Τη δική της εικόνα μάς παρουσιάζει η κ. Γιώτα για το πώς βλέπει τη ζωή στην Κουάλα Λουμπούρ. Ζει εκεί έξι χρόνια, ερχόμενη από τη Γερμανία, όπου ζούσε και εργαζόταν.
Κυρία Γιώτα, θα ξεκινήσω την κουβέντα μας κάνοντας και σε σάς την ίδια ερώτηση. Πώς βρεθήκατε στην Κούαλα Λουμπούρ;
Ήταν επιλογή μου να είμαι με τον άντρα μου. Ήρθα από Γερμανία. Δούλευα εκεί τέσσερα χρόνια.
Στη Γερμανία πήγατε, επειδή στην Ελλάδα δεν βρίσκατε δουλειά;
Στην Αθήνα είχα δουλειά μέχρι το 2008. Μετά πήγα στο Κατάρ, στην εταιρεία που δούλευε ο άντρας μου, ο οποίος είναι γερμανός μηχανικός μηχανολόγος. Το επάγγελμά μου είναι γραμματέας. Έχω δουλέψει από πολύ μικρή σε πάρα πολλές δουλειές. Μετά μπήκα σε μια εταιρεία, που προετοίμαζε Ελληνόπουλα για εισαγωγή στα αγγλικά πανεπιστήμια. Και όχι μόνο έβγαζα το χαρτζιλίκι μου, αλλά συνέβαλα κι εγώ στην οικογένεια.
Από πού είναι η καταγωγή σας;
Από την Αχαΐα. Όταν ήμουν ενός έτους, οι γονείς μου με πήραν και πήγαμε στην Αμερική. Εκεί γεννήθηκαν και τα δυο αδέρφια μου. Σε τέσσερα χρόνια η μάνα μας μάς πήρε και γυρίσαμε στην Αθήνα. Ο πατέρας έμεινε επτά χρόνια.
Πού γνωρίσατε τον άντρα σας;
Στην Αθήνα το 1998. Δουλεύαμε στην ίδια εταιρεία και από τότε είμαστε μαζί. Μόνιμα στη Γερμανία εγώ πήγα το 2010.
Και πώς βρεθήκατε εδώ;
Μετά το Κατάρ, ξαναγυρίσαμε στη Γερμανία, όπου έπεσε έξω η εταιρεία που δούλευε ο άντρας μου και βρήκε αμέσως δουλειά εδώ, στην Κουάλα Λουμπούρ. Εγώ ήρθα μετά από έναν χρόνο εδώ, γιατί είχα συμβόλαιο με τη δουλειά μου στη Γερμανία.
Είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία και όλοι συνυπάρχουν αρμονικά
Πώς νιώθετε εδώ;
Πολύ άνετα! Από την αρχή δεν είχα κανένα πρόβλημα. Έχω συνδεθεί και με τους Έλληνες εδώ, και είναι αυτοί κυρίως η παρέα μας. Γνωρίσαμε και ντόπιους, που έχουν παντρευτεί Έλληνες, και επειδή αυτοί έχουν σπουδάσει σε διεθνή σχολεία, είναι πιο ανοιχτοί. Και, απ’ ό,τι λέει και ο άντρας μου και οι ντόπιοι, με τους οποίους δουλεύει μαζί, είναι συνεργάσιμοι.
Εδώ, από ό,τι και σεις γνωρίζετε, η κοινωνία είναι πολυπολιτισμική, και συνυπάρχουν όλοι μαζί αρμονικά, έτσι φαίνεται.
Ξένη ναι. Φόβο όχι.
Νιώθετε ξένη; Φόβο στην καθημερινότητα σας;
Σίγουρα εγώ νιώθω ξένη. Και στην Ελλάδα –γιατί εγώ «δεν είμαι Ελληνίδα», «είμαι γυναίκα του Γερμανού· και δεν έζησα την κρίση!»– θεωρούμαι κι εκεί ξένη.
Φόβο; Όχι. Δεν σου δημιουργείται αυτό το συναίσθημα. Κυκλοφορώ άνετα από την αρχή. Μένω σε πολυκατοικία 28 ορόφων. Είναι φυλασσόμενη όλο το εικοσιτετράωρο, κανείς δεν μπαίνει μέσα χωρίς ταυτότητα και χωρίς να σε ενημερώσουν ότι θέλει κάποιος να σε επισκεφτεί. Έχει επίσης πάρκα με πολύ πράσινο και μπορείς να περπατήσεις άφοβα, έχει κίνηση και πολύ κόσμο που κυκλοφορεί. Από τις χώρες, που έχουμε πάει, είναι η καλύτερη.
Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε αυτό να συμβεί στην Ευρώπη
Θα μπορούσατε να δουλέψετε;
Δεν μου αρέσει που δεν δουλεύω. Αλλά και να μπορούσα, δεν θα ήθελα να πάω σε μια δουλειά, ανειδίκευτη, που θα έπρεπε να δουλεύω δωδεκάωρα και το λιγότερο έξι μέρες με 400 Ευρώ –και λιγότερο. Έτσι είναι εδώ. Ποτέ δεν μπορείς να μάθεις το πραγματικό ποσό που παίρνουν…
Βλέπεις τη νέα γενιά, πιάνουν δωμάτια δυο-δυο ή και τέσσερις μαζί, για να μπορέσουν να τα πληρώσουν!
Όμως εσείς έχετε την πολυτέλεια να μην δουλεύετε…
Ναι, εξαιτίας της δουλειάς του άντρα μου δεν υπάρχει ανάγκη. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε αυτό να συμβεί στην Ευρώπη -να μην δουλεύει και η γυναίκα και να μπορούν να ζουν οι δυο. Εδώ πιθανόν να μπορώ να δουλέψω ως ελεύθερος επαγγελματίας, δεν το έψαξα.
Μένετε εδώ με βίζα;
Στην αρχή ναι, εξαιτίας του άντρα μου που δουλεύει εδώ. Όταν τελειώσει η σύμβαση με την εταιρία σε δυο-τρεις βδομάδες πρέπει να φύγεις. Όταν όμως έχεις εργαστεί εδώ τρία χρόνια -εμείς είμαστε έξι- μπορείς να πληρώσεις και να πάρεις το Τάλεντ Κορπ, που σημαίνει ότι και αν ακόμη δεν έχεις εργασία, μπορείς να μείνεις για δέκα χρόνια ακόμη.
Είναι ακριβή η ζωή εδώ;
Είναι φτηνή, εξαρτάται και τι μισθό παίρνεις. Όμως τα λεφτά που δίνεις για ένα διαμέρισμα με όλες τις παροχές, τους φύλακες, το πάρκινγκ, την πισίνα, τα γυμναστήρια, τις παιδικές χαρές κ.λπ., δεν υπάρχει περίπτωση να τα δεις στην Ευρώπη. Και τα τρόφιμα, άφθονα φρούτα, λαχανικά, και όχι ακριβά. Επίσης, βρίσκουμε και ελληνικά προϊόντα, όπως γιαούρτι, φέτα, λάδι και θα θέλαμε και άλλα…
Υπάρχει φτώχεια;
Ζητιάνους δεν είδα. Πρέπει να υπάρχουν πολλοί φτωχοί, εδώ στην πόλη δεν τους βλέπουμε. Εδώ οι άνθρωποι έχουν άλλη κουλτούρα. Ζουν για το σήμερα, όχι για το αύριο· οι δουλειές τους είναι τι θα φάω σήμερα. Οι δυτικοί ζουν για το αύριο.
Η κάθε εθνότητα έχει υιοθετήσει η μια κομμάτια από τη ζωή της άλλης
Η θέση της γυναίκας;
Δεν ξέρω, δεν μπορώ να μπω μέσα στα σπίτια τους. Έχουν διαφορετική ζωή, αν και η κάθε εθνότητα έχει υιοθετήσει η μια κομμάτια από τη ζωή της άλλης. Ας πούμε, εδώ γίνονται αποδεκτές από το κράτος -και εννοείται και από την κοινωνία- οι επίσημες αργίες και από τις τρεις διαφορετικές θρησκείες. Βλέπεις τα Χριστούγεννα εδώ έχουμε δυο μήνες στολισμούς, μουσικές και τραγούδια. Και στην Κινέζικη Πρωτοχρονιά το ίδιο, λες και είναι μια γιορτή για όλους. Όπως και με τις θρησκευτικές γιορτές των Ινδών.
Πώς ντύνονται εδώ οι γυναίκες;
Α! Η κάθε εθνότητα διαφορετικά. Οι Κινέζες υπέρ μοντέρνες, με καυτά σορτς, με μίνι, και ευρωπαϊκά. Οι Μουσουλμάνες με το γνωστό μαντήλι στο κεφάλι και τα μακριά φορέματα –αν και η κομμώτριά μου, Μουσουλμάνα, μέσα στο μαγαζί βγάζει το μαντίλι, παρόλο που πάνε και άντρες εκεί· αλλ’ αυτό είναι ίσως εξαίρεση. Όμως έχουν και το έντονο βάψιμο, μάτια, πρόσωπο. Όσο για τις Ινδές φοράνε το μακρύ σάρι με το συνηθισμένο οι κοιλιές έξω.
Υπάρχει ελληνική πρεσβεία;
Όχι. Έχουμε έναν επίτιμο πρέσβη για πολύ απλά πράγματα. Υπαγόμαστε στη πρεσβεία της Ινδονησίας, ούτε καν στη Σιγκαπούρη, που είναι μια ώρα με το αεροπλάνο.
Η Ελλάδα είναι η καρδιά μου!
Διώχνει η Ελλάδα τα παιδιά της;
Έτσι φαίνεται. Η Ελλάδα είναι η καρδιά μου! (Συγκινείται)
Θα γυρίσετε κάποτε;
Νομίζω δεν θα γυρίσω ποτέ! Με αυτά που κάνουν οι πολιτικοί με την πολιτική τους…
