαρτήθηκε απόλυτα από αυτές. Και τώρα βλέπει τις ΗΠΑ να απομακρύνονται από τις υποχρεώσεις τους που ανέλαβαν και να απειλούν την ακεραιότητα της Ευρώπης (π.χ. Γρινλανδία), ακόμη και τις αρχές που με μεγάλες θυσίες ανέπτυξαν και υποστηρίζουν οι Ευρωπαίοι, π.χ. ανεξιθρησκεία. Παριστάνοντας τον Ιησού, εξυβρίζει ο Πλανητάρχης τον Πάπα, που είναι και Αμερικανός. Κάπως αρχίζουν να ξυπνούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αρνούμενοι να υποστηρίξουν τις επιχειρήσεις που ξεκίνησε ο Τραμπ χωρίς να τους ρωτήσει προηγουμένως, χωρίς να ζητήσει καν την άδεια του κογκρέσου της χώρας του. Πολύ δειλή η αντίδραση των Ευρωπαίων ηγετών. Θα ήταν γενναία αν είχαν προτιμήσει να βρουν τρόπο να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία, λύνοντας και τα οικονομικά προβλήματα των λαών τους. Στο κάτω κάτω η πολιτιστική ομοιότητα με τη γειτονική Ρωσία (μουσική, εικαστικές τέχνες, λογοτεχνία, κινηματογράφος, θέατρο κλπ) είναι μεγαλύτερη παρά με τις ΗΠΑ που χωρίζονται από την Ευρώπη με ένα ωκεανό. Κι όμως προβληματίζομαι σοβαρά. Αλλά υποδείξτε μου άλλους ικανότερους αντιπολιτευόμενους ηγέτες στην πατρίδα τους.
Το αδιέξοδο που προανέφερα παραπάνω είναι σαφές. Και τι κάνεις μπροστά σε ένα αδιέξοδο; Το έχω συζητήσει (Φιλοσοφώ, dimitrissideris.wordpress.com, Πρωινός Λόγος, Τρίκαλα, 5.11.2020). Αν αλλάξουμε ηγέτη, πλανητάρχη, πρωθυπουργό, κλπ, δύσκολα θα διορθωθούν τα πράγματα. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που τα βλέπομε. Τα συστήματα διακυβέρνησης αλλάζουν διαρκώς από τότε που οι άνθρωποι από τροφοσυλλέκτες έγιναν τροφοπαραγωγοί. Από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας περίπου κυριάρχησαν οι μονοκρατορίες. Τα συστήματα βαθμιαία άρχισαν να αλλάζουν. Το κυριότερο περιουσιακό στοιχείο, η γη, δεν μπορούσε να αλλάξει κτήτορα, παρά μόνο, κυρίως με ένα γάμο, ως προίκα. Ο πολύς λαός ήταν ακτήμονας. Οι σταυροφορίες έφεραν πλούτο στους φτωχούς, αλλά πάντα έμενε η ανισότητα. Τώρα όμως απέκτησαν δύναμη τα ενδιάμεσα αφεντικά. Οι βασιλιάδες παρέδωσαν ισχύ σε δούκες, κόμητες, βαρόνους, πάντοτε με ευγενική καταγωγή. Ο πλούτος όμως με τους πολέμους άρχισε να σωρεύεται και σε ακτήμονες που ήταν τεχνίτες, ταξιδευτές, έμποροι, τραπεζίτες. Και ήλθαν οι επαναστάσεις της Αμερικής, της Γαλλίας που έφεραν τα πάνω κάτω. Μετά το Ναπολέοντα κυρίως, επικράτησαν τα κράτη έθνη που ήταν αρχικά βασίλεια, ενώ κάποια από αυτά ξαπλώθηκαν σε αδύναμες χώρες που διέθεταν πρώτες ύλες, με την αποικιοκρατία. Ιδίως με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι αποικιοκρατίες μειώθηκαν σημαντικά και αντικαταστάθηκαν από άλλες μορφές κυριαρχίας και εξάρτησης. Η κλοπή των πολύτιμων πρώτων υλών δεν σταμάτησε. Ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος έφερε δραστική μείωση των οικονομικών διαφορών, σημαντικές ατομικές ελευθερίες κυρίως έκφρασης, σημαντική επιστημονική ανάπτυξη με καταπολέμηση λοιμών κλπ. Η πορεία της αλλαγής, ωστόσο, δεν σταμάτησε. Οι ίσες ευκαιρίες βελτιώθηκαν, η θέση της γυναίκας, των έγχρωμων, των αλλόθρησκων κλπ βελτιώθηκαν. Τα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες μειώθηκαν δραστικά, αλλά να που φθάνομε τώρα να δεχόμαστε πως η κατάσταση είναι κακή, αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν υπάρχουν ικανότεροι αντιπολιτευόμενοι ηγέτες. Μήπως λοιπόν αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι το πολιτικό σύστημα;
Το πρότυπο υπάρχει, η αρχαία Ελληνική δημοκρατία. Η δημοκρατία έχει αίγλη, παράγει πολιτισμό. Αυτήν φοβούνται οι ηγέτες μας. Και βαφτίζουν δημοκρατία το σύστημα που τους συντηρεί, ενώ είναι ολιγαρχία, δηλαδή ρεπούμπλικα (από τη Ρωμαϊκή res publica). Στη ρεπούμπλικα όλοι οι πολίτες αποφασίζουν με εκλογή ποιους από τους υποψηφίους θέλουν για άρχοντές τους. Οι υποψήφιοι όμως είναι προεπιλεγμένοι από τα κόμματα που κι αυτά είναι προεπιλεγμένα από την εξουσία. Δεν υπάρχει κόμμα στον κόσμο χωρίς οικονομική υποστήριξη. Στη δημοκρατία όμως, όπως την ορίζει ο Αριστοτέλης, οι άρχοντες επιλέγονται με κλήρωση από όλο το λαό, όπως σήμερα σε πολλές χώρες οι ποινικοί δικαστές κληρώνονται από όλο το λαό (ένορκοι). Στη ρεπούμπλικα οι πολίτες αποφασίζουν μια στιγμή τους πληρεξούσιούς τους μεταξύ προεπιλεγμένων, χωρίς να μπορούν να αφαιρέσουν μετά την εξουσιοδότηση που τους έχουν δώσει. Μα μπορεί ο άξεστος λαός να κυβερνά τη χώρα; Τον εμπιστευόμαστε να εκλέγει τους εκπροσώπους του, που κατά κανόνα δεν τους γνωρίζει, και δεν τον εμπιστευόμαστε να υποστηρίξει τη βούλησή του σε ό,τι τον αφορά και που μόνον αυτός τη γνωρίζει;
