Όταν φτάσαμε στον Πολύλοφο, γύρω στις εννέα το πρωί της Κυριακής των Βαΐων, ελάχιστοι ήταν οι χωριανοί που κατευθύνονταν προς την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, στην πλατεία της Επάνω Χώρας. Άλλωστε, ελάχιστοι είναι πλέον και οι μόνιμοι κάτοικοι αυτού του πανέμορφου χωριού των Γραμμενοχωρίων. Η υπαγωγή του στην αποκεντρωμένη διοίκηση φαίνεται πως επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Η καθημερινότητα αποτυπώνει με σαφήνεια την εγκατάλειψη: ούτε ένα καφενείο δεν λειτουργεί πια, στερώντας από το χωριό έναν βασικό πυρήνα κοινωνικής ζωής. Και είναι γνωστό πως το καφενείο είναι εκείνο που κρατά τον κόσμο, που δίνει αφορμή για συνάντηση και παραμονή.
Η θεία λειτουργία τελέστηκε από έναν ιερέα που εξυπηρετεί και άλλες ενορίες, ο οποίος στο τέλος μοίρασε ευχές μαζί με δάφνες, όπως ορίζει το έθιμο. Οι ψάλτες, με καθαρές και σταθερές φωνές, προσπάθησαν να κρατήσουν τη λειτουργική ισορροπία και να ανταποκριθούν στο αίσθημα των λιγοστών πιστών.
Όλοι γνωρίζουν πως κάποιοι επιλέγουν ακόμη να παραμείνουν στον τόπο τους. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι για πόσο ακόμη. Η προοπτική να μετατραπεί ο Πολύλοφος σε «χωριό-φάντασμα» δεν φαντάζει πλέον υπερβολική.
Κι όμως, πρόκειται για ένα χωριό κοντινό στην πόλη, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο έντονη την αίσθηση της εγκατάλειψης. Μια μοίρα που βαραίνει πολλά απομονωμένα χωριά της περιφέρειας, αλλά που εδώ μοιάζει πιο άδικη.
Συγκινητικές ήταν οι στιγμές των χαιρετισμών ανάμεσα σε κατοίκους και επισκέπτες. Μνήμες από το παρελθόν αναδύθηκαν, από εποχές που το χωριό έσφυζε από ζωή. Δεν έκρυψαν, μάλιστα, τη ζήλια τους για το κοντινό Γραμμένο, που διατηρεί ακόμη την πληθυσμιακή του ζωντάνια.
Μέσα από τη συζήτηση, απηύθυναν και μια έμμεση έκκληση προς τις αρμόδιες αρχές: να μην αφήσουν τον Πολύλοφο να σβήσει στη λήθη.
