Ήταν ένας από τους πρώτους αθλητές του συλλόγου, έφορος αθλητισμού, πρόεδρος του ΕΑΝΚΙ, πρόεδρος Ορειβατικού και σε άλλα αθλητικά σωματεία ήταν πρόεδρος. Από τους πρώτους ιδρυτές του Ναυτικού Ομίλου Ιωαννίνων μαζί με πολλούς άλλους συμπολίτες μας.
Μερικές απόψεις του ως προέδρου του Εθνικού Αθλητικού Ναυτικού Κέντρου Ιωαννίνων και διαιτητή κωπηλασίας μας έβαλαν σε σκέψεις για το πώς οι άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν φείδονταν κόπων για να γίνει κάτι σωστό στα Γιάννενα σχετικά με τον αθλητισμό και δαπανούσαν χρόνο για να επιτευχθεί. Του Γιώργου Νικολαϊδη του οφείλουμε τη σημερινή μικρή αναφορά, για να μην ξεχνούμε.
Πρώτον, να το τονίσουμε αυτό, ότι ήταν ένας καλόβουλος, ανιδιοτελής άνθρωπος ο γοητευτικός συμπατριώτης μας, γεμάτος ενέργεια και δύναμη, αρετές που τον καθιέρωσαν στη συνείδηση των Γιαννιωτών. Ατέλειωτες ιστορίες είχε να μας διηγηθεί. Μία από αυτές αφορούσαν στις ενέργειές του για το σύγχρονο στίβο κωπηλασίας στα Γιάννενα.
Ως εθνικός διαιτητής, κριτής κωπηλασίας επόμενο ήταν να διαιτητεύει ο ίδιος τους αγώνες κωπηλασίας σε διάφορες πόλεις και κυρίως στον Πόρο. Στην αρχή οι αγώνες γινόταν σε ελεύθερους στίβους χωρίς κουλουάρ, πράγμα το οποίο δυσκόλευε πολύ τη διαιτησία. Αναγκάζονταν οι διαιτητές -όπως τα περιγράφει στο μικρό ημερολόγιό του, το οποίο μας έδωσε- να οδηγούν τα σκάφη κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να τρέχουν σε ευθείες γραμμές, για να μην συγκρούονται μεταξύ τους. Η δυσκολία αυτή τον ανάγκασε να σκεφτεί να γίνει ένας στίβος σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς, σαν εκείνους του εξωτερικού. Αλλά πού να βρισκόταν το απαιτούμενο χρηματικό ποσό; Άρχισε τότε τις επαφές του με αρμόδιους φορείς και να καταθέτει και στις τοπικές Αρχές τα σχέδιά του.
Η εκπόνηση μελέτης για σύγχρονο στίβο έγινε το μέλημά του. Απευθύνθηκε τότε στον πολιτικό μηχανικό Παναγιώτη Τζούμα σαν μέλος του ΕΑΝΚΙ, ο οποίος δέχθηκε αμέσως να συντάξει τη μελέτη αφιλοκερδώς. Δράττοντας την ευκαιρία από την επίσκεψη στα Γιάννενα του Κύπριου διευθυντή έργων της Γενικής Γραμματείας αθλητισμού του παρέδωσε τη μελέτη, ζητώντας τη συνδρομή της πολιτείας. Εκ πρώτης όψεως φάνηκε θετικός για τη χρηματοδότηση. Όμως χρειάσθηκε να μεταβεί ο ίδιος στην Αθήνα μετά από λίγο καιρό για να πιέσει τα πράγματα. Και τότε έλαβε την πρώτη κατάθεση 400.000 δραχμών στην τράπεζα Ελλάδος επ’ ονόματι ΕΑΝΚΙ. Αρωγός στην προσπάθειά του ήταν ο αείμνηστος Στάθης Παπαβρανούσης, ο οποίος ως πολιτικός μηχανικός ασχολείτο με λιμενικά έργα. Ο ίδιος έκρινε ότι το έργο θα κοστίσει 700.000 δραχμές, αλλά δήλωσε ότι δεν θα μπορούσε να κάνει εκείνος τροποποίηση της μελέτης, λόγω φόρτου εργασίας. Τότε επενέβη ο συνεργάτης του Βασίλης Πέτσιος, ο οποίος θα έκανε την ανάλογη προσαρμογή, χωρίς καμιά αμοιβή κι εκείνος. Έχοντας τις δυο μελέτες και άλλες 300.000 δραχμές χορηγία κατάφερε ο Νικολαϊδης να πάρει τη απαιτούμενη χρηματοδότηση και να προχωρήσει στην προκήρυξη του διαγωνισμού, οπότε το έργο εκτελέστηκε σε δυο μήνες.
Έτσι κάπως έγινε ο πρώτος στίβος Κωπηλασίας Ολυμπιακών διαστάσεων στα Γιάννενα και μεταφέρθηκαν όλοι οι αγώνες διεθνείς και πανελλήνιοι από τον Πόρο στα Γιάννενα.
Το 1993 με το παγκόσμιο πρωτάθλημα κωπηλασίας νέων και πάλι με χρηματοδότηση της Γ.Γ Αθλητισμού και ύστερα από αποφάσεις της Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ. ανεγέρθησαν στο χώρο του ΕΑΝΚΙ του Κ.Ε.Κ.Ω.Π καινούριες εγκαταστάσεις ευρωπαϊκού επιπέδου.
Πρωταρχικά σε εκείνον και στις άοκνες προσπάθειές του, όπως και άλλων Γιαννιωτών, (φυσικά του αείμνηστου υπερδραστήριου προέδρου του Ν.Ο.Ι. Σωτήρη Στάμου) χρωστούμε, ότι η Παμβώτιδα και τα Γιάννενα έγιναν το κέντρο θαλασσίων σπορ.
Αυτά τα ελάχιστα στη μνήμη του Γιώργου Νικολαϊδη, ενός ανθρώπου που πρόσφερε πολλά στον τόπο από όποια θέση κι αν κατείχε στον αθλητισμό γενικά, στο Ναυτικό όμιλο Ιωαννίνων και οπωσδήποτε στον Ορειβατικό Σύλλογο Ιωαννίνων.
