Ο Περικλής Αναγνωστόπουλος ήταν επιτυχημένος έμπορος ειδών κιγκαλερίας στην οδό Ανεξαρτησίας, στο βόρειο τμήμα της μεγαλούπολης. Αυτοδημιούργητος κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνει ο «αρχικιγκαλέριος» ή «Καγκελάριος της βίδας», όπως αυτοσαρκάζονταν ο ίδιος λόγω των ειδών κιγκαλερίας του καταστήματός του, αλλά και των παραρτημάτων που είχε ιδρύσει σε όλες τις μεγάλες πόλεις της περιφέρειας. Η λέξη της ελληνικής καθομιλουμένης εκ της γαλλικής “Quincaillerie” με την οποία και υπονοείται κάθε μεταλλικό αντικείμενο, οικοδομικής, οικιακής ή κηπευτικής χρήσης ήταν συνώνυμη τα τελευταία χρόνια στην πόλη με το μεγάλο κατάστημα του Περικλή, που διέθετε τα πάντα για την οικοδομή -από σίδερα κάθε μορφής, καρφοβελόνες, βίδες κ.λπ. Ο «σιδερένιος άρχοντας» επισκίαζε με την οικονομική του δύναμη όλα τα παρεμφερή καταστήματα της πόλης, έτσι ώστε η όλη κατάσταση προμήνυε ένα είδος ακήρυκτου ακόμη εμπορικού πολέμου που θα έμενε στην ιστορία της αγοράς της μεγαλούπολης ως «ο πόλεμος της κιγκαλερίας».
Ο Πελοπίδας Μπαλάσκας, παραδοσιακός καταστηματάρχης από πάππο προς πάππο ειδών κιγκαλερίας -γνωστό όνομα στην περιοχή με μεγάλο κατάστημα στον νότο επί της οδού Εθνικής Αντιστάσεως-, δεν μπορούσε να το χωνέψει ότι ένας νεοφερμένος στο συγκεκριμένο εμπόριο όχι μόνο θα του έπαιρνε τα σκήπτρα, αλλά θα κυριαρχούσε στην αγορά και ο κίνδυνος αφανισμού του ήταν πλέον εμφανής, ενώ μέχρι τότε κυριαρχούσε. Η ανεχόμενη επιχειρηματική δύναμη του Περικλή απειλεί να ανατρέψει -αν δεν ανέτρεψε ήδη- σε μεγάλο βαθμό την κυρίαρχη μέχρι τότε δύναμη του Πελοπίδα, αλλά και των λοιπών επιχειρηματιών του είδους. Συγκλήθηκε για τον λόγο αυτό Γενική Συνέλευση του Εμπορικού Συλλόγου μετά από αίτημα του Πελοπίδα, όπου συζητήθηκε η όλη κατάσταση. Μετά από διαλογική συζήτηση, όπου εκφράστηκαν όλες οι απόψεις επί του θέματος με τον Περικλή να υπερθεματίζει σε επιθετικότητα. Το συλλογικό όργανο δεν μπόρεσε να πάρει απόφαση και το ζήτημα παραπέμφθηκε στο Εμπορικό – Βιοτεχνικό Επιμελητήριο.
Στη συνεδρίαση του Επιμελητηρίου, υπό την προεδρία του Προέδρου, πρώτη έλαβε το λόγο η αντιπροσωπεία του Πελοπίδα που υποστήριξε τον αναπόφευκτο, ον κίνδυνο σύγκρουσης και οικονομικού πολέμου, όταν μια ανερχόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια κυρίαρχη υφιστάμενη κατάσταση, αλλά και ο φόβος που προκαλεί η ραγδαία άνοδος του Περικλή και τα μέσα που χρησιμοποιεί -άγνωστα μέχρι τότε, όπως π.χ η ύπαρξη δικτύου παραρτημάτων σε ολόκληρη την περιφέρεια. Πρόκειται για αθέμιτο ανταγωνισμό που απαγορεύεται από το Δίκαιο που ισχύει και, αν συνεχίσει η κατάσταση αυτή, θα ζημιωθούν φυσικά εκείνοι οι οποίοι είναι οι πιο αδύνατοι.
Η επιχειρηματολογία Περικλή και των αντιπροσώπων του δικηγόρων συνοψίζεται στα εξής σημεία: Ξεκαθαρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιήσουν ωραία λόγια ούτε θα επικαλεστούν το δίκαιο. Το ζήτημα της δικαιοσύνης τίθεται μόνο όταν τα δύο μέρη έχουν ίση δύναμη. Διατύπωσαν το αξίωμα: «ο ισχυρός πράττει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλεται» (ή «τα δίκαια κρίνονται με την ανθρώπινη ανάγκη, όταν η δύναμη εξισώνει τους αντιπάλους, ενώ οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύνατοι υποχωρούν»). Ο λόγος τους δεν κρύβεται πίσω από ιδεολογίες. Δηλώνουν ευθέως ότι ήρθαν στη σύσκεψη για το συμφέρον της δύναμής τους και για τη διασφάλιση της επιβίωσής της. Καλούν τον Πελοπίδα και τους λοιπούς διαμαρτυρομένους εμπόρους να παραδοθούν άνευ όρων και να γίνουν σύμμαχοι του Περικλή, με την έννοια να αποτελούν και τα καταστήματά τους παραρτήματα της εταιρείας του Περικλή για να αποφύγουν την ολοσχερή καταστροφή τους. Τους προτρέπουν να μην επιλέξουν έναν «έντιμο πόλεμο» που βαυκαλίζονται και απειλούν με την ελπίδα επιτυχίας του, χαρακτηρίζοντας την ελπίδα ως «δαπάνη» (πολυτέλεια) που οδηγεί σε βέβαιη καταστροφή τους.
Ο Περικλής και οι δικηγόροι του επαναλαμβάνουν την άποψη της δύναμης. Υπάρχει δίκαιο ανάμεσα σε ίσους, μεταξύ άνισων όμως αυτοί οι οποίοι είναι πιο δυνατοί προχωρούν μέχρι το σημείο που μπορεί να πάει η δύναμή τους. Ο Πελοπίδας και οι δικοί του δικηγόροι απάντησαν: Είναι παρά ταύτα συμφέρον αυτός που κινδυνεύει να μην παραιτηθεί της δυνατότητας να επικαλεστεί την τήρηση του νόμου, και αυτό θα μπορούσε ακόμα και να σας φανεί χρήσιμο μια μέρα… Οι άλλοι ανταπαντούν: δεν φοβόμαστε τίποτε, ακόμα κι αν η ηγεμονία μας κατέρρεε· εμείς όμως θέλουμε, προκειμένου να σώσουμε αυτή την ηγεμονία, «να σας κατακτήσουμε χωρίς μάχη», δηλαδή να γίνεται παράρτημα του Περικλή και ως εκ τούτου να σας σώσουμε. Ο Πελοπίδας επιμένει: Δεν είναι δυνατόν να σωθούμε αν γίνουμε όλοι υπάλληλοί σου και τα μαγαζιά μας παραρτήματα δικά σου. Ο Περικλής συνεχίζει: Καλύτερα να είναι υπάλληλος κανείς, παρά κατεστραμμένος. Στην πρότασή του ο Πελοπίδας επιμένει: Θέλουμε να είμαστε συνάδελφοι χωρίς να κλείσουμε τα δικά μας καταστήματα. Δεν θέλουμε να είμαστε εχθροί. Ο Περικλής απαντά με μια φράση τρομερή: Η έχθρα σας είναι λιγότερο επιζήμια από τη φιλία σας, διότι οι πελάτες σας θα έβλεπαν στη φιλία ένα σημάδι αδυναμίας μου, ενώ γνωρίζουν ότι μόνο οι ισχυροί μισούνται κανείς δεν μίσησε ποτέ κάποιον ανίσχυρο, το μίσος σας είναι απόδειξη της ισχύος μου μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Η έκφραση «παγίδα του Θουκυδίδη» ως όρος επινοήθηκε από τον αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Άλισον (Για την ελληνική γλώσσα: Εκδ. Πεδίο 2020) και βασίζεται στην ιστορική ανάλυση του Θουκυδίδη για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο σχετικά με τον φόβο που προκάλεσε η ραγδαία άνοδος της δύναμης της Αθήνας έναντι της Σπάρτης. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε στη συνάντηση του προέδρου της Κίνας Σι Τζινπίνγκ με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ η αναφορά του κινέζου Προέδρου στην ομιλία του την 14 Μαΐου 2026 στην «Παγίδα του Θουκυδίδη». Ο παραπάνω φερόμενος διάλογος μεταξύ Περικλή και Πελοπίδα στη σύσκεψη στο Εμπορικό – Βιοτεχνικό Επιμελητήριο είναι επί λέξει ο αναφερόμενος από τον Θουκυδίδη στον Διάλογο Αθηναίων – Αντιπροσώπων της Μήλου με φανερές τις αλλαγές των ομιλητών – αντιπροσωπειών σε Περικλή-Πελοπίδα κ.λπ. για ευνόητους λόγους. Ο περίφημος λόγος της αθηναϊκής αντιπροσωπείας στους Μήλιους (το 416 π.Χ.) αποτελεί την πιο κυνική και ειλικρινή διακήρυξη πολιτικού ρεαλισμού και του «δικαίου του ισχυρότερου» στην παγκόσμια ιστορία. Βρίσκεται στο 5ο βιβλίο του Θουκυδίδη (κεφ. 84-116) είναι πάντα επίκαιρος από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο πριν 2.500 περίπου χρόνια μέχρι τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, αλλά και με τον κάθε μορφής πόλεμο -τηρουμένων των αναλογιών- τον κάθε μορφή πόλεμο… «κιγκαλερίας» στον σύγχρονο κόσμο.
