- Ο πρωθυπουργός επί της ουσίας μας ανακοίνωσε ότι πριν το 2030 αποκλείεται να υπάρχει αυτοκινητόδρομος Γιάννινα-Κακκαβιά και, όταν γίνει, θα είναι μεσοβέζικος. Το 2030 δηλαδή, που η Αδριατική οδός θα μετράει κάποια χρόνια ως ολοκληρωμένος κλειστός αυτοκινητόδρομος 1500 χιλιομέτρων από την Τεργέστη μέχρι την Κακαβιά, εμείς θα τελειώνουμε τα έργα για να παραδώσουμε 20 χιλιόμετρα απλού δρόμου μέχρι το Δελβινάκι. Ο ρόλος, δηλαδή, των Ιωαννίνων ως μείζονος νοτιοευρωπαϊκού κόμβου, όπου θα συναντώνται Εγνατία και Αδριατική, αναβάλλεται για πολλά ακόμα χρόνια και με μίζερο φινάλε.
- Στο θέμα του χωροταξικού-ρυθμιστικού σχεδίου για το Λεκανοπέδιο της Παμβώτιδας, επίσης θα χρειαστούμε άλλα δέκα τουλάχιστον χρόνια, αφού οι συνεχείς καθυστερήσεις εν μέσω σιωπής ιχθύος, σε συνδυασμό με πρακτικές των φορέων στην αντίθετη κατεύθυνση από του Ρυθμιστικού, βοούν ότι ούτε σε δέκα χρόνια θα το έχουμε κι αυτό, κι όταν το αποκτήσουμε, θα έχουν γίνει κι άλλες μη αναστρέψιμες ανοησίες. Από το 1920 μέχρι σήμερα ο πληθυσμός και η δομημένη έκταση στο λεκανοπέδιο δεκαπλασιάστηκαν κι αυτό συνέβη σε εποχές με μικρή κινητικότητα των ανθρώπων. Εάν τα Γιάννινα γίνουν αυτό που όλοι οι φορείς καμαρώνουν ότι επιδιώκουν, ο πληθυσμός τους μέσα σε 30 χρόνια θα έχει τουλάχιστον διπλασιαστεί. Μαζί και οι ανάγκες για νερό όπου έχουμε υπερεπάρκεια αλλά την υπονομεύουμε με τις πρακτικές μας. Μαζί και ένα σωρό άλλα θέματα, όλες οι ανθρώπινες ανάγκες επηρεάζονται από τη χωροταξία. Χωρίς εγκεκριμένο σχέδιο, η επέκταση της πόλης θα είναι ο εφιάλτης. Με σχέδιο θα είναι μια σύγχρονη Μητρόπολη, διαλέγουμε εφιάλτη.
- Στο θέμα της πλατείας, όπως αποκαλούμε αυτό το κομματάκι που έχει απομείνει, επίσης μαύρα μαντάτα. Όλος ο καυγάς γίνεται για το τι θα κάνουμε το κομματάκι και όχι για να ξαναγίνει πλατεία. Κανείς δεν ζητάει π.χ. να βρουν τα Δικαστήρια ένα απόκεντρο σημείο με δικό τους πάρκινγκ ώστε αφενός να μην προστίθενται καθημερινά εκατοντάδες αυτοκίνητα στην καρδιά της πόλης, αφετέρου να γκρεμίσουμε επιτέλους το έκτρωμα που φύτεψε εκεί η χούντα, (όπως οι Γιαννιώτες ήλπιζαν ότι θα γινόταν από τον πρώτο χρόνο της Μεταπολίτευσης) και να ξαναγίνει η πλατεία πλατεία.
- Στο θέμα της πεζοδρόμησης από το Ρολόι και κάτω με μίνι μπας, πατίνια κ.λπ. επίσης σιγή ιχθύος, αλλά ας το αφήσουμε αυτό, ας πούμε ότι το συνηθίσαμε…
- Στο μεγαλύτερο όμως από όλα τα θέματα οι εξελίξεις μοιάζουν πολύ απειλητικές. Μέσα σε 60 χρόνια, διακόσιες χιλιάδες άτομα έχουμε κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά στη λίμνη, από όσο έκαναν επί πολλές χιλιάδες χρόνια τα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχουν ζήσει από αυτήν. Έχω κάνει εκτενή αναφορά στο παρελθόν για το θέμα από τις στήλες του Η.Α., τα προβλήματα είναι πολλά, υπήρχε μία ευκαιρία για ολιστική αντιμετώπιση αλλά χάθηκε, κυρίως λόγω της ατολμίας και απραξίας του Δημάρχου.
Ωστόσο, όλες οι μελέτες συμφωνούν στο ότι από τα πολλά που πρέπει να γίνουν, αποτελεί άμεση προτεραιότητα να επαναποδοθεί όχθη στην Παμβώτιδα από τη μεριά της πόλης. Εμείς, αντί να προκηρύξουμε το έργο της ανάπλασης του παραλιακού μετώπου (ειδικά τώρα με την κοπή των πλατάνων!) με ανοικτό διεθνή διαγωνισμό που θα έφερνε στην πόλη κορυφαίους αρχιτέκτονες τοπίου να τρίβουμε τα μάτια μας, αναγγέλουμε περιφερειακό ποδηλατόδρομο. Δηλαδή αντί να της δώσουμε λίγη όχθη πίσω, θα πάμε να κάνουμε «έργα» κι εκεί όπου της έχει απομείνει όχθη. Για να κάνουμε τον γύρο της λίμνης με ποδήλατο στο μέρος όπου βρέχει 300 μέρες τον χρόνο… Και καμαρώνουμε κι από πάνω!
Ε, δεν μπορεί, μας μούντζωσαν! Καλό 2032!
