«Τί εν γλυτσέα του τη νύφτα, τι εν ώρια τσ’ εγώ επλώνω…»
Την σχεδόν άγνωστη ελληνική μειονότητα που επιβιώνει εδώ και χιλιάδες χρόνια κοντά στο ιστορικό Λέτσε της Κάτω Ιταλίας, την έφερε στο φως σε μας εδώ στα Γιάννενα, πριν πολλά χρόνια εκείνος. Εσαεί πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων της Γκρέτσια Σαλεντίνα, τον οποίο ίδρυσε ο ίδιος στον τόπο μας, ο Νίκος Σουρέλης δεν παρέδωσε ποτέ τα όπλα και πάλευε ως το τέλος του για τις μειονότητες -αυτό το προχθεσινό τέλος, που μας άφησε άφωνους.
«Μα έτο έ τζωή μας, ε τζωή Χριστέ μου», τραγουδούν στην Γκρίκο οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, με τον Γραικάνο Νίκο να φεύγει γεμάτος εμπειρίες, αφού πάλεψε γι’ αυτή την ελληνική γενιά και τους ανθρώπους της, που κατοικούν ακόμη στα 12 χωριά της Σαλεντινής Ελλάδας.
Μαρτάνο, Καλημέρα, Σολέτο, Στερνατία και πού δεν μας πήγε στα ταξίδια που οργάνωνε. Το είχε στο αίμα του, το παιδί από τον Πύργο Κόνιτσας που μεγάλωσε σε χώρα ξένη μακρινή κι έβαλε στόχο της ζωής του να προστατεύει τους μετανάστες.
Ο ευγενής φίλος μας, ο αγαπημένος της παρέας, ο καθ΄ημάς Μεσιέ Σουρελί, μας έγραφε επιστολές με κείνον τον ιδιαίτερο τρόπο στη γραφή του, που έπρεπε να εντρυφήσεις πάνω στα νοήματά του, για να αισθανθείς το μεγαλείο της ψυχής του και την καλλιέργεια του πνεύματος. Η κόρη του πρέπει να είναι υπερήφανη για εκείνον, την προσωπικότητα και την ευρυμάθειά του, κι ας σκόνταφτε στον γραπτό του λόγο.
Έχουμε την εικόνα μπροστά μας, όταν με δέος έβγαλε τα υποδήματά του να προσκυνήσει σε κάποιο από τα πολλά μουσεία, που είχαμε επισκεφθεί στα οποία πάντα ήμασταν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, όπως έλεγε με το πλατύ του χαμόγελο.
Το κινηματοθέατρο Παλλάδιο τον μεγάλωσε, τον καλλιέργησε και τον άντρωσε, όπως και τα αδέλφια του. Γίνανε ωραίοι άνθρωποι, χρήσιμοι στην κοινωνία μας. Έμαθαν να αγαπούν το θέατρο, τον κινηματογράφο και τους ανθρώπους του.
«Λούτσια Ρούσια» ανταπαντούσε στα μηνύματά μας, χρησιμοποιώντας το όνομα της μητέρας των πρωτεργατών Ελλήνων κινηματογραφιστών των Γιάννη και Μίλτου Μανάκια, των γνωστών αδελφών Μανάκια από τα Γρεβενά και τα Μπίτολα, που είχαν και φωτογραφείο στα Γιάννενα. Την πρώτη επιστολή στην εφημερίδα για τους αδελφούς Μανάκια την πήραμε από εκείνον, τότε που μας εξιστορούσε τα επιτεύγματα και τα οράματα των πρωτοπόρων φωτογράφων των Βαλκανίων.
Άριστος ξεναγός και στο Berat, το ηπειρωτικό κομμάτι της Αλβανίας, το Μπεράτι με τα χιλιάδες παράθυρα, το Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής κληρονομιάς.
Εμείς όλοι η παρέα η Κίτσα, ο Ηλίας, ο επονομαζόμενος μπάτλερ, η Αγνή, η Ντίνα ο Γιώργος και οι λοιποί τον αποχαιρετούμε στη γλώσσα την γκρικάνικη. Καληνύφτα.
