Αφιέρωμα μνήμης στον σπουδαίο προπονητή και άνθρωπο Λευτέρη Κολτσίδα

Έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο στις 16 Ιουλίου 2003, σχετικά νέος σε ηλικία, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στους δικούς του ανθρώπους αλλά και στους πάρα πολλούς φίλους του — μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων. Λείπει μόνο ως φυσική παρουσία. Δεν πρόλαβε να χαρεί όπως θα ήθελε την υπέροχη οικογένεια που δημιούργησε και η οποία μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, με γαμπρούς και εγγόνια. Όμως, από τη σκέψη και την καρδιά των ανθρώπων που τον αγάπησαν και τον εκτίμησαν δεν έφυγε ποτέ. Είναι σαν να πήγε σε ένα μακρινό ταξίδι και θα γυρίσει.
Όπως λένε στοχαστές και διανοούμενοι, «οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε». Και ο Λευτέρης ζει, γιατί δεν ξεχάστηκε ποτέ. Όχι επειδή τέτοια μέρα συνηθίζουμε να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα μνήμης, υπό το βάρος έντονης συναισθηματικής φόρτισης, αλλά γιατί ήταν καλός άνθρωπος, αγνή ψυχή και άφησε έντονο αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία.
Ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που γνωρίσαμε στα Γιάννινα, στα πρώτα μας βήματα στη δημοσιογραφία σε τοπικό επίπεδο. Πάντοτε προσιτός, δοτικός, καλοσυνάτος και ευγενικός, πρόθυμος να μας βοηθήσει σε ό,τι θέμα μπορούσε. Μια φορά, την ημέρα του Αγίου Ελευθερίου, ψάχναμε εναγωνίως καλεσμένο για την τηλεοπτική μας εκπομπή στο In Channel, καθώς προέκυψε ένα ξαφνικό πρόβλημα με τον αρχικό μας προσκεκλημένο. Επιστρατεύθηκε ο φίλος Λευτέρης, ο οποίος άφησε τη γιορτή στο σπίτι του για να έρθει στο στούντιο. Ντρεπόμασταν να του το ζητήσουμε, αλλά ήταν τέτοια ψυχή που ήρθε με χαμόγελο, φέρνοντας γλυκά και ποτά, μόνο και μόνο για να μη μας χαλάσει χατίρι και να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Είναι δυνατόν να ξεχαστεί ένας τόσο καλός άνθρωπος;
Αυτή η συνεργασία εξελίχθηκε σε φιλία. Από τους λίγους καλούς φίλους που είχαμε στα Γιάννινα. Κάποιες συμβουλές του δεν τις ακούσαμε, έφυγε με ένα… παράπονο, αλλά δεν πειράζει Λευτέρη, και έτσι καλά είναι!
Ο Λευτέρης Κολτσίδας ήταν άνθρωπος του ποδοσφαίρου· πορεύτηκε σε αυτόν τον χώρο με τιμιότητα και αξιοπρέπεια. Από τα μικρά του χρόνια υπήρξε ποδοσφαιριστής της Θύελλας Κατσικάς, σε εκείνη τη μεγάλη ομάδα που έγινε θρύλος για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Ηπείρου και όχι μόνο. Στα μετέπειτα χρόνια βοήθησε σημαντικά τη Θύελλα και ως προπονητής. Ήταν ένας σοβαρός κόουτς, με γνώσεις, εργατικότητα, μεθοδικότητα και, προπαντός, αξιοπρέπεια. Ήταν από τους πρώτους που οργάνωσαν τις μικτές ομάδες και τις υποδομές της ΕΠΣΗΠ, ενώ άφησε τη σφραγίδα του και σε άλλες σημαντικές ομάδες της περιοχής. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παρουσία του και στον πάγκο της μεγάλης, τότε, Προοδευτικής Περάματος. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του —είτε παίκτες, είτε παράγοντες και φίλαθλοι— λένε τα καλύτερα.
Πέρασαν κιόλας 23 χρόνια από εκείνη την αποφράδα ημέρα. Ο Λευτέρης έφυγε, γιατί έτσι θέλησε ο Θεός, αλλά η μνήμη του παραμένει άσβεστη στις καρδιές μας. Στα μέλη της υπέροχης οικογένειάς του, για τα οποία τρέφουμε ειλικρινή αισθήματα αγάπης και εκτίμησης, ευχόμαστε να είναι πάντα καλά και να θυμούνται τον αγαπημένο και λατρεμένο τους Λευτέρη.