Η παιδική χαρά του Δήμου Ιωαννιτών, επί της οδού Άρη Βελουχιώτη, δεν είναι μια ξεχασμένη γωνιά κάπου έξω από τον αστικό ιστό. Είναι μια παιδική χαρά μέσα σε κατοικημένη περιοχή, ένας χώρος όπου καθημερινά πηγαίνουν οικογένειες και μικρά παιδιά. Ή -τουλάχιστον- προσπαθούν να πάνε.
Η κατάσταση που περιγράφουν γονείς της περιοχής μόνο οργή προκαλεί. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, η παιδική χαρά παρουσιάζει εδώ και πολύ καιρό εικόνα εγκατάλειψης. Η περίφραξη είναι σπασμένη κοντά ενάμιση χρόνο, χωρίς ποτέ να αντικατασταθεί. Αποτέλεσμα; Ο χώρος να έχει μετατραπεί σε πέρασμα και τουαλέτα για σκυλιά, με περιττώματα διάσπαρτα παντού και ανακατεμένα μέσα στο χαλίκι.
Και κάπου εδώ σταματά κάθε συζήτηση περί μικρών προβλημάτων καθημερινότητας. Γιατί όταν μιλάμε για χώρο παιχνιδιού παιδιών γεμάτο ακαθαρσίες, μιλάμε για ζήτημα δημόσιας υγείας.
Η καταγγελία γονέα της περιοχής είναι αποκαλυπτική. Όχι μόνο για την εικόνα του χώρου, αλλά και για τη συνολική αντίληψη που φαίνεται να επικρατεί γύρω από τη φροντίδα των δημόσιων υποδομών.
Όπως περιγράφεται, μητέρα αναγκάστηκε το προηγούμενο Σάββατο να καθαρίσει μόνη της την παιδική χαρά, μαζεύοντας ό,τι μπορούσε σε τρεις μεγάλες σακούλες απορριμμάτων. Όχι επειδή ήθελε να κάνει «αγαθοεργία», αλλά επειδή -πως αναφέρει- το παιδί της λίγες ημέρες πριν κάθισε πάνω σε περιττώματα που δεν φαίνονταν, καθώς είχαν ανακατευτεί με το χαλίκι.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Παιδιά να παίζουν κυριολεκτικά πάνω σε ακαθαρσίες.
Μετά από επανειλημμένα τηλεφωνήματα προς τον δήμο, υπάλληλοι εμφανίστηκαν τελικά στον χώρο για να απομακρύνουν τις σακούλες. Κι εκεί ξεκινά το δεύτερο μέρος μιας ιστορίας που δύσκολα πιστεύει κανείς ότι εκτυλίσσεται σε δημοτική υπηρεσία του 2026.
Σύμφωνα με την καταγγελία, όταν οι σακούλες σκίστηκαν κατά τη μεταφορά, αντί να καθαριστεί το σημείο, το περιεχόμενο σκορπίστηκε ξανά μέσα στην παιδική χαρά. Και όταν η μητέρα αντέδρασε, άκουσε -πάντα σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται- ότι «κακώς τα μάζεψε».
Όμως η φράση που συμπυκνώνει όλη τη νοοτροπία ήρθε αμέσως μετά: «Θα βρέξει και θα τα καθαρίσει η βροχή».
Αυτή ήταν, σύμφωνα με την καταγγελία, η απάντηση που δόθηκε για την κατάσταση σε έναν χώρο όπου παίζουν παιδιά.
Η βροχή ως υπηρεσία καθαριότητας, που κάνει απολύμανση και φυσικά λειτουργεί ως υποκατάστατο της ευθύνης.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό από όλα. Όχι μόνο η εγκατάλειψη της συγκεκριμένης παιδικής χαράς, αλλά η πλήρης κανονικοποίησή της. Η αίσθηση ότι όλα αυτά θεωρούνται περίπου φυσιολογικά. Ότι μια χαλασμένη περίφραξη μπορεί να μείνει έτσι επί ενάμιση χρόνο. Ότι οι γονείς θα καθαρίσουν μόνοι τους. Ότι τα παιδιά «εντάξει, κάπου θα παίξουν». Ότι αν βρέξει, κάτι θα σωθεί.
Μόνο που οι παιδικές χαρές δεν είναι δευτερεύουσα υπόθεση. Είναι ο πιο βασικός δημόσιος χώρος μιας γειτονιάς. Είναι το πρώτο σημείο κοινωνικοποίησης των παιδιών. Είναι ο χώρος όπου μια πόλη δείχνει αν σέβεται ή όχι την καθημερινότητα των οικογενειών της.
Και η εικόνα στην παιδική χαρά της Άρη Βελουχιώτη δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Όπως και τα αντανακλαστικά των αρμοδίων γι’ αυτή την εικόνα…
