Δύο χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τότε που κάηκε μια λάμπα δημοτικού φωτισμού στην οδό Οπλαρχηγού Πουτέτση, λίγα μόλις βήματα μακριά από τους πλέον κεντρικούς δρόμους των Ιωαννίνων. Μετά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, δύο νεόκοποι τότε αντιδήμαρχοι πέρασαν, είδαν, διαπίστωσαν, υποσχέθηκαν -και εξαφανίστηκαν. Έκτοτε, σιωπή. Και σκοτάδι.
Το σκοτάδι απλώθηκε ακόμη περισσότερο πριν από τρεις μήνες, όταν έσβησε και δεύτερη λάμπα, ακριβώς έξω από το Επιμελητήριο Ιωαννίνων. Καμένη (με εξαίρεση μερικές φευγαλέες στιγμές που τρεμοσβήνει) και η λάμπα ακριβώς πάνω από τη συμβολή των οδών Πουτέτση και Χαριλάου Τρικούπη. Τρεις λάμπες στη σειρά, που δεν φωτίζουν στην καρδιά ενός τόπου, που διεκδικεί τον τίτλο της πόλης του μέλλοντος με ένα παρόν όμως ξεχασμένο στο παρελθόν της.
Από τότε, παρατηρούμε καθημερινά πάνω από δέκα φοιτητές και φοιτήτριες -των οποίων οι οικογένειες πληρώνουν κανονικά τα δημοτικά τέλη μέσω των λογαριασμών ρεύματος- να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια τους με φακούς ή με το κινητό αναμμένο, για να μην σκοντάψουν στα πεζοδρόμια που δεν βλέπουν. Προχθές με τη δυνατή βροχή ένα κορίτσι –καινούριο στη γειτονιά και αμάθητο στα σκοτάδια της- στραβοπάτησε κι έπεσε, την ώρα που έσερνε τη βαλίτσα της για να μπει στο καινούριο σπίτι της. Δυστυχώς τα φώτα από την εφημερίδα, που θα τη διευκόλυναν, είχαν σβήσει, καθώς μόλις είχαμε κλείσει.
Το ίδιο σκηνικό και πιο κάτω, στην οδό Τζαβέλλα. Και δεν είναι ασφαλώς οι μόνοι δρόμοι. Ολόκληρες γειτονιές βυθισμένες στο σκοτάδι, λες και μιλάμε για χωριό χωρίς δίκτυο ηλεκτροφωτισμού. Και βέβαια, κανείς δεν περιμένει πια να δει το φως το αληθινό με την έλευση των led. Ο διαγωνισμός για τον φωτισμό αυτού του δήμου είναι μια πονεμένη, σχεδόν σισύφεια ιστορία, που ανεβαίνει κάθε τόσο τον λόφο των προκηρύξεων για να κατρακυλήσει ξανά στα χαρτιά.
Ας μη γελιόμαστε: εδώ δεν μιλάμε για έργα υποδομής ή για πολύπλοκες εργολαβίες. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μια – δυο λάμπες. Είναι η νοοτροπία που θεωρεί φυσιολογικό το σκοτάδι, η διοίκηση που συνηθίζει να μην βλέπει και η πόλη που μαθαίνει να ζει στα τυφλά. Αλλά να πληρώνει ακριβά τα σκοτάδια της…
