Με αφορμή όσα γράφαμε για την περιήγηση στο Κάστρο, αξίζει να σταθεί κανείς και σε μικρές λεπτομέρειες που αποκαλύπτονται στα στενά του. Εκεί που δεν το περιμένεις, ξεφυτρώνουν καφενεδάκια που σε γυρίζουν πίσω στον χρόνο. Με λίγους θαμώνες, άλλοι να παίζουν τάβλι και άλλοι να απολαμβάνουν έναν «βαρύ και όχι» ελληνικό καφέ, το τοπίο αποκτά μια ήσυχη, σχεδόν νοσταλγική ζωντάνια.
Στην πλατεία Μίνωα Μάτσα, το δέντρο κουρεύτηκε και ετοιμάζεται να απλώσει ξανά τη σκιά του πάνω από τα παγκάκια. Δίπλα του όμως, μια σκουριασμένη σιδερένια κατασκευή παραμένει ξεχασμένη, επικίνδυνη και ταυτόχρονα αποκαλυπτική — μια μικρή υπενθύμιση της αδιαφορίας αλλά και της αισθητικής που τελικά επιλέγουμε να ανεχόμαστε.
Λίγο πιο πέρα, οι εικόνες συνεχίζονται: απλωμένα ρούχα στα κάγκελα ενός μπαλκονιού, παρατημένα υλικά σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, μια παλιά ηλεκτρική συσκευή που κάποτε εξυπηρετούσε μια καθημερινότητα που χάθηκε. Ο επισκέπτης δεν μπορεί να μην αισθανθεί μια αμηχανία μπροστά σε αυτές τις εικόνες.
Κι όμως, λίγα μέτρα πιο κάτω, η εικόνα αλλάζει. Σε έναν μικρό κήπο, μια απρόσμενη ανθοφορία ξεσπά. Κίτρινα λουλούδια, πολλά και φωτεινά, αψηφούν τον καιρό και το περιβάλλον, δημιουργώντας μια μικρή, σχεδόν συμβολική ανατροπή.
Είναι ίσως αυτή η συνύπαρξη —της παρακμής και της ζωής— που χαρακτηρίζει τελικά το Κάστρο. Μια πόλη μέσα στην πόλη, που ταλαντεύεται ανάμεσα σε ό,τι αφήνεται και σε ό,τι επιμένει να ανθίζει.
