Είναι τέτοιο το χάος που ο δήμος καλύπτει χρέη των δημοτικών επιχειρήσεων και η μια δημοτική επιχείρηση χρωστάει στην άλλη. Να το σκεφθείς σε πιάνει η ώρα σου, όχι να πας να το λύσεις. Σε πρόσφατη συνέντευξη του στον «Η.Α.» ο αντιδήμαρχος Επαμεινώνδας Ριστάνης αναφέρθηκε στα οικονομικά του δήμου με απόγνωση. Δεν έβλεπε λύση στον ορίζοντα. Και ο αντιδήμαρχος δεν είναι καινούργιος. Η παράταξη του διοικεί το δήμο αδιαλείπτως από το 1998. Περάσανε δώδεκα χρόνια και όχι μόνο δεν κάνανε τίποτε, αλλά σηκώνουν και τα χέρια ψηλά. Λες και το πρόβλημα βγήκε από τη λίμνη μονάχο του.

Η πολιτική του δημάρχου απέναντι στις μαύρες τρύπες υπήρξε ένα φροντιστήριο πολιτικής ανευθυνότητας. Έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι του (λες και ήταν βαλτός…) για να επιτείνει το πρόβλημα. Πρώτον: δεν το παραδέχθηκε. Στην πιο πρόσφατη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου πανηγύριζε για το χαμηλό επιτόκιο δανεισμού! Δεύτερον: Πίστεψε ότι τα δάνεια είναι έσοδα. Η λογική του ήταν: «δανείζομαι, άρα έχω». Το λάθος είναι βασικό και το έχει νοιώσει στο πετσί του και το τελευταίο χρεωμένο νοικοκυριό -προσφάτως δε και η Ελλάδα στο σύνολό της. Τρίτον: συνέχισε να παριστάνει τον… λαρτζ. «Είμαι εδώ για να δώσω δουλειά σε όσους περισσότερους μπορώ» δήλωνε κατ’ επανάληψη. Να δώσει δουλειά ποιος; Αυτός που δεν έχει για φωτοτυπίες;

Ο δήμος γέμισε με υπαλλήλους που περίμεναν απλήρωτοι επί μήνες να ανανεωθούν συμβάσεις λίγων μηνών. Αντιδημαρχέοι χωρίς κανένα πολιτικό βάρος άρχισαν να έχουν εξουσία στις ζωές ανθρώπων και οικογενειών. Και επειδή η προσωπικότητα και η αυτογνωσία λείπουν, κορόιδευαν τον κόσμο μήνα με το μήνα. Έχω ακούσει δεκάδες ιστορίες ανθρώπων που δεν θέλουν να καταγγείλουν εμπαιγμούς γιατί σε εκείνους που σήμερα τους εμπαίζουν, χρωστάνε τους αργοπορημένους και πρόσκαιρους μισθούς τους. Άσε που οι άνθρωποι έχουν την ελπίδα ότι οι αντιδήμαρχοι θα τους προσλάβουν πάλι στα ΚΑΠΗ, τα γυμναστήρια, το στολισμό. Είναι μια σιωπηρή ομηρία που αφορά εκατοντάδες σπίτια της πόλης. Αυτή είναι η «δουλειά» που έδωσε ο δήμαρχος.

Η ανευθυνότητα όμως κάποια στιγμή τελειώνει. Από τα δάνεια δεν γλιτώνει κανείς. Ούτε τα χρέη χαρίζονται. Και οι συμβάσεις κάποια στιγμή λήγουν. Ο δήμαρχος τους επόμενους μήνες θα το βρίσκει συνέχεια μπροστά του. Ήρθε η ώρα να πληρώσει την ανευθυνότητα του, αλλά είναι το λιγότερο που έχει σημασία. Η δική του ευθύνη θα είναι πολιτική και θα την πληρώσει με την εξαιρετικά πιθανή ήττα του. Η πόλη όμως θα πληρώνει για χρόνια τις προηγούμενες νίκες του.