Η ιστορική πορεία στον τόπο μας έδειξε, πως η πολιτική δεν μπόρεσε να κατάλαβει ακόμη ότι η υγεία μιας κοινωνίας είναι πολύ πιο σπουδαία από οποιαδήποτε προσφορά πλούτου. Η αδυναμία της θεμελιώνεται στον συνωστισμό των ασθενούντων και στην προτίμηση τους προς την ιδιωτική θεραπευτική δυνατότητα. Το γεγονός ότι οι ασθενείς «δεν νοιάζονται για το κόστος» και ότι «η υγεία είναι υγεία με η χωρίς οικονομική κρίση» [ΗΑ 14.8.2010] αποκαλύπτει τους φόβους και την βαθύτερη αγωνία του ανθρώπου για την ύπαρξη του. Δυστυχώς η υγεία σαν προϋπόθεση εγγύησης και απόλαυσης της ζωής δεν άγγιξε ποτέ τους σχεδιασμούς της πολιτικής. Το όνειρο μιας φιλικής προς τον άνθρωπο ανάπτυξης βασισμένης στην αναγκαιότητατης υγείας δεν έγινε ποτέ όραμα για να την κατευθύνει. Η σπουδαιότητα των μηνυμάτων της επιστήμης ότι η ψυχολογική διάθεση, η νεανική ακτινοβολία ,η μακροβιότητα αποτελούν προϊόντα της αρμονικής σύμπτυξης υγείας και περιβάλλοντος και λιγότερο της γεννητικής κληρονομικότητας πέρασε απαρατήρητη. Ο ιδιαίτερος τονισμόςτης έρευνας πως οι αρρώστιες δεν είναι μοίρα ούτε πεπρωμένο, αλλά αποτέλεσμα της λανθασμένης συμπεριφοράς του ανθρώπου προς το περιβάλλον θα έπρεπε να ταράξει και να αφυπνίσει πολιτικούς και κοινωνίες. Και όμως στον τόπο μας φαίνεται πως τέτοιου είδους θέσεις αφήνουν αδιάφορους τους ανθρώπους. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός, ότι αδίστακτοι εκπρόσωποι της ιδιοτέλειας και του άρρωστου πλουτισμού σχεδιάσανε και καταδικάσανε σε αναπηρία την καρδιά ενός πολύτιμου για την υγεία και την οικονομία του τόπου οικοσυστήματος. Την Παμβώτιδα.

Η καταστροφή του περιβάλλοντος απλώθηκε και επηρέασε όλα τα συγγενικά οικοσυστήματα. Και η κοινωνία των Ιωαννίνων δέχτηκε και ζει υποχρεωτικά με τις συνέπειες. Οι αρνητικές εμφανίσεις στην ατμόσφαιρα είναι αθόρυβες, έρπουσες και διαρκείς. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Προσεκτική ανάλυση των στατιστικών δεδομένων θα ήτανε σημαντικός δείκτης ενημέρωσης για την γιαννιώτικη κοινωνία.

Η αμφίρροπη εξάρτηση των οικοσυστημάτων και ο ταυτισμός των ενεργειακών ρευμάτων αναγκάζει και τον Καλαμά και τον Λούρο και τον Άραχθο και τον Αμβρακικό να δεχτούν τις συνέπειες της καταστροφικής επέμβασης του ανθρώπου στο λεκανοπέδιο. Η ισορροπία της φύσης διαταράχτηκε. Το περιβάλλον πληγώθηκε και μαζί μ’ αυτό και η υγείατων ανθρώπων. Οι κίνδυνοι αυξάνουν και οι τάσεις εμπορευματοποίησης της υγείαςπαίρνουν σοβαρές διαστάσεις. Θα μπορούσε άραγε

ν’ αλλάξει «ο χάρτηςτης υγειονομικής περίθαλψης της πόλης και γενικά της Ηπείρου» [ΗΑ 14.8.2010] με την εγκατάσταση των δύο νέων νοσοκομειακών μονάδων στα Γιάννενα; Δύσκολη αποστολή θα έλεγε κανείς. Ο λόγος είναι η μη συμμετοχή του περιβάλλοντος στην διαδικασία στήριξης της υγείας και την εξ’ αυτού πληθωριστική συσσώρευση του ελλείμματος υγείας στον τόπο.

Η ανάγκη εξισορρόπησης της κατάστασης είναι περισσότερο από επιτακτική.

Το ισοζύγιο θεραπείας προς αρρώστια πρέπει και μπορεί να γίνει πάλι θετικό με την προϋπόθεση ότι το λεκανοπέδιο σαν περιβάλλον θα ξαναπαράξει υγεία. Πολύ υγεία.

Το γεγονός αυτό λειτουργείσαν το απαραίτητο συμπλήρωμα για την αποτελεσματικότητα και της θεραπευτικής ιατρικής.