Συμπέρασμα πρώτο. Η ιστορία του Βαγγέλη Βενιζέλου μας υπενθυμίζει πόσο δύσκολο ήταν αυτό που κατάφερε ο Κωσνταντίνος Μητσοτάκης με τη Νέα Δημοκρατία. Προαλειφόμενος αρχηγός της κεντροαριστεράς, κατέληξε να είναι αρχηγός της κεντροδεξιάς, με μία ξένη ατζέντα προς την παραδοσιακή της βάση. Αν οι Αντώναροι δεν καταφέρνουν να κάνουν σήμερα στον Κυριάκο Μητσοτάκη αυτό που έκανε χθες η Φώφη στον Βενιζέλο, είναι γιατί ο πατέρας του σημερινού αρχηγού έχτισε το όνομά του μέσα στη ΝΔ και δημιούργησε μία πολιτική παράδοση σε πείσμα του κόμματος. Αυτό δηλαδή που δεν κατάφερε να κάνει ποτέ ο Βενιζέλος με το ΠΑΣΟΚ.
Συμπέρασμα δεύτερο. Ο Βενιζέλος προσδίδει προσωπικά χαρακτηριστικά στη δυσανεξία του κόμματος προς τον πολιτικό χώρο που ο ίδιος εκπροσωπεί. Θεωρεί ιστορική αδικία προς το πρόσωπο του, σχεδόν ύβρι το γεγονός ότι δεν διαδραμάτισε τον ρόλο που του αναλογούσε. Αντί να επιβληθεί στο κόμμα, καταλήγει να τσακώνεται μαζί του, και να του κουνάει το δάχτυλο, όπως κάνει με τον Τσίπρα. Η πολιτική είναι συμβιβασμός ώστε να δημιουργήσεις συμμάχους εκεί που δεν υπάρχουν. Ο Βενιζέλος μπήκε σε έναν φαύλο κύκλο. Το ΠΑΣΟΚ ήταν καχύποπτο απέναντί του και ο ίδιος διαρκώς στραβωμένος με την καχυποψία του κόμματος προς το πρόσωπό του. Η στάση του αυτή έκανε ευκολότερη την απόφαση της Γεννηματά.
Συμπέρασμα τρίτο. Το γεγονός ότι ένα κόμμα που μόλις χθες κινδύνευε με αφανισμό, και μετράει μέχρι και την τελευταία ψήφο, ξεφορτώνεται με τόση άνεση μία πτέρυγα του, είναι ενδεικτικό της απαξίωσης του Κέντρου που εκπροσωπεί ο Βενιζέλος. Θεωρούνται στην καλύτερη περίπτωση «Στέφανος Μάνος», ένα 3% χωρίς καμία εκλογική τύχη. Στη χειρότερη, μία επικίνδυνη πολυτέλεια που λειτουργεί ως τροχοπέδη για κόμματα που θέλουν να γίνουν πραγματικά μεγάλα και την προσπάθεια προσέλκυσης ψηφοφόρων.
Συμπέρασμα τέταρτο. Η Φώφη Γεννηματά πιθανώς να σκέφτηκε ότι αφού ο Γιώργος Παπανδρεόυ πήρε 43% το 2009 έχοντας διαγράψει ένα χρόνο νωρίτερα τον Σημίτη, είναι πιθανό και για εκείνη να πάρει τη μερίδα του λέοντος από τον ΣΥΡΙΖΑ τώρα που γυρίζει. Όμως, η Ελλάδα του 2008 δεν είναι η Ελλάδα του 2019. Ο ανέξοδος τρόπος με τον οποίον η Γεννηματά ξεφορτώθηκε τον Βενιζέλο, δημιουργεί τα χαρακτηριστικά βεντέτας, όχι τόσο με τον ίδιο, αλλά με ψηφοφόρους που θεωρούν ότι ταυτίστηκαν με τα μνημόνια ενώ ο τόπος γύρω τους έβραζε.
Οι ψηφοφόροι αυτοί θα στραφούν σε πολιτικούς που έχουν την ίδια αφήγηση με εκείνους. Σε όσους δηλαδή υποστηρίζουν ότι σήκωσαν το βάρος της κρίσης χωρίς λαϊκισμούς. Δεν είναι πολλοί. Χωρίς τον Βενιζέλο στο ΠΑΣΟΚ, θα τους μείνει μόνο ο Μητσοτάκης στη Νέα Δημοκρατία. Τους ψηφοφόρους αυτούς θα διευκολύνει η δύσκολη σχέση και των δύο πολιτικών με τα κόμματα στα οποία ανήκουν. Θα μπορούν δηλαδή να λένε χωρίς ενοχές: «εγώ ψηφίζω Μητσοτάκη, όχι Νέα Δημοκρατία» όπως ακριβώς μέχρι χθες έλεγαν «εγώ ψηφίζω Βενιζέλο, όχι τη Φώφη». Αυτό ακριβώς είπε χθες ο Βενιζέλος στη Γεννηματά όταν της έγραψε: «εξέφρασα τη βεβαιότητα μου ότι αντιλαμβάνεται πλήρως τις πολιτικές συνέπειες της επιλογής της».
