Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2023 και ώρα 11.00 π.μ. στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Περιβλέπτου Ιωαννίνων. Αγωνίστηκε από το 1950 μέχρι το 1961 στον Ατρόμητο Ιωαννίνων, και στη Μικτή Ιωαννίνων. Ήταν δεξιός αμυντικός, εμβληματική φυσιογνωμία των γηπέδων. Λόγω ομοιότητας τον φώναζαν «Μουράτη», το όνομα του θρυλικού Ανδρέα Μουράτη του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας. Με το «φευγιό» του Βασίλη Λέντζου χάνεται ένα ακόμα ζωντανό κομμάτι από την ιστορία του ποδοσφαίρου των Ιωαννίνων και της Ηπείρου. Ήταν από τους τελευταίους της παλιάς φρουράς των παικτών που έγραψαν μετά τον πόλεμο τη νεότερη ιστορία του ποδοσφαίρου στα Γιάννινα, ετοιμάζοντας και το έδαφος για την συγχώνευση των παλιών ομάδων και τη δημιουργία του ΠΑΣ Γιάννινα.
Ο Λέντζος, οδηγός ταξί στην επαγγελματική ζωή του, υπήρξε από τους μεγάλους φίλους του ΠΑΣ Γιάννινα, μη χάνοντας αγώνα εντός και εκτός έδρας. Όπως μας είπε σε παλιότερη συνέντευξη, με το δικό του ταξί πήγαν στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων για να πάρουν το δελτίο του Θωμά Τσουρλίδα και επίσης αυτός παρέλαβε με το ταξί τον Λίσα όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και τον πήγε απευθείας στη Λεωφόρο για το φιλικό με τον Παναθηναϊκό, όπου στα επεισόδια που έγιναν ο Βασίλης Κωνσταντίνου του έσπασε το χέρι. Πριν από μερικά χρόνια, δέχθηκε ένα πολύ σκληρό χτύπημα της μοίρας, καθώς έχασε τον γιο του Ηλία Λέντζο.
Μέχρι το τέλος ήταν σε καλή κατάσταση και με καλή μνήμη. Πάντοτε χαμογελαστός και καλοσυνάτος άνθρωπος. Στα ιστορικά μας αφιερώματα είχαμε πολλές φορές την βοήθειά του, δίνοντας από πρώτο χέρι πληροφορίες για γεγονότα που έζησε ο ίδιος. Καλό ταξίδι στους δρόμους της αιωνιότητας κυρ Βασίλη μου. Θα σε θυμόμαστε για πάντα. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΕΝΤΖΟΥ (18/11/2015)
Τιμώντας τη μνήμη του Βασίλη Λέντζου, παραθέτουμε ένα απόσπασπα από μεγάλη συνέντευξη που μας έδωσε για τη ζωή του στα γήπεδα και δημοσιεύτηκε στις 18/11/2015 στο «ΦΩΣ» και στον «Ηπειρωτικό Αγώνα». Ήταν πιστός αναγνώστης και των δύο αυτών εφημερίδων.
-Κύριε Βασίλη σε ποια συνοικία μεγαλώσατε;
«Στην οδό Αιακιδών ήταν το πατρικό σπίτι που γεννήθηκα στα Γιάννινα και στην αλάνα του «Κουραμπά» έπαιζα ποδόσφαιρο με άλλα παιδιά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκεί που είναι σήμερα το ξενοδοχείο στη θέση του παλιού Ξενία ήταν αλάνα και παίζαμε μπάλα όλοι οι πιτσιρικάδες της γειτονιάς αλλά και από άλλες συνοικίες της πόλης».
-Για ποια εποχή μιλάμε;
«Γεννήθηκα το 1930. Μετά τον πόλεμο του ’40 στη διάρκεια της κατοχής εκεί παίζαμε ποδόσφαιρο. Μη πάει ο νου σου σε κανένα μεγάλο γήπεδο. Αλάνα ήταν και εκεί περνούσαμε όλη τη μέρα. Μάλιστα απ’ αυτή την αλάνα βγήκαν και σημαντικοί παίκτες που έπαιξαν σε ομάδες των Ιωαννίνων. Στην κατοχή ερχόταν οι Ιταλοί και μας έβλεπαν. ΟΙ Γερμανοί ήταν απρόσιτοι».
-Ποιοι παίκτες αναδείχτηκαν από την αλάνα του Κουραμπά;
«Ο Ανδρέας Καραμανωλάκης με τον οποίο παίξαμε μαζί στον Ατρόμητο και μετά ο Ανδρέας που ήταν μικρότερος από μένα έπαιξε και στον ΠΑΣ Γιάννινα. Ο Γιώργος Γάκης πήγε στον Ολυμπιακό, ο Κλωστάς στον Ατρόμητο. Ο Μήτσος Παπαγιάννης, που έγινε μετά πολιτικός μηχανικός έπαιξε λίγο στον Αβέρωφ, αλλά μετά ασχολήθηκε περισσότερο σαν παράγοντας με το Γιαννιώτικο ποδόσφαιρο. Θυμάμαι επίσης τον Βουντίτσιο, τον Σκαμνέλο και άλλα παιδιά».
-Πως έγινε η μεταγραφή στον Ατρόμητο Ιωαννίνων;
«Στον Ατρόμητο αγωνίστηκα από το 1948 μέχρι το 1960. Το τελευταίο ματς ήταν στην Κέρκυρα για το κύπελλο Ελλάδος. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν δελτία και οργανωμένα πρωταθλήματα. Μπορούσες να είσαι μια βδομάδα στον Αβέρωφ και μια βδομάδα στον Ατρόμητο για παράδειγμα. Πολλοί παίκτες έπαιξαν κατά διαστήματα και στις δύο ομάδες. Ο Πέτρος Παπαδημητρίου ας πούμε που ήταν από τους κορυφαίους παίκτες του Αβέρωφ, ειδικά στις αρχές της δεκαετίας του ’60 πέρασε πρώτα από τον Ατρόμητο. Εμείς παίζαμε για το μεράκι και τη φανέλα. Άντε να μας έδιναν καμιά φορά κανένα τάλιρο, ίσα ίσα να πάμε σινεμά που είχε 4,5 δραχμές και να πάρουμε πασατέμπο. Ευτυχώς ο Τσουκάνης στο σινε Ορφέας μας έβαζε πίσω στη γαλαρία τζάμπα και μας έμεινε το τάλιρο».
-Σε ποια θέση αγωνιζόσασταν;
«Ήμουν δεξιός αμυντικός, αλλά έπαιζα και σε άλλες θέσεις της άμυνας. Επειδή ήμουν δυνατός και έμοιαζα λίγο στην εμφάνιση, τότε όλοι με φώναζαν Μουράτη, από τον μεγάλο παίκτη που είχε ο Ολυμπιακός. Μου κόλλησαν αυτό το προσωνύμιο και ήμουν ο «Μουράτης των Ιωαννίνων». Εμένα μου άρεσε να μου λένε έτσι και για να μοιάζω περισσότερο στον Ανδρέα Μουράτη, άφησα μουστάκι, το οποίο το έχω μέχρι σήμερα».
-Οι ομάδες σας εύρισκαν στις αλάνες;
«Εγώ αρχικά πήγα στον Αβέρωφ το 1947 με 1948 και έκανα προπονήσεις. Είχα καλές σχέσεις με το Γιώργο Νικολαΐδη που ήταν παίκτης του Αβέρωφ. Το γήπεδο ήταν εκεί που είναι σήμερα το στάδιο. Σε ένα ματς που ήταν να παίξουμε κόντρα στον Ατρόμητο, επειδή ήθελαν να βάλουν άλλο παίκτη στη θέση μου για να μη τους φύγει, συνεννοήθηκαν οι πιο παλιοί παίκτες του Αβέρωφ να αφήσουν έξω εμένα. Το άκουσε αυτό ο Αλέξης Ζώης που ήταν παίκτης του Ατρόμητου και σε μια παράγκα που είχαμε για αποδυτήρια με πλησίασε και μου λέει: «Βασίλη αυτοί δεν θα σε βάλουν σήμερα. Επειδή είσαι καλό παιδί και σπουδαίος παίκτης, έλα σε εμάς στον Ατρόμητο. Ορίστε, πάρε τη φανέλα με το νούμερο 2 και θα τη φοράς για πάντα στην ομάδα μας..». Δεν άργησα εγώ να πάρω φωτιά και αμέσως άλλαξα ομάδα. Έβαλα τη φανέλα του Ατρόμητου και κατέβηκα να παίξω κόντρα στον Αβέρωφ! Έγινε φασαρία γι’ αυτό και το παιχνίδι ματαιώθηκε. Από τότε ήμουν μέχρι το 1960 που σταμάτησα τη μπάλα με τον Ατρόμητο».
-Ποιοι ήταν συμπαίκτες σας τότε στον Ατρόμητο;
«Όταν πήγα ήταν ο Σταύρος Μαβίδης, ο Άλκης Μακρής, ο Αλέξης Ζώης, ο Σαράντης Παπαηλίας. Μαζί με μένα βρέθηκε στον Ατρόμητο και ο αείμνηστος Σωτήρης Μπίζιος, που δεν ήταν μόνο καλός ποδοσφαιριστής, αλλά και σπουδαίος αθλητής, δεκαθλητής θα έλεγα καλύτερα. Μετά ήρθαν ο Στάθης Τσανακτσής, ο Αλέκος Σιδηρόπουλος, ο Ανδρέας Καραμανωλάκης, ο Γιώργος Λαγός, ο Κώστας Ζαφειρίου, ο Κώστας Κρικώνης που μετά πήγε στον Αβέρωφ, ο Νίκος Ράτσικας, ο Θαυμαστός από το Νησί, ο Παρόλας, ο Παπακοσμάς, ο Παπλιάκος, ο Καραμπούλας που έγινε στρατηγός του στρατού, ο Μανέγας, ο Εξαρχόπουλος, ο Παπαντωνίου, ο Τρίχας, ο Βακάρος και άλλοι. Ήταν σημαντικοί ποδοσφαιριστές. Ο Παπαηλίας πήγε στην Παναχαϊκή και ο Τσανακτσής στον Απόλλωνα Αθηνών και μετά στον Ολυμπιακό και την Εθνική. Μεγάλος τερματοφύλακας ο Στάθης. Τότε έλεγαν ότι αν δεν υπήρχε ο Γιασίν, Γιασίν θα ήταν ο Τσανακτσής. Μεγάλος παίκτης ήταν και ο Αλέξης Ζώης. Εκείνη ακόμα την εποχή έβαζε γκολ από κόρνερ».
-Στη δεκαετία του ’50 με ποιες ομάδες παίζατε;
«Μετά το 1952 που έγινε η ΕΠΣΗΠ υπήρχε το πρωτάθλημα Ηπείρου που συμμετείχαν η Κέρκυρα και η Λευκάδα, αλλά όχι με πολλές ομάδες, γιατί ήταν δύσκολες οι μετακινήσεις. Από τα Γιάννινα ήταν οι τρεις ομάδες Ατρόμητος, Αβέρωφ, Ολυμπιακός, από την Άρτα Παναμβρακικός, Αετός και μετά ο Ολυμπιακός, από τη Λευκάδα ο Τηλυκράτης, από την Πρέβεζα η Α. Ε. Πρέβεζας και μετά εμφανίστηκε και η Νικόπολις, από την Κέρκυρα ήταν ο Όλυμπος και ο Ελλήσποντος. Σε αγώνες κυπέλλου καμιά φορά φτάναμε μέχρι το Αγρίνιο και την Πάτρα. Μέχρι το 1955 με 1956 στα εκτός έδρας παιχνίδια πηγαίναμε με στρατιωτικά αυτοκίνητα που μας έδινε η 8η Μεραρχία, τα λεγόμενα Τζέιμς. Για να πάμε από τα Γιάννινα στην Ηγουμενίτσα, απόσταση που σήμερα μέσω Εγνατίας είναι μισή ώρα, εμείς κάναμε πάνω από 3 ώρες και με καλό καιρό. Από εκεί μπαίναμε σε κάτι μαούνες, που αν άπλωνες το χέρι ακουμπούσες το νερό για να φτάσουμε στη Κέρκυρα προκειμένου να παίξουμε ποδόσφαιρο. Μεγάλη ταλαιπωρία ήταν να πάμε στη Λευκάδα. Πηγαίναμε με το τζέιμς στην Πρέβεζα και από εκεί με καράβι πηγαίναμε στη Λευκάδα. Από το 1955 και μετά πηγαίναμε με τα 25άρια λεωφορεία των άγονων γραμμών».
-Ποιοι ήταν παράγοντες στον Ατρόμητο;
«Όταν πήγα εγώ πρόεδρος ήταν ο Μελανίδης που μετά έγινε Δήμαρχος. Γραμματέας ήταν ο Γεωργιάδης, γραμματέας στο Εφετείο Ιωαννίνων και μας βοηθούσε πολύ γιατί ήξερε τους νόμους. Γενικός αρχηγός ήταν ο Συγγούνας, αδελφός του γνωστού συμβολαιογράφου που είναι στα Γιάννινα. Μετά ήταν πρόεδρος ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος που ήταν δεύτερος πατέρας μας. Πολλά φτωχά παιδιά εκείνων των δύσκολων χρόνων και καταστάσεων μεγάλωσαν στο σπίτι του Κωνσταντόπουλου. Μας φρόντιζε, μας προστάτευε, ήταν σαν πατέρας μας. Δεν ξαναπερνά τέτοιος πρόεδρος σαν τον Κωνσταντόπουλο».
-Κύριε Λέντζο προπονητές είχατε στη δεκαετία του ’50;
«Ήταν ένας γυμναστής σε σχολεία, ο Δερδεράκης και μας έδειχνε τι ασκήσεις να κάνουμε. Όχι, προπονητές δεν είχαμε. Στις προπονήσεις και στα παιχνίδια έκαναν κουμάντο οι αρχηγοί, όπως ήταν ο Σαράντης Παπαηλίας και για πολλά χρόνια ο Αλέξης Ζώης. Μη ρωτήσεις για συστήματα, αυτοσχεδιασμούς κάναμε. Δεν υπήρχε και τηλεόραση να δούμε πως παίζουν οι άλλες ομάδες. Ευτυχώς πήγε ο Κώστας Κόκκας για δύο χρόνια στην ΑΕΚ και ότι έμαθε εκεί μας το έφερε στα Γιάννινα. Τότε μάθαμε το σύστημα «νταμπλιγιού» σαν το 3-4-3. Ο Κόκκας ήταν στον Αβέρωφ, αλλά ήταν αρχηγός στη Μικτή Ιωαννίνων που άτυπα τη φωνάζαμε «Θύελλα». Όταν ερχόταν ομάδες από Αθήνα ή άλλες περιοχές για φιλικά, όπως ήρθε το 1951 η Μικτή Αθηνών, τις αντιμετώπιζε η Μικτή Ιωαννίνων, η «Θύελλα» όπως τη λέγαμε, με τους καλύτερους παίκτες απ’ όλες τις ομάδες. Εκεί μας μάθαινε κάποια πράγματα ο Κόκκας και τα μεταφέραμε στον Ατρόμητο. Επίσης παίκτες από Ολυμπιακό, ΑΕΚ, Παναθηναϊκό υπηρετούσαν στρατιώτες στα Γιάννινα και όταν παίζαμε συχνά με στρατιωτικές ομάδες, κλέβαμε και απ’ αυτούς κάποια πράγματα».
-Τι κερδίσατε από το ποδόσφαιρο;
«Προσωπικά μόνο την αγάπη του κόσμου. Όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο και είχα το ταξί με προτιμούσε ο κόσμος. Μετά το 1960 και μετά οι παίκτες διοριζόταν σε δημόσιες υπηρεσίες. Εγώ δούλευα στα μποστάνια και έπαιζα μπάλα στον Ατρόμητο. Μετά έγινα οδηγός στον Καλογεράκη και στη συνέχεια έβγαλα το ταξί με το οποίο συνταξιοδοτήθηκα».
-Αφότου σταματήσατε το ποδόσφαιρο το 1960, παρακολουθούσατε μετά τον ΠΑΣ Γιάννινα;
«Εγώ σταμάτησα το ποδόσφαιρο το 1960 αλλά ήμουν πάντα κοντά στο ποδόσφαιρο. Σαν ταξιτζής δεν έχανα αγώνα του ΠΑΣ εκτός έδρας. Για τα εντός έδρας ματς δεν το συζητάμε, δεν έχανα κανένα. Θυμάμαι ότι με το δικό μου ταξί πήγαμε στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων και φέραμε τον Τσουρλίδα για να παίξει στον Ατρόμητο, πριν ακόμα ιδρυθεί ο ΠΑΣ. Θυμάμαι ακόμα ότι μου έστειλαν από τον ΠΑΣ να παραλάβω με το ταξί μου τον Λίσα από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, τη μέρα που ήρθε στην Ελλάδα τον Ιούνιο 1972 και να τον πάω κατευθείαν στη Λεωφόρο γιατί είχαμε φιλικό με τον Παναθηναϊκό. Μόλις τον είδα, είχε δύο μέτρα μπόι. Άντε λέω , δε θα τον χωρέσει το ταξί να μπει. Αλλά αποδείχτηκε μεγάλος γκολκίπερ. Εκείνο το βράδυ στο φιλικό με τον Παναθηναϊκό έγιναν επεισόδια και ο Κωνσταντίνου του έσπασε το χέρι».
-Ποια ομάδα υποστηρίζατε από τις αθηναϊκές;
«Όταν πήγα φαντάρος είχα μια συμπάθεια στον Παναθηναϊκό γιατί μου άρεσαν κάποιοι παίκτες όπως οι Πανάκης, Λινοξυλάκης, Νεμπίδης και άλλοι. Αλλά από τότε που πήγε ο Στάθης Τσανακτσής στον Ολυμπιακό, παρακολουθούσα τον Ολυμπιακό και μέχρι σήμερα είμαι Ολυμπιακός. Επειδή με το Τσανακτσή ήμασταν συμπαίκτες στον Ατρόμητο Ιωαννίνων και φίλοι, άρχισα να διαβάζω το «ΦΩΣ» από την πρώτη μέρα που βγήκε για να μαθαίνω τα νέα του. Όταν πήγε ο Στάθης στον Ολυμπιακό , το «ΦΩΣ» ήταν η μοναδική εφημερίδα που διάβαζα. Από τότε τη διαβάζω ανελλιπώς μέχρι και σήμερα. Δεν έτυχε ποτέ να γνωρίσω τον κύριο Θεόδωρο Νικολαίδη, αλλά επειδή διαβάζω μια ζωή την εφημερίδα του, τον θεωρώ πολύ μεγάλο δημοσιογράφο».
