Κάθε μέρα περνούσε από την κλινική και ρωτούσε γιατί ο τάδε ασθενής νοσηλεύεται ακόμα, γιατί δεν πήρε εξιτήριο, γιατί ξοδεύτηκαν τόσες γάζες, τόσα μπεταντίν, τόσα χάπια κ.λπ., γιατί, γιατί, γιατί. Δεν άφηνε καρφίτσα να πέσει κάτω. Γιατρός, νοσηλεύτρια, παραϊατρικό προσωπικό δεν υπήρχε περίπτωση να φύγει από το νοσοκομείο έχοντας στην τσάντα του δεκάδες γάζες, ενέσεις, γάντια και διάφορα είδη που χρησιμοποιούνται ευρέως (σήμερα γάντια μπορεί να μην υπάρχουν στα νοσοκομεία, αλλά στα σπίτια του προσωπικού όλο και κάποιο θα έχει ξεμείνει). Ο εν λόγω γιατρός κατέγραφε τα πάντα. Είχε άποψη για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί η κλινική του. Κι αυτό που ήθελε, ήταν το αυτονόητο: Να εξυπηρετεί τους ασθενείς, χωρίς να χαντακώνει οικονομικά το νοσοκομείο. Μερικοί θα το χαρακτήριζαν «βίτσιο», μερικοί «τιμιότητα». Τέτοιοι άνθρωποι δεν ξαναπέρασαν από τα  νοσοκομεία της πόλης. Και αν υπήρχαν, θα αποτελούσαν και πάλι τις εξαιρέσεις αυτοί οι… γραφικοί τύποι που δεν κοιτάνε την τσέπη τους, αλλά την τσέπη των άλλων (και δη του Δημοσίου), όπως θα έλεγαν. Το σίγουρο είναι ότι η λειτουργία των κλινικών και κατ’ επέκταση των νοσοκομείων δεν μπορεί να στηρίζεται στην καλή θέληση και στο φιλότιμο κάποιων ανθρώπων. Το φιλότιμο πέθανε. Το κράτος όμως όχι (θέλουμε να πιστεύουμε). Τρόποι υπάρχουν για να ελεγχθεί η σωστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν υπάρχει κλινική που να μην έχει τον δικό της ισολογισμό. Δεν υπάρχει κλινική που να μη δίνει λόγο για αυτά που ξόδεψε ή που δεν εισέπραξε. Στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα υπήρχε κλινική, όπως η μαιευτική του πανεπιστημιακού, τα απογευματινά ιατρεία της οποίας γεμίζουν με έγκυες, αλλά τα χρήματα πάνε από τις γυναίκες αυτές στην τσέπη των γιατρών κι όχι του νοσοκομείου.