«Οι λεύκες, λυγισμένες από τον άνεμο, βρυχώνται σε μακριά σειρά. Μέσα στο σκοτάδι, στον ύπνο, τις ακούω και ονειρεύομαι τη φωνή της θάλασσας…».G. Puccini Terra e mare
Μια θάλασσα μουσικές στην Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών το Σάββατο το βράδυ, αυτός ήταν ο τίτλος της συναυλίας.
Τυχεροί όσοι βρέθηκαν εκεί. Μελωδίες γεμάτες εικόνες, συναισθήματα και χρώματα ζωντάνεψαν μπροστά στο κοινό, που γνώριζε πολύ καλά τι πρόκειται να ακούσει.
Η Όλγα Μπαλωμένου, η απόφοιτος φυσικός, η λυρική Γιαννιώτισσα τραγουδίστρια δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στο Γιαννιώτικο κοινό. Και κάθε φορά κομίζει νέα μουσικά είδη, όχι μόνο με τη φωνή της που την κάνει ό, τι θέλει και την μετατρέπει σε μουσικό όργανο, όπως χαρακτηριστικά παρατήρησε συνάδελφός της, αλλά και με την ερμηνεία της. Η βαθιά γνώση σε αυτό που σπούδασε και η σημαντική καλλιτεχνική της πορεία στη μουσική την κατατάσσει σε μια από τις σπουδαίες δημιουργούς της γενιάς της. Έχει συμμετάσχει σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όπως «Ζ», «Βάκχες», «Μαγικά μαξιλάρια» και σε σύγχρονες όπερες και μουσικά έργα.
Από την άλλη πλευρά ο καθηγητής πιάνου και Θεωρητικών Σπύρος Σουλαδάκης, που τη συνόδευε στο πιάνο με σπουδές στην Ελλάδα και στο Royal College of Music, δεν είναι ένας απλός δάσκαλος, είναι ένας σπουδαίος μουσικός που καταφέρνει να παίρνει τον θεατή μαζί του σε ένα ταξίδι μαγικό με ήχους και εικόνες. Κι οι δυο τους ταξίδεψαν το κοινό τους σε μια αληθινή θάλασσα γεμάτη μουσικές.
Τους δυο μουσικούς παρουσίασε η υπεύθυνη του Δ.Σ. της ΕΗΜ Νέλλη Τζιμογιάννη, σκιαγραφώντας με δυο λόγια το πορτρέτο του καθενός, λέγοντας μάλιστα ότι είναι ελάχιστα μπροστά στη γνώση και το ταλέντο τους και σε ό,τι έχουν καταφέρει στην μουσική τους σταδιοδρομία.
Το διαπίστωσαν όλοι αυτό, απολαμβάνοντας την Όλγα Μπαλωμένου να προσφέρει στους θεατές της, εκτός από τη φωνή της, ένα θέαμα εξαιρετικό με την ερμηνεία της. Κάνοντας όλους να αισθάνονται πως βρίσκονται σε μια μαγική θεατρική παράσταση.
Αλλά και το μουσικό εκείνο σφύριγμα του πιανίστα που ακούστηκε σαν χαλαρωτικός ήχος βροχής, που αρχίζει σιγανά, τραγουδιστά να πέφτει πάνω στη θάλασσα, ερχόταν σε μια αρμονική συνάντηση με την εξαίσια φωνή της τραγουδίστριας-ηθοποιού.
Τελευταίο τραγούδι ήταν εκείνο του Σπύρου Σουλαδάκη: «Μόνο η θάλασσα». Είναι μετάβαση απλή, να πας ταξίδι με το νου, σε μια γη πραγματική. Κάθε στιγμή του ταξιδιού, διαρκεί ρυτίδες εκατό, κι ας έχεις ψυχή μικρού παιδιού.
