Η γλώσσα μας μια μεγάλη υγρή μάζα, ποταμός που κατεβάζει λέξεις. Λέξεις που ονομάζουν, εξημερώνουν τα άγνωρα εκτός και μετατρέπουν τα θηρία εντός, τα ανήμερα πάθη, σε κατοικίδια συντροφιάς. Λέξεις φορτωμένες μνήμες και προφητείες. Λέξεις που πιανόμαστε απ’ αυτές, προσπαθώντας να κρατηθούμε στον αφρό.
Πολλές λέξεις διαθέτει σήμερα η ελληνική γλώσσα! Κάποιες από αυτές είναι γερασμένες, ανήμπορες, σε βακτηρίες στέκουν, στραβοπατούν και παραπαίουν. Χαίνουν και σιωπούν ή πότε-πότε κι άρρυθμα προσπαθούν να σηκωθούν σαν τις ακροτελεύτιες βολές ενός ηττημένου στρατού. Στο τέλος, απορημένες πεθαίνουν και κανείς, μα κανείς, δεν ενδιαφέρεται για αυτές! Αφήστε που υπάρχουν και οι αυστηροί εκείνοι που ισχυρίζονται ότι δικαίως πεθαίνουν και χάνονται αφού λέξεις που δεν εκφράζουν νοήματα πλέον, οι ομιλητές τους δεν τις χρειάζονται!
Αν όμως αγαπούσαμε τη γλώσσα μας, θα ήμασταν περισσότερο καλοί, τρυφεροί κι ευγενικοί με τις γέρικες κι αδύναμες λέξεις της. Θα φτιάχναμε νοσοκομεία για να τις περιθάλπαμε. Σε τέτοια ιδρύματα, με την κατάλληλη θεραπεία, ακόμα και κλινικά νεκρές λέξεις θα μπορούσαν -θαύματα γίνονται στις μέρες μας- να αναστηθούν. Θα εξαπολύαμε ακόμα κυνήγι χαμένων λέξεων, ένα silver alert για να τις ανακαλύπταμε, να τις φέρναμε πίσω και να τις θωρακίζαμε από τη λήθη των ανθρώπων. Θα δημιουργούσαμε κήπους γλωσσικούς, όπου αυτές σαν προστατευόμενα είδη θα εύρισκαν άσυλο που θα τους επέτρεπαν να ανθίσουν και να σημάνουν πάλι. Δεν θα επιτρέπαμε σε μοντέρνα λεξικά, όπως γίνεται σήμερα, να παραλείπουν σιωπηλά τις γέρικες αυτές λέξεις, αντικαθιστώντας τες με άλλες, νεότερες, σφριγηλότερες και αγγλικές. Θα εμποδίζαμε παντοιοτρόπως την συντελούμενη εξαφάνιση τους από προσώπου γης. Κι αν συνέβαινε να χαθούν, κάποιος τουλάχιστον θα ‘χε χύσει προηγουμένως ένα δάκρυ, θα ‘χε ψάλει ένα επικήδειο, θα ‘χε κηρύξει επίσημα το τέλος τους!
Οι γέρικες λέξεις ομοιάζουν στους γέρους ανθρώπους. Όπως οι γέρικες λέξεις, κι οι γέροι άνθρωποι στέκονται στα δικά τους μπαστούνια. Διπλωμένοι, ώρες πολλές σιωπούν, τι άλλο πιά να πουν, κι όταν σε κοιτούν δεν βλέπουν μόνο εσένα, αλλά μαζί τους κόσμους που περπάτησαν σ’ άλλους καιρούς κοιτούν.
Οι γέρικες λέξεις και οι γέροι άνθρωποι θυμίζουν το παρελθόν. Ένα παρελθόν όμως που ‘ναι ακόμα ζωντανό. Που κατοικεί ακόμα εδώ, καλωσορίζοντας το παρόν και ανατρέφοντας το μέλλον που έρχεται. Ένα παρελθόν που διαθέτει τον δικό του χρόνο, τον παρατατικό- κάτι μεταξύ της παγωνιάς του αορίστου και της θερμής ζωντάνιας του ενεστώτα. Σαν ένα παρελθόν μοιρασμένο με το παρόν.
Οι γέρικες λέξεις όπως και οι γέροι άνθρωποι περιέχουν μνήμη. Για αυτό θα έπρεπε μαζί τους να είμαστε καλοί, τρυφεροί κι ευγενικοί, να τους φροντίζουμε και να τους τιμούμε. Για να βεβαιώνουν αυτό που τον τελευταίο καιρό οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να μην κρατούν: τον παλιό, ιστορικό χρόνο! Έναν χρόνο που ήταν παρελθόν προτού γίνει παρόν και ακολούθως μετασχηματιστεί σε μέλλον. Και αυτό τους έδινε κάποιο προορισμό, ένα σκοπό στη ζωή. Αλλά οι άνθρωποι από καιρό ζουν σ’ έναν άλλο χρόνο φτιαγμένο μόνο από παρόν, ένα παρόν που δεν κρατιέται από κανένα παρελθόν, μα ούτε οδηγεί και σε κανένα μέλλον. Ένα παρόν από-ιστορικοποιημένο, που δεν έρχεται από το παρελθόν και δεν οδηγεί στο μέλλον! Ένα παρόν φτιαγμένο μόνο από πολλά, αλλεπάλληλα τώρα και πολλά, έκτακτα γεγονότα. Και το μόνο που νοιάζει πλέον τους ανθρώπους είναι πως να ‘ναι ελεύθεροι, χωρίς δεσμεύσεις να αντιμετωπίζουν τούτο το παρόν. Ελεύθεροι από παρελθόν όμως σημαίνει και έρημοι από προορισμό ικανοί να κινηθούν προς όλες τις κατευθύνσεις αλλά καταδικασμένοι να μην φτάσουν πότε!
