Είναι ένα προικισμένο κορίτσι, με πανεπιστημιακά πτυχία, ξένες γλώσσες, που διατηρεί με την οικογένειά της έναν αξιόλογο όμιλο ιππασίας, είναι αθλήτρια του ομίλου με σημαντικές επιτυχίας και παράλληλα ασχολείται με τη μουσική παίζοντας με εξαιρετικό τρόπο κλαρίνο.
Η κ. Χριστίνα Τζαλαλή, μιλάει στον «ΗΑ» για τα μυστικά της ιππασίας, τις δραστηριότητες του ομίλου, τη μαγεία των αλόγων και της άθλησης, για το πώς ασχολήθηκε με τη δημοτική μουσική επιλέγοντας να παίζει κλαρίνο και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα. Ο Ιππικός Όμιλος Ιωαννίνων, εδρεύει στην περιοχή Φτέρη της Πεδινής. Περισσότερα στη συνέντευξη που ακολουθεί με την κυρία Τζαλαλή.
Πότε ιδρύθηκε ο Ιππικός Όμιλος Νομού Ιωαννίνων και ποια είναι η δραστηριότητά του;
Ο Ιππικός Όμιλος Νομού Ιωαννίνων ιδρύθηκε το 2008 με στόχο την οργανωμένη ανάπτυξη και προώθηση της ιππασίας στην περιοχή. Αποτελεί επίσημα αναγνωρισμένο αθλητικό σωματείο, εγγεγραμμένο στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ιππασίας, γεγονός που διασφαλίζει τη συμμόρφωση του με τα εθνικά και διεθνή πρότυπα λειτουργίας και αθλητικής δραστηριότητας. Η δράση του Ομίλου εστιάζει σε τέσσερις βασικούς άξονες: Εκπαιδευτική δραστηριότητα, αγωνιστική δραστηριότητα, τουριστική ιππασία, θεραπευτική ιππασία.
Ποια αποδοχή είχε από τον κόσμο των Ιωαννίνων;
Ο Ιππικός Όμιλος Νομού Ιωαννίνων έχει τύχει ιδιαίτερα θερμής και σταθερά αυξανόμενης αποδοχής από την τοπική κοινωνία. Η συμμετοχή πολιτών όλων των ηλικιών είναι συνεχής και εντυπωσιακά πολυπληθής, δημιουργώντας ένα δυναμικό αθλητικό σύνολο που περιλαμβάνει παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Για τους μικρότερους φίλους της ιππασίας λειτουργεί ειδικά οργανωμένο Pony Club, το οποίο εισάγει παιδιά σε μικρότερη ηλικία στο άθλημα, με απόλυτη ασφάλεια, παιδαγωγική προσέγγιση και άλογα κατάλληλα για την ηλικιακή τους ομάδα.
Γίνονται αγώνες ιππασίας ή επιδείξεις στα Γιάννινα ή στην Ήπειρο;
Ναι, στην Ήπειρο, και ειδικότερα στα Ιωάννινα, πραγματοποιούνται τόσο αγώνες ιππασίας όσο και επιδείξεις, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Οι διοργανώσεις τελούν υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ιππασίας (Ε.Ο.Ι.), της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, καθώς και των τοπικών ιππικών ομίλων. Στο ιππικό κέντρο του Ιππικού Ομίλου Νομού Ιωαννίνων φιλοξενούνται κατά καιρούς: Τοπικοί και Περιφερειακοί Αγώνες στα αθλήματα της υπερπήδησης εμποδίων, της ιππικής αντοχής και της ιππικής δεξιοτεχνίας. Εσωτερικές επιδείξεις και αγώνες αξιολόγησης των αθλητών της σχολής. Επιμορφωτικά σεμινάρια και ημερίδες, οι οποίες απευθύνονται τόσο σε αθλητές όσο και στο ευρύ κοινό. Παράλληλα, υπάρχει ξεκάθαρος στόχος και προσανατολισμός προς την προσέλκυση μεγαλύτερων και υψηλού κύρους διοργανώσεων ιππικών αθλημάτων στην περιοχή.
Κάποιος ή κάποια πολίτης που θέλει να ασχοληθεί με την ιππασία έχει αυτή τη δυνατότητα;
Ναι, οποιοσδήποτε πολίτης που επιθυμεί να ασχοληθεί με την ιππασία έχει πλήρως τη δυνατότητα να το κάνει. Ο Ιππικός Όμιλος Νομού Ιωαννίνων λειτουργεί με τρόπο που επιτρέπει την πρόσβαση στο άθλημα σε ανθρώπους όλων των ηλικιών και όλων των επιπέδων εμπειρίας, από αρχάριους έως προχωρημένους.
Χριστίνα, πως σου ήρθε η ιδέα να ασχοληθείς με την ιππασία, ιδρύοντας τον Ιππικό Όμιλο;
Η απόφασή μου να ασχοληθώ βαθιά με την ιππασία και να ιδρύσω τον Ιππικό Όμιλο Νομού Ιωαννίνων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της ζωής μου. Από πολύ μικρή ηλικία περνούσα μεγάλα διαστήματα στην Αμερική, στο ράντσο του παππού της μητέρας μου, έναν τόπο που για μένα ήταν γεμάτος ελευθερία, φύση και άλογα. Εκεί έμαθα να ιππεύω, εκεί ανακάλυψα τη χαρά, τη δύναμη και την ηρεμία που μπορεί να σου προσφέρει το άλογο. Αυτός ο δεσμός ρίζωσε μέσα μου και με συνόδευσε σε όλη μου τη ζωή. Μεγαλώνοντας στα Ιωάννινα, αισθανόμουν ότι αυτή η εμπειρία που εγώ είχα την τύχη να ζήσω δεν ήταν διαθέσιμη στους ανθρώπους της περιοχής μου. Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου ο κόσμος θα μπορεί να νιώσει αυτό που ένιωθα κι εγώ στο ράντσο: την ηρεμία, την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία, την υπερηφάνεια του να χτίζεις σχέση με ένα πλάσμα τόσο ευγενικό. Έτσι, το 2008 πήρα την απόφαση να ιδρύσω τον Ιππικό Όμιλο Νομού Ιωαννίνων. Δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική πρωτοβουλία· ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου που κουβαλούσα από παιδί.
«ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΘΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΙΠΠΑΣΙΑΣ»
Υπάρχουν κάποια κίνητρα, κάποιες διευκολύνσεις για να καλλιεργηθεί το άθλημα της Ιππασίας και να καλύπτονται τα κόστη για τη συντήρηση των ομίλων;
Η ιππασία είναι ένα άθλημα υψηλών απαιτήσεων και σημαντικού λειτουργικού κόστους, γι’ αυτό και η ύπαρξη κινήτρων και θεσμικών διευκολύνσεων είναι απολύτως αναγκαία για τη βιωσιμότητα των ιππικών ομίλων. Ωστόσο, στην Ελλάδα τα θεσμικά εργαλεία στήριξης παραμένουν περιορισμένα και δεν καλύπτουν σε ουσιαστικό βαθμό τις ανάγκες των σωματείων και των αθλούμενων. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι η ενίσχυση των ιππικών ομίλων δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά μια επένδυση στον πολιτισμό, τη νεολαία και την ποιότητα ζωής της κοινωνίας μας.
Από τους αγώνες που συμμετείχες ποιες είναι οι μεγαλύτερες διακρίσεις;
Στην αγωνιστική μου πορεία είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε έναν μεγάλο αριθμό διοργανώσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό – και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έζησα και εκπαιδεύτηκα για σημαντικό διάστημα. Οι εμπειρίες και οι διακρίσεις σε όλα τα αγωνίσματα της ιππασίας αποτέλεσαν θεμέλιο της αθλητικής μου εξέλιξης, έχω αμέτρητες ροζέτες, κύπελλα, μετάλλια για την ακρίβεια δεν έχω πλέον χώρο στο σπίτι και στο γραφείο της σχολής να τα βάλω και τα μαζεύω σε κούτες. Να μην τα αναφέρω τώρα και κουράσω τον κόσμο, δεν μου αρέσει να μιλώ και για τον εαυτό μου.
Τι ακριβώς έχεις σπουδάσει;
Οι σπουδές μου και η πορεία μου δεν υπήρξαν ποτέ μια ευθεία γραμμή∙ έμοιαζαν περισσότερο με ένα ταξίδι που με οδηγούσε σταδιακά σε ό,τι πραγματικά αγαπώ. Ξεκίνησα από τα Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στην Αμερική ολοκλήρωσα την εκπαίδευσή μου στην προπονητική ιππασία και στην εκπαίδευση ίππων και αναβατών, αποκτώντας τον τίτλο της διεθνούς προπονήτριας ιππασίας. Παράλληλα με την προπονητική εκπαίδευση, αποφάσισα να εμβαθύνω σε ό,τι αφορά την ευζωία και την επιστημονική κατανόηση του ίππου. Έτσι ξεκίνησαν οι σπουδές μου στην Κτηνιατρική. Παράλληλα, παραμένω ενεργή αθλήτρια ιππασίας.
Είναι γνωστές και οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες της οικογένειάς σου. Γιατί σε τράβηξε το κλαρίνο και όχι κάποιο άλλο όργανο;
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου η μουσική ήταν πάντα παρούσα – όχι ως χόμπι, αλλά ως τρόπος έκφρασης και ζωής. Ξεκίνησα με κλασική μουσική, γιατί αυτό ήταν το φυσικό πρώτο βήμα: η πειθαρχία, η τεχνική, η καθαρότητα του ήχου. Η κλασική μουσική με διαμόρφωσε, μου έδωσε δομή, μου έμαθε να ακούω, να νιώθω και να εκφράζομαι με ακρίβεια. Κι όμως, όσο μεγάλωνα, κάτι μέσα μου ζητούσε μια μουσική που να μιλά τη γλώσσα του τόπου μου, της οικογένειάς μου και των ριζών μας. Έτσι, σχεδόν φυσικά, μεταπήδησα στην παραδοσιακή μουσική. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στους ήχους της Ηπείρου, ήταν που το κλαρίνο με τράβηξε πραγματικά. Το κλαρίνο έχει μια “φωνή” που συνδυάζει τη δύναμη και την ψυχή. Μπορεί να κλάψει, να γελάσει, να χορέψει, να πονέσει και να γιατρέψει. Είναι ένα μουσικό όργανο που κουβαλά μέσα του την παράδοση, αλλά αφήνει χώρο για προσωπική έκφραση. Κανένα άλλο μουσικό όργανο δεν μου έδωσε αυτή την αίσθηση σύνδεσης – σαν να μπορώ μέσα από τον ήχο του να λέω όσα δεν λέγονται με λόγια.
«ΜΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΖΕΣΤΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ»
Γενικά είναι λίγες οι κοπέλες που παίζουν κλαρίνο. Ο κόσμος σε διάφορες εκδηλώσεις πως σε αντιμετωπίζει;
Είναι αλήθεια πως οι γυναίκες στο κλαρίνο μετριούνται στα δάχτυλα. Κι έτσι, κάθε φορά που εμφανίζομαι σε μια εκδήλωση με το μουσικό όργανο στο χέρι, βλέπω αυτό το χαρακτηριστικό βλέμμα του κόσμου: ένα μείγμα απορίας, χαμόγελου και περιέργειας. Η αντιμετώπιση όμως είναι πάντα ζεστή. Οι άνθρωποι ανοίγουν χώρο. Αφήνουν χώρο. Και αυτό είναι όμορφο. Το πιο όμορφο όμως είναι όταν, στο τέλος της βραδιάς, με πλησιάζουν μικρά κορίτσια με μάτια γεμάτα φωτιά και μου λένε: “Θέλω κι εγώ να μάθω αυτό το όργανο!” Εκείνη την ώρα, νιώθω ότι όλος αυτός ο μικρός αγώνας —να παίζεις ένα μουσικό όργανο που “δεν είναι για γυναίκες” σύμφωνα με κάποιους— αποκτά βαθύ νόημα.
Ποιος είναι ο δάσκαλος ή η δασκάλα στη μουσική;
Στη μουσική στάθηκα πολύ τυχερή, γιατί οι δάσκαλοί μου δεν μου έμαθαν απλώς πώς να παίζω· μου έμαθαν πώς να νιώθω. Ο πρώτη μου δασκάλα στην κλασική μουσική ήταν ένας άνθρωπος με απίστευτη υπομονή. Μέσα από αυτήν έμαθα την πειθαρχία, την καθαρότητα του ήχου και την αξία της σωστής βάσης. Όταν πέρασα στην παραδοσιακή μουσική και στο κλαρίνο, η πορεία μου άλλαξε εντελώς χρώμα. Εκεί η είσοδος έγινε με δάσκαλο τον μπαμπά μου, τον Γιώργο Ιωάννου, που μου άνοιξε έναν καινούριο, μαγικό κόσμο. Δεν μου έμαθε μόνο να φυσάω σωστά, να πατάω τα κλειδιά ή να κρατώ τον ρυθμό. Μου έμαθε να ακούω την Ήπειρο μέσα από το όργανο, να αναγνωρίζω τη λύπη, τη χαρά, την αγωνία και την περηφάνια μέσα σε κάθε φράση. Έπειτα μαθήτευσα και με έναν άλλον εξίσου εξαιρετικό δάσκαλο, τον κύριο Σωτήρη, που μαζί με τον μπαμπά μου, μου διαμόρφωσαν την μοναδική ταυτότητα του ηχοχρώματός μου, κ έτσι, χωρίς να το καταλάβω, έγιναν κομμάτι της δικής μου μουσικής ταυτότητας.
«ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ»
Η παράδοση και τα δημοτικά τραγούδια θα αντέξουν στο χρόνο;
Πιστεύω πως η παράδοση και τα δημοτικά τραγούδια δεν κινδυνεύουν από τον χρόνο. Κινδυνεύουν μόνο από την αδιαφορία. Κι επειδή βλέπω καθημερινά πόσοι άνθρωποι —και κυρίως πόσοι νέοι— τα αναζητούν, τα αγαπούν, τα τιμούν, είμαι σίγουρη ότι όχι απλώς θα αντέξουν, αλλά θα συνεχίσουν να ανθίζουν. Η παραδοσιακή μουσική δεν είναι ένα είδος· είναι μια μνήμη συλλογική. Είναι οι φωνές των παππούδων μας, τα πανηγύρια στα χωριά, οι ιστορίες που πέρασαν από στόμα σε στόμα. Είναι ο τρόπος που ο λαός έμαθε να κλαίει, να γελάει, να θρηνεί, να ερωτεύεται, να παλεύει. Μέσα σε ένα δημοτικό τραγούδι υπάρχει όλη η ψυχή της Ηπείρου — η πέτρα, το βουνό, η σιωπή, η αντοχή. Το δημοτικό τραγούδι έχει κάτι που δεν το έχουν άλλα είδη: κουβαλάει στη ρίζα του τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ποια είσαι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Τα μελλοντικά μου σχέδια δεν είναι απλώς στόχοι πάνω σε χαρτί· είναι όνειρα που χτίζονται μέρα με τη μέρα, μέσα από τον Ιππικό Όμιλο, τα άλογα, τους ανθρώπους και την τέχνη που αγαπώ. Το πρώτο μου μεγάλο όραμα είναι να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο ο Ιππικός Όμιλος Νομού Ιωαννίνων. Θέλω να δημιουργήσω νέες εγκαταστάσεις, υπερσύγχρονες και απόλυτα ασφαλείς, ώστε να μπορούμε να φιλοξενούμε μεγάλες διοργανώσεις ιππασίας στην Ήπειρο. Ένα άλλο όνειρο είναι να ενισχύσω ακόμη περισσότερο το τμήμα θεραπευτικής ιππασίας και ιπποθεραπείας. Θέλω να δώσω πρόσβαση σε ακόμη περισσότερα παιδιά, άτομα με αναπηρίες, οικογένειες που χρειάζονται στήριξη. Παράλληλα, θέλω να συνεχίσω τη δική μου αθλητική πορεία. Στο κομμάτι της μουσικής, θέλω να συνεχίσω να υπηρετώ την παραδοσιακή μουσική με σεβασμό και αλήθεια. Να παίξω σε περισσότερες σκηνές, να ηχογραφήσω, να συνεργαστώ με μουσικούς που αγαπούν όσο κι εγώ τον ήχο της Ηπείρου. Η μουσική είναι η δική μου ανάσα και θέλω να την κρατήσω ζωντανή.
