Υπάρχουν πάρα πολλά ελληνικά διηγήματα που όταν τα πρωτοδιάβασα τα απόλαυσα. Και είπα μέσα μου «τι όμορφο»! Αλλά υπάρχουν τρία που επανέρχομαι κάθε λίγα χρόνια και διαβάζω ξανά, σαν περιοδική ιεροτελεστία ψυχικής διήθησης στην ζωή των ηρώων τους. Ανάμεσα σε δεκάδες καλά, τρία μοναδικά. Με τα οποία συνδέθηκα, όπως φαίνεται, για πάντα.
Αουτέλ – Άουτο Ελέκτρικα, του Δημήτρη Χατζή (στο Διπλό Βιβλίο). Για τη δεξιοτεχνία του Χατζή να φτιάχνει ένα Σύμπαν μέσα από τις σκέψεις ενός μετανάστη σε ένα οχτάωρο δουλειάς στη Γερμανία.
Στης κυρίας Σούλη, του Ε. Χ. Γονατά (στις Τρεις Δεκάρες). Για την έκπληξη, για τις ανάγκες που έχουν όλοι οι άνθρωποι και για το γλυκό φως που σκορπίζει στο δωμάτιο και ομορφαίνει τα πάντα.
Το λεωφορείο της γραμμής, του Νίκου Χουλιαρά (στη Μέσα Βροχή) για την έκπληξη, για την αισιοδοξία, για τις ανάγκες που έχουν όλοι οι άνθρωποι και επειδή δεν γίνεται να μην συγκινηθείς στην τελευταία σκηνή με τους ήρωές του. Κάθε φορά.
Αν έχετε τέτοια διηγήματα που επανέρχεστε τελετουργικά, στείλτε μας ένα μικρό άρθρο για δημοσίευση.
(πηγή φωτ. «Λεωφορεία Αιτωλοακαρνανίας Μιας Άλλης Εποχής»)
