Ή, για να το πούμε αλλιώς, «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα»… Θα μπορούσε να το δει κανείς με χιούμορ. Αλλά, φεύ, η πραγματικότητα επιμένει να αφαιρεί το χαμόγελο.
Η φωτογραφία αποτυπώνει δύο πινακίδες σήμανσης, που γέρνουν η μία προς την άλλη, σαν να συνομιλούν. Όχι από σύμπτωση. Δύο αυτοκίνητα που πάρκαραν ένθεν κακείθεν στον μικρό αυτόν πράσινο χώρο, κάπου στην οδό Κομνηνών, φρόντισαν να τις «φέρουν» τόσο κοντά, ώστε να μοιάζουν σχεδόν ζωντανές.
Και αν τους δίναμε φωνή; Ίσως να αντηχούσαν στίχοι του Σουρή.
«Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς», θα έλεγε η μία.
«Ω Ελλάς ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα», θα απαντούσε η άλλη.
Μα πίσω από την ειρωνεία, η εικόνα είναι αποκαλυπτική. Ένας καταπράσινος χώρος, που θα μπορούσε να αποτελέσει μια μικρή ανάσα για τη γειτονιά, έναν παιδότοπο, έναν τόπο συνάντησης. Αντί γι’ αυτό, λειτουργεί ως πέρασμα αδιάφορων – κι όχι αδιάφθορων – ανθρώπων. Και, το χειρότερο, ως χώρος εγκατάλειψης και ακαθαρσιών.
Η φθορά δεν είναι μόνο υλική. Είναι και βαθιά συμβολική. Οι πινακίδες δεν γέρνουν απλώς – υποχωρούν, όπως υποχωρεί και η έννοια του δημόσιου χώρου, όταν δεν τον σεβόμαστε.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια λοξή πινακίδα και ένα πατημένο κομμάτι πρασίνου, γεννιέται η ίδια σκέψη, πικρή και γνώριμη:
Αυτή η πόλη δεν μας αφήνει ν’ αγιάσουμε.
