«Ωραία αυγή μας, ώ πρόδρομε ηλίου, η πρώτη μας ευχή αρχίζει απ’ εσέ.
Ω! ρίζον ακτίνα φωτός ουρανίου τω άρχοντι, ίνα δοξάσωμέν σε.
Κι αν της γης μας υπήρχες διοικητής, παντού την ευτυχία θα έσπερνες, βεβαίως».
Με αυτούς τους συμβολικούς στίχους του Ιταλού μουσικοσυνθέτη και θεατρικού συγγραφέα Γκαεστάνο Ντονιτσέτι, θα θέλαμε να καλωσορίσουμε στα Γιάννενα, στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεο, τον κατά κόσμο Γιώργο Βλάχο, όπως τον γνωρίζαμε όλοι στην γειτονιά μας στην Καλούτσιανη. Όντως οι στίχοι απηχούν μια ενδόμυχη σκέψη δική μας, μαζί κι ευχή να τον είχαμε διοικητή του κόσμου ετούτου τον φωτισμένο ηγέτη της ορθόδοξης εκκλησίας.
Η Εταιρεία ηπειρωτικών Μελετών διά της προέδρου της Κατερίνης Λιάμπη τίμησε τον ιεράρχη την Τετάρτη το απόγεμα ως επίτιμο μέλος της, όπως είναι και του παρέδωσε το μετάλλιο, που απεικονίζει τη μορφή του εσαεί πρόεδρου της Κωνσταντίνου Φρόντζου. Πάντα επιστρέφει στον τόπο του όχι ως ιεράρχης αυτή τη φορά, αλλά ως επίτιμος εταίρος, τόνισε η κ. Λιάμπη, εξαίροντας το έργο του.
Πολλοί ήταν εκείνοι που μίλησαν για τον ιερωμένο ως άνθρωπο υψηλού συμβολισμού και συγγραφέα 130 πονημάτων τα οποία μεταφράστηκαν σε 24 ξένες γλώσσες.
Ανθρώπινος και άκρως συγκινητικός ήταν ο χαιρετισμός του Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μαξίμου, ο οποίος αναφέρθηκε στο βάρος του ιεράρχη, τον οποίο γνώρισε στη νεότητά του, όταν προσπαθούσε και ο ίδιος με την νεανική ανησυχία του να βρει το δρόμο της πίστης. Μίλησε για τα νάματα της ζωής τα οποία του κληροδότης ο ίδιος. «Αναζητούσα την ουσία κι εκείνος με εκείνη τη γλυκύτητα στο πρόσωπό του, μου προκαλούσε μια εγγύτητα, συνδεθήκαμε με βαθιά φιλία, ενώ με οδήγησε με τα βιβλία του στην αλήθεια. Μου προκαλούσε πάντοτε δέος η προσωπικότητά του», είπε μεταξύ άλλων. Γνωρίζει πολύ καλά τα δύσκολα θέματα και τα χειρίζεται με γνώση και ουσία, επεσήμανε επίσης. Για να αποδώσει τον ενθουσιασμό που αντιμετωπίζει τα θέματα και το βάρος των καθηκόντων που το σήκωνε πάντα με μοναδικό τρόπο, εκείνον που ηλεκτρίζει και αφυπνίζει το πνεύμα, χρησιμοποίησε στο λόγο του ποιητικές μεταφορές (γαλβάνιζε που σημαίνει κινητοποιούσε, εμψύχωνε). Έμφαση έδωσε στο πόνημα του ιεράρχη, την τριλογία με τον τίτλο: Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με χαιρετισμούς του προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα και Άννας Μπατσιτάτου, της πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, τις οποίες έστειλαν ως μη παρευρισκόμενοι λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων. Επίσης των παρόντων, του Περιφερειάρχη Ηπείρου Αλέκου Καχριμάνη, του δημάρχου Ιωαννίνων Θωμά Μπέγκα, και με τρεις εμπεριστατωμένες ομιλίες των καθηγητών Γεώργιου Καψάλη, Μιχαήλ Τρίτου, Βασιλείου Τσίγκου. Την εκδήλωση συντόνισε ο αντιπρόεδρος της ΕΗΜ Νίκος Αναστασόπουλος.
Τονίστηκε από όλους ότι αν και η φιλοσοφία διαπνέει όλο το έργο του, υπήρξε πάντα ιεράρχης του μέτρου, που κοσμεί την εκκλησία και τον τόπο, ενώ παράλληλα τον αισθάνεται κανείς, κοντινό, διπλανό, και εν τέλει αδελφό. Ειπώθηκε ακόμη πως μετέτρεψε την Ναύπακτο, όπου υπηρετεί την εκκλησία από το 1995, σε διεθνή άμβωνα.
Όταν πήρε το λόγο στο κλείσιμο της αυτής βραδιάς, της συμβολικής εν πολλοίς, ο τιμώμενος ιεράρχης, με εκείνα τα λόγια που συνεπαίρνουν, χωρίς να είναι στομφώδη, αλλά απλά λόγια, καθημερινά, όπως είναι ο ίδιος, ευχαρίστησε έναν έναν και όλους μαζί, ενώ αναφέρθηκε στα γονίδια, τα μιμίδια όπως τα χαρακτήρισε που του έδωσαν οι ευσεβείς γονείς του, εκείνοι οι φτωχοί μεροκαματιάρηδες της οδού Αγίου Κοσμά ο Σωτήριος και η Ευτυχία. Για τους δασκάλους του μίλησε επίσης με πρώτον τον ιεράρχη Κονίτσης μακαριστό Σεβαστιανό.
«Να τα αποδεχτώ όλα αυτά που είπατε ναι ή όχι; Αν όχι θα ήμουν αχάριστος και αγενής, μα πρέπει να τα αποδώσω στο θεό τα δώρα, αλλά ίσως να το τονίσω για το τονίσω για το πώς τα διαχειριζόμαστε όλοι μας αυτά τα χαρίσματα».
Επιστρατεύοντας το χιούμορ του είπε πως δεν κατάλαβε ποτέ πώς τα βιβλία του μεταφράστηκαν σε τόσες γλώσσες από αραβικά έως κορεάτικα. δεν τα μετέφρασα εγώ… Κλείνοντας τόνισε πως πάντα θα επιστρέφει στον τόπο του, ως γέννημα και θρέμμα των Ιωαννίνων λέγοντας: «Κρατώ ακόμη τα εκλογικά μου δικαιώματα, για να έρχομαι και να ψηφίζω τους τοπικούς μας άρχοντες».
Το τι έγινε στο τέλος δεν περιγράφεται με λόγια. Όλοι οι Γιαννιώτες, πλήθος πραγματικό, έσπευδαν να του σφίξουν το χέρι, υπερήφανοι για τον συντοπίτη τους.
