Χωρίς τον «πάτερ φαμίλια», πατέρα και παππού, ήρθαν φέτος οι Λουζετσινοί φίλοι, οι οποίοι «κατακυρώθηκαν» πλέον στην πόλη ως οι μοναδικοί που τραγουδούν τον Λάζαρο. «Για σήκω σήκω Λάζαρε και μην βαριοκοιμάσαι…». Δεν πρόκειται να χάσουν την κυριότητα, λοιπόν, αφού την απέκτησαν με το σπαθί τους όλα τα χρόνια, ως οι μοναδικοί… λαζαριστές.
Με τα κυπριά να τα κουνούν αριστερά-δεξιά, πάνω κάτω, συνοδεύοντας το θλιβερό ηχόχρωμα της φωνής τους, μεταδίδουν αυτή τη μελαγχολία και στο κοινό τους. Ζητούν να μας πουν τι είδε ο Λάζαρος στον κάτω κόσμο. Σε εκείνο το μικρό δευτερόλεπτο της ώρας και πάνω στον επίμαχο στίχο, άρχισε ο υπολογιστής να κουνιέται και για μια στιγμή μας φάνηκε ότι επρόκειτο για ελαφριά σεισμική δόνηση, από αυτές που μας έχει συνηθίσει τελευταία ο εγκέλαδος.
Τα λόγια, ο ήχος των κυπριών και η υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν τα δυο παλικάρια, μας προκάλεσαν τρόμο. Σκιαχτήκαμε. Κάποιοι σταμάτησαν για λίγο έξω από τα γραφεία του Η.Α κι ύστερα τράβηξε ο καθένας για τη δουλειά του. Ο γείτονας Γιώργος Σμύρης, φάνηκε στην είσοδο κάνοντας ρίμα με κωμικό τρόπο και με τούτα τα λόγια: «Φάνηκαν τα λαζαρούδια, σταμάτησαν από το σχολειό τα παιδούρια». Οι δάφνες από τα κουδούνια έπεσαν στο δάπεδο κι εμείς συνεχίσαμε να πληκτρολογούμε στον υπολογιστή τούτα τα λόγια για καλή Μεγάλη Εβδομάδα.
