Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θεατρικά έργα των τελευταίων ετών, το «Prima Facie» της Suzie Miller, κάνει στάση στα Ιωάννινα για δύο παραστάσεις στο Καμπέρειο Θέατρο, τη Δευτέρα 11 και την Τρίτη 12 Μαΐου 2026. Πρόκειται για ένα έργο που ξεπέρασε τα όρια της σκηνής, ανοίγοντας διεθνώς έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από το πώς το ποινικό σύστημα αντιμετωπίζει τη σεξουαλική κακοποίηση.
Σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου και με τη Λένα Παπαληγούρα στον απαιτητικό ρόλο της Tessa Ensler, η παράσταση έρχεται μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στην Αθήνα, μεταφέροντας και στο γιαννιώτικο κοινό την ένταση και τη βαθιά πολιτική της διάσταση.
Η ηρωίδα του έργου είναι μια ανερχόμενη δικηγόρος, αφοσιωμένη στη λογική και τους κανόνες του δικαίου, που έχει μάθει να κερδίζει. Όταν όμως μια προσωπική εμπειρία την τοποθετεί στη θέση του θύματος, το ίδιο σύστημα που υπερασπιζόταν αρχίζει να αποκαλύπτει τα όριά του. Η αφήγηση μετατρέπεται σε μια εσωτερική και ταυτόχρονα κοινωνική αναμέτρηση, όπου τίθενται κρίσιμα ερωτήματα για τη φύση της δικαιοσύνης, την έννοια της συναίνεσης και τις βαθιά ριζωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις.
Το «Prima Facie» έχει ήδη διαγράψει μια εντυπωσιακή πορεία διεθνώς: τιμήθηκε με το βραβείο Olivier στο Λονδίνο το 2022 και με το Tony στη Νέα Υόρκη το 2023, ενώ έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από τριάντα χώρες, συγκεντρώνοντας πάνω από μισό εκατομμύριο θεατές. Παράλληλα, η θεατρική του επιτυχία οδήγησε και στη συγγραφική του μεταφορά σε μυθιστόρημα, καθώς και σε κινηματογραφική διασκευή που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Στην ελληνική εκδοχή, η λιτή αλλά ουσιαστική σκηνοθετική προσέγγιση αναδεικνύει τον λόγο και την ερμηνεία, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν χώρο εξομολόγησης και σύγκρουσης. Η Λένα Παπαληγούρα καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ψυχραιμία της νομικού και την ευθραυστότητα του ανθρώπου, σε μια ερμηνεία που βασίζεται στην ένταση, την ακρίβεια και τη σταδιακή αποδόμηση.
Περισσότερο από μια θεατρική εμπειρία, το «Prima Facie» λειτουργεί ως κάλεσμα προβληματισμού. Δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, θέτει το κοινό απέναντι σε μια πραγματικότητα που συχνά παραμένει αθέατη, ζητώντας όχι απλώς παρακολούθηση, αλλά θέση.
