Στην είδηση ότι ο «Η.Α.» σταματάει την έντυπη έκδοση, δεν μου ήρθε στο μυαλό κάτι άσχημο σε πρώτη σκέψη. Ήρθε κάτι από το παρελθόν, γεμάτο όμορφες αναμνήσεις. Θυμήθηκα τον Θύμιο που το 1999 – πριν από 27 χρόνια – μου είπε: «Βασίλη, θέλεις να ξεκινήσεις να γράφεις για την πόλη;». «Μα εγώ δεν ξέρω να γράφω», του απάντησα. «Πώς θα το κάνω;». «Δεν χρειάζεται», μου είπε. «Θα το χτίζεις τουβλάκι – τουβλάκι».
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα ποτέ να εφαρμόσω αυτή τη… lego μεθοδολογία του. Ξέρω όμως ότι κάθε φορά που έγραφα για τον «Η.Α.», ένιωθα ένα βάρος. Όχι αρνητικό. Το βάρος της ιστορίας. Αυτή την εφημερίδα τη διάβαζαν κάθε πρωί άνθρωποι της πόλης. Ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας.
Και μιας και είπα «κάθε πρωί», θυμήθηκα τον κύριο Γιάννη. Τακτικός συνδρομητής που είχα την τύχη να ζει στην ίδια πολυκατοικία με την οικογένεια μου. Η εφημερίδα έφτανε κάθε μέρα στην είσοδο της πολυκατοικίας, στην Ελένης Ζωγράφου 9. Όταν είχα γράψει κάτι, υπήρχαν φορές που περνούσα σιγά-σιγά για να μην τον συναντήσω και μου πει την άποψή του. Με εκείνο το σοβαρό αλλά ζεστό ύφος: «Βασίλη, δεν τα γράφεις σωστά». Ήταν από αυτές τις παρατηρήσεις που δεν σε μειώνουν, αλλά σε κάνουν να σκεφτείς: «Μήπως είχε δίκιο ο κύριος Γιάννης;».
Κάπως έτσι ήταν η εποχή του εντύπου. Δεν είχε μόνο σημασία. Είχε και προσωπική επαφή. Είχε πρόσωπα, βλέμματα, ευθύνη. Ήξερες για ποιον γράφεις. Και εκείνος ήξερε ποιος είσαι.
Σήμερα, περάσαμε σε μια άλλη εποχή. Και ίσως το κλείσιμο της έντυπης έκδοσης του «Η.Α.», όπως οι ίδιοι επισημαίνουν, να μην είναι αποτέλεσμα οικονομικής ασφυξίας, αλλά επιλογή προσαρμογής. Επιλογή εξέλιξης. Μια μετάβαση σε ένα διαφορετικό μοντέλο ενημέρωσης που ανταποκρίνεται στις νέες συνήθειες του κοινού. Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό ερώτημα.
Δεν είναι μόνο αν πληρώνουμε ή όχι για την ενημέρωση. Είναι αν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αυτή παράγεται και φτάνει σε εμάς. Στον ψηφιακό κόσμο, η σχέση γίνεται πιο απρόσωπη, πιο γρήγορη, πιο επιφανειακή. Χάνεται εκείνη η μικρή καθημερινή «λογοδοσία», το βλέμμα του κυρίου Γιάννη, η άμεση κριτική, η ανθρώπινη επαφή.
